×
„შიში, რაც ადრე მქონდა, აღარ მაქვს“

მარინა ჯანაშია

მსახიობი


8589

ინტერვიუს შესახებ

როდესაც ქალბატონ მარინა ჯანაშიასთან ინტერვიუ გადაწყდა, იმ წუთიდან ვცდილობდით, მისთვის სასურველი გარემო შეგვექმნა, არ გადაგვეღალა, მისი ჯანმრთელობისთვის არ გვევნო.

ინტერვიუს შემდეგ ისეთი განცდა გამიჩნდა (და ეს განცდა ახლაც მომყვება), რომ ჩვენ კი დავინდეთ, მაგრამ ქალბატონმა მარინამ საკუთარი თავი არ დაინდო. ისეთ თემებზე ისაუბრა, რაც არც მისთვის იყო ადვილი და არც მისი თხრობის ადრესატებისთვის - სასიამოვნო. არ ვიცი, ადრე მისთვის შესაბამისი კითხვები არ დაუსვამთ, თუ გადაწყვიტა, რომ ახლა დადგა ამ მძიმე თემებზე საუბრის დრო.  

ასეა თუ ისე, კიდევ ერთხელ - ოღონდ, სხვა კუთხით - გაიცანით მამაცი და კეთილშობილი ადამიანი, მსახიობი მარინა ჯანაშია.

ია ანთაძე

-    ქალბატონო მარინა, პირველ რიგში გვაინტერესებს, როგორ ბრძანდებით? როგორ გრძნობთ თავს? 

-    მადლობა მინდა გითხრათ ინტერესისთვის. თავს კარგად ვგრძნობ და ვფიქრობ, ასე გაგრძელდება - მიუხედავად იმისა, რომ გერმანიაში სამკურნალოდ გამიშვეს, როგორც განწირული ადამიანი. თურმე, დროც კი მქონდა შემოფარგლული  (გვიან გავიგე): სამი დღე. ფიქრობდნენ, რომ სამ დღეს კიდევ ვიცოცხლებდი და მერე აღარ... მაგრამ ერთი წუთით არ დამიკარგავს იმედი. არ მიფიქრია, რომ შეიძლება ცუდი დასასრული ჰქონდეს ჩემს ავადმყოფობას. გერმანიაში უმცროსი შვილი იყო ჩემთან ერთად, რომელმაც ბევრად განაპირობა ჩემი დღევანდელი კარგად ყოფნა. იქ, შვიდი თვის განმავლობაში, ჩემი შვილი ჩემთვის ცოცხლობდა და მე მისთვის ვცოცხლობდი. 
 

 

სამშობლოს შეგრძნება გამიმძაფრდა.

-    იმის შემდეგ, რაც მძიმე ავადმყოფობა დაამარცხეთ, შეგიძლიათ თქვათ, რომ ახლა უფრო მეტად მეგობრობთ საკუთარ თავთან? რა შეიცვალა თქვენში?

-    ერთი შეხედვით, მარტივია ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა, მაგრამ, ამავე დროს, ძალიან ძნელიც არის. ბევრი რამ, თითქოს, შეიცვალა; თან, თითქოს, არაფერი შეცვლილა. შიში, რაც ადრე მქონდა, აღარ მაქვს. ახლა ჩემთვის მთავარია, რომ დრო, რომელიც მაქვს დარჩენილი, მაქსიმალურად გამოვიყენო. არ მინდა, ჩემი საქმიდან მთლად უკვალოდ წავიდე. ისედაც ძალიან ბევრი დრო მაქვს დაკარგული მაშინაც კი, როდესაც შესანიშნავად ვგრძნობდი თავს. 

-    თქვენი თავის მიმართ მეტი სიახლოვის განცდა გაგიჩნდათ? მეტი გაგება? მეტი ზრუნვა? 

-    მესმის, რასაც მეკითხებით, მაგრამ ეს განცდები უფრო მეტად ჩემი ახლობლების მიმართ გამიჩნდა. უფრო ოჯახის წევრების მიმართ, ვიდრე საკუთარი თავის მიმართ. საკუთარ თავში მოხდა ის გარდატეხა, რომ აღარ მეშინია; წასვლის აღარ მეშინია. ჩემთვის ყველაზე მთავარია, ვიცოდე, რომ ჩემები, რომლებსაც აქ დავტოვებ, კარგად არიან და კარგად იქნებიან. ეს აუცილებელზე აუცილებელი პირობაა იმისთვის, რომ მშვიდად ვიყო. 

-    იმის შემდეგ, რაც ძალიან ძლიერი ხასიათი აჩვენეთ ავადმყოფობასთან ბრძოლაში, შეიცვალა თუ არა თქვენ მიმართ დამოკიდებულება პროფესიულ ასპარეზზე?  როგორც ამბობდით, ყოველთვის მორცხვი იყავით და ეს პროფესიული კუთხით ძალიან გვნებდათ. დიდი გულისტკენა გქონდათ, დიდი პაუზები. ახლა ინტერესი ხომ არ გააქტიურდა თქვენ მიმართ? 

-    მე ვფიქრობ, ამ მხრივ ბევრი არაფერი შეცვლილა. სწორედ იმას ვამბობ, რომ ლიმიტირებულ დროში, რაც მაქვს  - თუმცა, არ ვიცი, დროის რა მონაკვეთს მოიცავს - მინდა, მოვასწრო და ვთქვა სათქმელი. ახლა ისეთ მასალაზე ვმუშაობ, რომელიც, ვფიქრობ, ამის საშუალებას მაძლევს. ამაშიც გამოგიტყდებით, რომ ამ მასალამ მოსვენება დამიკარგა. რამდენად გამომივა, არ ვიცი, მაგრამ მცდელობას არ დავაკლებ. სპექტაკლი იქნება ჩვენს სამშობლოზე. ადრე, როცა ახალგაზრდა ვიყავი, ასე მქონდა დალაგებული პრიორიტეტები: თეატრი, ოჯახი, სამშობლო. ახლა ასეა: ოჯახი, სამშობლო, თეატრი. სამშობლოს შეგრძნება გამიმძაფრდა. მაჯაც კი მიჩქარდება ხოლმე და ყელში ბურთი მეჩხირება, როდესაც მასალაზე ვმუშაობ. თუკი გაქვს ასეთი პროფესია, რომელიც საშუალებას გაძლევს, რომ შესთავაზო მაყურებელს, მარჯვნივ წავიდეს თუ მარცხნივ, - აი, ეს ის მომენტია, როდესაც მე ამის საშუალება მომეცა და მინდა, რომ ყველამ თავისი არჩევანი გააკეთოს. 
 

 

ახლა მეფე ერეკლესთან ერთად ვიძინებ და ვიღვიძებ.

-    რა მასალაა, ჯერ ვერ გვეტყვით? 

-    გეტყვით. ეს არის პიესა „საქართველოს უკანასკნელი დედოფალი“, რომელსაც გოჩა კაპანაძე დგამს. მარიამ დედოფალი იყო გიორგი XII-ს მეუღლე, რომელიც შეეწირა იდეალებს და რომელმაც მოკლა რუსი გენერალი ლაზარევი. რეჟისორმა ასეთი ხულიგნობა შემომთავაზა: მე უნდა მეთამაშა ქეთევან წამებული, რომელიც მარიამ დედოფალს ეცხადება ხოლმე, რათა სიძნელეების გადალახვაში დაეხმაროს. შემდეგ გოჩამ შემოიყვანა მეფე ერეკლე, რომელიც ამ პერიოდში ასევე გარდაცვლილია.  უნდა გადაგვეწყვიტა, როგორ მოვქცეულიყავით. ქეთევანიც ვყოფილიყავი, ერეკლეც ვყოფილიყავი - ეს დააბნევდა მაყურებელს. ამ დროს ერთი საოცარი დამთხვევა მოხდა: წავიკითხე ნოდარ მაჭარაშვილის „ავი მუსაიფი“, ისტორიული რომანი მეფე ერეკლეს შესახებ. ისე წერს ახალგაზრდა კაცი, რომ ეს ყველაფერი შემეხო, მეტკინა, ამამღვრია. წიგნმა ისე იმოქმედა ჩემზე, რომ თვითონ ვუთხარი გოჩას - თუკი არჩევანზე მიდგება ჯერი, მეფე ერეკლე ვიქნები და არა ქეთევან წამებული-მეთქი. საქართველო, როგორც ყველაფერში, ამაშიც ხომ ორად არის გაყოფილი - მეფე ერეკლე კარგი მეფე იყო თუ ქვეყნის მოღალატე. სპექტაკლში ერეკლე, რომელიც მხოლოდ სულია, სცენაზე გამოდის ყველაზე კულმინაციურ, მნიშვნელოვან მომენტებში და ამბობს თავის სატკივარს და თავის სათქმელს. ახლა მეფე ერეკლესთან ერთად ვიძინებ და ვიღვიძებ. ხან კარგ მუსაიფში ვართ, ხან ავ მუსაიფში...

-    სპექტაკლში არის პასუხები? თუ ისევ მხოლოდ კითხვებია?

-    დღესაც ამაზე ვსაუბრობდით, რომ არ უნდა გამოვიდეს, თითქოს, სპექტაკლი არის მეფე ერეკლეზე. სპექტაკლი საქართველოს უკანასკნელ დედოფალზეა. მაგრამ გამოდის, რომ მაინც მეფე ერეკლეზეა იმიტომ, რომ ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობა, ამ შემთხვევაში, მისია. კითხვებს და პასუხებს რაც შეეხება, ჯერჯერობით, ბოლომდე არ ჩაგვივლია ყველაფერი. აპრილის ბოლოს უნდა გამოვუშვათ სპექტაკლი. ჩემი დაბრუნების შემდეგ, ეს არის პირველი მასალა, პირველი როლი, რომლითაც უნდა წარვსდგე მაყურებლის წინაშე.  მოკლედ, ძალიან ვღელავ...

 

ეს ჩემი ყველაზე მტკივნეული კითხვა-პასუხი იქნება.


-    დიდი მადლობა, რომ ეს ამბავი და თქვენი შთაბეჭდილებები გაგვიზიარეთ. როცა თქვენს მასალაზე ვმუშაობდით, ვნახე, რომ თქვენს შემოქმედებით ბიოგრაფიაში რამდენიმე კითხვა არსებობს, რომლებზეც პასუხს ჩვენ ვერ მივაგენით. ცხადია, გამიჩნდა სურვილი, რომ ვცადო, ეს პასუხები მივიღო. მაგალითად, დავიწყოთ თქვენი ციტატით: „მთელი ცხოვრება სულ არასწორად დავდიოდი ჩემს კარიერაში… ორი შეცდომა მაქვს დაშვებული - რომ წავედი რუსთაველის თეატრიდან და მარჯანიშვილიდან რომ წამოვედი“. არადა, თქვენ ზუსტად ხსნიდით, რატომ წახვედით რუსთაველის თეატრიდან და შემდეგ რატომ დაბრუნდით. ამიტომ მიკვირს, ამ ნაბიჯებს შეცდომას რომ უწოდებთ. რატომ ხართ თქვენი თავით უკმაყოფილო? 

-    ეს ჩემი ყველაზე მტკივნეული კითხვა-პასუხი იქნება. იმიტომ, რომ რუსთაველის თეატრი არის სახლი, სადაც ვისწავლე სიარული, ლაპარაკი, სადაც ფეხი ავიდგი. და ძალიან ძნელი იყო ჩემთვის ამ თეატრიდან წასვლა. მაგრამ მარჯანიშვილის თეატრში გადასვლის შეთავაზება მივიღე თემურ ჩხეიძისგან, რომელიც ჩემი პედაგოგი იყო. მანამდე ჩემი საუკეთესო როლები - (შეიძლება, გადაჭარბებულად მოგეჩვენოთ) თუნდაც, მარტირიო („ბერნარდა ალბას სახლიდან“), „ქალის ტვირთი“, „თეთრი კურდღელი“ - თემურთან მქონდა ნათამაშევი. ჩემი პედაგოგი იყო და შინაგანად არ მქონდა უფლება, რომ ამ შემოთავაზებაზე მისთვის უარი მეთქვა. მაგრამ ისე მოხდა, რომ როგორც კი წავედი, თემურთან ვითამაშე ერთი როლი - ეს იყო დეზდემონა „ოტელოში“, იქვე იყო „თავადის ასული მერი“ - და თუმცა შვიდი წელი დავყავი მარჯანიშვილის თეატრში, თემურს აღარ შევხვედრივარ. საინტერესო სპექტაკლებს დგამდა, მაგრამ ის პირობა, რომ მე  ვითამაშებდი თემურთან, ფაქტობრივად, დაირღვა. მიუხედავად ამისა, მარჯანიშვილის თეატრში ჩემთვის საყვარელი რამდენიმე როლი ვითამაშე; და სწორედ იმ ადამიანებთან, რომლებთანაც მე არ წავსულვარ. ამავე დროს, ვერაფრით მოვიშორე მონატრების გრძნობა რუსთაველის თეატრის მიმართ. ბოლოს, ეტყობა, ყველა ბრუნდება თავის სახლში და მეც დავბრუნდი. 

-    რუსთაველის თეატრიდან წასვლა რატომ ჩათვალეთ შეცდომად, ახლა გავიგე. უკან დაბრუნება რატომ იყო შეცდომა? 

-    შეიძლება, მარჯანიშვილის თეატრიდან წამოსვლა არ იყო შეცდომა, მაგრამ, ალბათ, შეცდომა იმიტომ დავარქვი, რომ როდესაც დავბრუნდი, ჩემი ადგილი შევსებული დამხვდა. მანამდე ჩემი საყვარელი რეჟისორი ნანა ხატისკაცი მეუბნებოდა - ისეთი სიცარიელე დარჩა იმ ადგილას, რომელიც შენი იყოო.... მერე მივხვდი, რომ მე კი დავბრუნდი ჩემს სახლში, მაგრამ აქ ჩემი ადგილი აღარ იყო. 
 

 

ბოლოს ყველა ბრუნდება თავის სახლში და მეც დავბრუნდი.

-    კიდევ ერთი ციტატა მინდა, შეგახსენოთ: „ხშირად ვიქცეოდი არამსახიობურად. მოკლედ რომ ვთქვათ, არ შემიძლია ადამიანების, კოლეგების ღალატი და ზურგში დანის ჩარტყმა. ეს შეიძლება ჩემთვის აღმოჩნდა არასახარბიელო და დამღუპველი, მაგრამ ადამიანური თვალსაზრისით მომწონს ჩემი თავი და მიმაჩნია, რომ თუ ხარ ადამიანი, ასეც უნდა იქცეოდე.’’ იქნებ, აგვიხსნათ, რატომ აღმოჩნდა დამღუპველი სწორი, ადამიანური ქცევა? ან რას ნიშნავს, რომ დამღუპველი აღმოჩნდა? 

-    ყელაფერს, ალბათ, ვერ და არ ავხსნი. მამაჩემი სულ მეუბნებოდა - სავსე ხორბალი თავდახრილია, ცარიელი ყელყელაობსო... ბატონი მიშა თუმანიშვილიც ამას გვეუბნებოდა თავის სტუდენტებს - არ დაგინახოთ, რომ ფოიეში იაროთ, ბუფეტში ჩახვიდეთ და ამ საქციელით რეჟისორებს თავი შეახსენოთო; პირიქით, თქვენ უნდა იყოთ ისეთები, რომ მათ სულ ახსოვდეთო. ეს ყველაფერი ნამდვილად ასეა და ასეც ვიქცეოდით. სინამდვილეში, ასეთები ვიყავით, თორემ თავი რომ დაიპროგრამო - ან ასე მოიქცე, ან ისე მოიქცე - სადღაც მაინც დაუშვებ შეცდომას. ასეთი მომენტიც იყო: ორი პიესა, რომელიც ჩემთვის დაიწერა, დაიდგა, მაგრამ მე არ ვითამაშე. 

-    იმიტომ, რომ სხვა წყვეტდა, ითამაშებდით თუ არა ამ როლებს?

-    ყოველ შემთხვევაში, დრამატურგები ამბობდნენ, რომ ჩემთვის დაწერეს. მაგრამ გადაწყვეტილების მიმღები ვინც იყო, ის ამბობდა, რომ არა, ეს როლი უნდა ითამაშოს სხვამ, ამა და ამ ადამიანმა. მაგალითად, ერთი სპექტაკლი მოიხსნა იმის გამო, რომ ამბობდნენ, თითქოს, ბავშვი უნდა გამეჩინა. არადა, ოთხი წლის მერე გავაჩინე შვილი. მოკლედ, ბევრი უცნაური რამ ხდებოდა... ალბათ, იმიტომ ვთქვი ეს ყველაფერი, რომ როგორც ბატონი მიშა გვასწავლიდა, არასოდეს შემეძლო რეჟისორებთან კონტაქტის დამყარება მხოლოდ იმიტომ, რომ რაღაც სარგებელი მიმეღო ამ ურთიერთობიდან. მაგრამ რეჟისორებიც და არარეჟისორებიც ჩვეულებრივი მოკვდავები ვართ, არა? ალბათ, ვიღაცას მაინც სიამოვნებს ზედმეტი ყურადღება და აქედან გამომდინარე ფიქრობს, ვისთან როგორ გააგრძელოს ურთიერთობა.  
 

 

მამაჩემი მეუბნებოდა - სავსე ხორბალი თავდახრილია, ცარიელი ყელყელაობსო...

-    იმდენად დამაზარალებელი იყო ჩვეულებრივი, ადამიანური, დადებითი ქცევა თეატრის კონტექსტში, რომ თქვენი კარიერის დაღუპვად შეაფასეთ? 

-    იცით, რაზე მწყდება გული? ბატონი მიშას ხსოვნის წინაშე ვიხდი ხოლმე ბოდიშს იმიტომ, რომ ჩემი ძალიან დიდი იმედი ჰქონდა. თეატრშიც პირველი კურსის სტუდენტი მომიყვანა და „ანტიგონეში“ პაჟს ვთამაშობდი. ეგონა, რომ სრულიად განსხვავებული და ძალიან წარმატებული კარიერა მექნებოდა. ბოდიშს ვუხდი ხოლმე მის ხსოვნას, რომ ვერ გავამართლე მისი იმედი. ვერ გავამართლე ისევ იმის გამო, რა თვისებებსაც ის ჩვენში აღვივებდა. ჩემს ჯგუფს ბატონმა მიშამ არ ასწავლა მუჯლუგუნებით სიარული. თვითონაც ასეთები აღმოვჩნდით. აი, ნახეთ - ნანი ჩიქვინიძე, ნუგზარ ბაგრატიონ-გრუზინსკი, მე, მანანა გამცემლიძე და კიდევ რამდენიმე ადამიანი - ყველა ძალიან თავმდაბალი, ასე ვთქვათ, უკანა პლანზე მდგომია, თავისი ხასიათიდან გამომდინარე. ყოველ შემთხვევაში, არაფერი გვიკეთებია იმისთვის, რომ ვიღაც გაგვეწია, გაგვეჩოჩებინა და წინა პლანზე დაგვეკავებინა ადგილი. აი, ამას ვუწოდებ, რომ მსახიობისთვის არცთუ დამახასიათებელი თვისებები გვქონდა. და ასე გრძელდება დღემდე. 

-    ნიკა წულუკიძემ ერთ-ერთ გადაცემაში თქვენზე თქვა - „მარინა ჯანაშია ხშირად დაუჩაგრავთ თეატრშიო“. თქვენი მასალის შესწავლისასაც ჩანს, რომ უკმაყოფილო ხართ თქვენი შემოქმედებითი ბიოგრაფიით. თუმცა,  როლების ჩამონათვალს რომ შეხედავ, ცოტა ნამდვილად არ არის. 

-    აქვე ჩავურთავ: ისიც გავითვალისწინოთ, რომ რუსთაველის თეატრში ხუთწლიანი, შვიდწლიანი, ცხრაწლიანი პაუზები მქონია როლიდან როლამდე. ბევრჯერ ისიც მიფიქრია - ასე როგორ უნდა ავიღო ხელფასი, იქნებ, ჯობდეს, რომ თეატრიდან წავიდე-მეთქი. 

-    ამ დიდ პაუზებში, როდესაც თქვენი შესაძლებლობები არ იყო რეალიზებული, როგორც მივხვდი, თქვენს თავსაც ადანაშაულებთ. არადა, მიზეზები, რის გამოც სცენაზე არ იდექით, არის პოზიტიური, ხოლო შედეგი არის ნეგატიური. ვისი თუ რისი ბრალია? ადამიანების? გარემოსი? 

-    თეატრის სპეციფიკაა ასეთი. ჩემი აზრით, ამას ახსნა არ აქვს. არ მინდა, წუწუნი გამოვიდეს და მირჩევნია, რბილად და მსუბუქად ვილაპარაკო სწორედ ამ თემებზე. უბრალოდ, ღმერთი არასდროს მწირავდა. ამ პაუზების და ამ მძიმე მომენტების დროს ყოველთვის რაღაცას გამომიგზავნიდა ხოლმე. მაგალითად, ძალიან კარგად მახსოვს, როდესაც პირველ არხზე გახმოვანება შემომთავაზეს. მაშინ სერიალები შემოვიდა.

 
მე ვფიქრობდი: ღმერთო, ღმერთო! ამდენი ხანი ვაგროვებდი მაყურებლის სიმპათიას, რაღაც გარკვეული აზრი ჩამოუყალიბდათ და ახლა მე რომ დავიწყო ეს გახმოვანება და უცბად წყალში გადავყარო ამდენი ხნის ნაგროვები, ეს ხომ საშინელება იქნება, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მაინც გავრისკე და... მაშინ იყო ასეთი პირველი სერიალი „ველური გული“. და, იცით, რა? პირიქით მოხდა, ამ პრიმიტიულმა რაღაცამ კი არ დამასამარა, ასე ვთქვათ, პირიქით, რატომღაც ხმით გავხდი... კიდევ ერთხელ დავიბადე, ამ შემთხვევაში უკვე ხმით.

თეატრში შემდეგი დიდი პაუზის დროს გამოჩნდა ავთო ვარსიმაშვილი, რომელმაც შემომთავაზა, რომ მასთან, თავისუფალ თეატრში, „ჯინსების თაობაში“ მიმეღო მონაწილეობა. 

-    „ჯინსების თაობაში“ ახალგაზრდებს შეხვდით. 
 

 

იყო ორი პიესა, რომელიც ჩემთვის დაიწერა, დაიდგა, მაგრამ მე არ ვითამაშე.

-    დიახ, ახალგაზრდებთან ურთიერთობა საერთოდ ძალიან გამდიდრებს ადამიანს. ბატონი მიშა ყოველთვის გვეუბნებოდა და კარგად ჩაგვიბეჭდა თავში: „არ დაბერდეთ!“ რა თქმა უნდა, აქ შინაგან სიბერეზეა ლაპარაკი. არ უნდა დაკარგო სიახლის შეგრძნება, დროისთვის ნაბიჯის აყოლების უნარი. თანამედროვე უნდა იყო იმიტომ, რომ თუ სხვა მხარეს წახვედი, აღარ იქნები საინტერესო მაყურებლისთვის, არც პარტნიორებისთვის. 

-    სწორედ ეგ უნდა მეკითხა. თქვენ თქვით, რომ ”ახალგაზრდა მსახიობებს გამუდმებით მსოფლიო მაჯისცემაზე უნდა ედოთ ხელი, ეს აუცილებელია, მით უმეტეს, ჩვენს პროფესიაში, რადგან თუ წუთით მაინც ჩამორჩი დროს, მერე უკვე ძალიან ძნელია დაწევა და ფეხის აწყობა.“ ეს მოსაზრება არის თუ არა დაკავშირებული იმ ღირებულებებთან, რასაც თეატრი უნდა ნერგავდეს საზოგადოებაში? 

-    როგორც წესი, ამბიონიდან გვიქადაგებენ - რომელია სიკეთე და რომელია ბოროტება, რა უნდა გააკეთო და რა არ უნდა გააკეთო. ჩვენც ხომ ამ ამბიონზე ვდგავართ და  მაყურებელს ვთავაზობთ - მან აირჩიოს, რომელია სიკეთე და რომელია ბოროტება, რომელი გზით ჯობია სიარული. ამიტომ უნდა იყოს თეატრი თანამედროვე. ამ წუთას უკმაყოფილო ვარ ჩემი თავით, ასე მგონია, ბოლომდე ყველაფერს არ ვარქმევ თავის სახელს. მაგრამ პრინციპში ეს მტკივა და მინდა, რომ, ბოლოს და ბოლოს, მომირჩეს, მაგრამ არ მირჩება. ამით ვცხოვრობ - რასაც თეატრი ჰქვია. ფანატიზმი არ მიყვარს, მაგრამ ერთგულება ძალიან მნიშვნელოვანია. როდესაც შენს საქმეს აკეთებ, აუცილებლად იმ საქმის ერთგული უნდა იყო. როდესაც თეატრში ხარ, მარტო ის არ არის მთავარი, რომ როლი მიიღო. მე სცენას ვეძახი რენტგენს იმიტომ, რომ მაყურებელი ყველაფერს ხედავს შენსას. ფაქტობრივად, შიშვლდები და არ გაქვს უფლება, რომ მაყურებელზე ნაკლები იცოდე, მაყურებელზე ნაკლები გქონდეს წაკითხული, მოსმენილი. გემოვნებას და განათლებას ჩემთვის ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. ჩვენს თეატრშიც რამდენიმე ახალგაზრდაა ისეთი, რომ მიხარია, როცა მათ ვუყურებ. რაღაც სხვა ნათელი ადგათ ასეთ ადამიანებს და მათ უფრო მეტად იყვარებს მაყურებელი. მაგრამ ზოგჯერ ახალგაზრდებისთვის შენიშვნაც კი მიმიცია: მერე რა, რომ ეს დილის სპექტაკლია. შეიძლება რომელიმე ბავშვი საერთოდ პირველად მოვიდა თეატრში. და შენ დახვდი ან ნასვამი, ან ნაბახუსევი. ბავშვს შეიძლება სამუდამოდ შეაჯავრო თეატრი; ან, პირიქით, შეაყვარო. შეიძლება, ზედმეტად მკაცრი ვარ ამასთან დაკავშირებით. მაგრამ ჩემთვის აქვს მნიშვნელობა, დარბაზიდან როგორი გავა მაყურებელი, რას იფიქრებს და რა დაელექება ცნობიერებაში. 

-    ამის გაგრძელებად მინდა გკითხოთ. თქვენი ციტატაა: მიხეილ თუმანიშვილი ამბობდა, რომ თეატრი არის ტაძარი, სხვა რეჟისორები კი ამბობდნენ, რომ ტაძარი კი არა, ნამდვილი ბარდაგიაო. 

-    სამწუხაროდ. 

-    ეს, რა თქმა უნდა, სასიამოვნო მოსასმენი არ არის, მაგრამ თქვენ მრავალი ათეული წელი გაქვთ გატარებული სხვადასხვა თეატრში და, ალბათ, თეატრის ყველაფერი იცით - კარგიც და ცუდიც. თუ ხედავთ მასში ტაძარსაც და ბარდაგსაც? 
 

 

მსახიობისთვის არცთუ დამახასიათებელი თვისებები გვქონდა.

-    ძალიან მძიმე გამონათქვამია. თუმცა, როგორც პირველ, ისე მეორე შეხედულებას აქვს არსებობის უფლება. შენ ამაღლებულზე დგახარ და მაყურებელი ან უნდა განბანო, ან ლაფში ამოსვარო. ვინც ამბობს, რომ თეატრი ბარდაგია, ის რაღაც სხვას აცხებს მაყურებელს, რაც მე არ მინდა, რომ მოეცხოს. 

-    მაგრამ ეს ხდება? 

-    რასაკვირველია, ხდება. ეს ცალკე დიდი თემაა და დიდი ტკივილია - სწავლებასთან დაკავშირებით. 

-    ანუ როგორ უყუროს მომავალმა მსახიობმა თუ რეჟისორმა თეატრს - როგორც ტაძარს თუ როგორც ბარდაგს. ამას გულისხმობთ სწავლებაში?

-    არა, ამ თემის განვრცობა არ მინდა. როდესაც მე ვსწავლობდი, ეს პატარა ინსტიტუტი იყო და ახალგაზრდა რომ ამთავრებდა თეატრალურს, მოდიოდნენ რეჟისორები საქართველოს ყველა კუთხიდან და მათთვის საინტერესო მსახიობებს ირჩევდნენ. ახლა ქარხანასავით გახდა ჩვენი ინსტიტუტი. როგორც წესი, ახალგაზრდა ამთავრებს და სხვა პროფესიაში მიდის. 

-    თქვენ ამბობდით, რომ ლამის ორასამდე ადამიანი ამთავრებს ყოველ წელიწადს თეატრალურ ინსტიტუტს. ცხადია, მათი ნაწილი პროფესიით ვერ დასაქმდება. 

-    ნაწილი კი არა, ერთეულები თუ დასაქმდებიან. ჩემმა შვილიშვილმა დაამთავრა თეატრალური ინსტიტუტი. მისი ჯგუფი ერთ-ერთი საუკეთესო იყო და მხოლოდ ორი ადამიანი წავიდა თეატრში. დანარჩენებმა სხვა გზა მონახეს. 
 

 

ღმერთი არასდროს მწირავდა.

-    ეს მხოლოდ იმის გამო მოხდა, რომ მათ მიმართ ინტერესი არ იყო? თუ იმის გამო, რომ თვითონაც აღარ ჰქონდათ ინტერესი, პროფესიით ემუშავათ? 

-    ალბათ, მერე თვითონაც აღარ ჰქონდათ ინტერესი. სწავლების პერიოდს დიდი მნიშვნელობა აქვს. 

-    ანუ ამ პერიოდმა ჩააქრო მათი ინტერესი? 

-    ასე გამოვიდა. 

-    კარგით, ახლა უფრო სასიამოვნო თემაზე გადავიდეთ. მიუხედავად პაუზებისა, მიუხედავად გაცდენილი შანსებისა, თქვენ საზოგადოება კარგად გიცნობთ თბილისშიც და რეგიონებშიც. ადამიანები უაღრესად დადებითად არიან თქვენ მიმართ განწყობილი. ჩემი გამოცდილებიდან გეტყვით: ჩემი დედულეთია თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელი აკურა. იქაურებთან თუ ახსენებთ მარინა ჯანაშიას, საუბარი ათი-თხუთმეტი წუთი ბუნებრივად გაგრძელდება. მაგრამ თუ თქვენივე კოლეგების სახელს და გვარს იტყვი, შესაძლოა, საუბარი არ შედგეს, რადგან ვერ მიხვდნენ, ვისზე  ელაპარაკები. როგორ მოხდა, რომ მარინა ჯანაშიას იცნობენ, მასზე თბილად საუბრობენ, მაგრამ სხვებს, რომლებიც უფრო აქტიურები არიან პროფესიაში - არ იცნობენ?

-    პირველ რიგში, დიდი მადლობა ამ შეფასებისთვის. მე თვითონ ასე არ ვთვლიდი. იაფფასიანმა სატელევიზიო შოუებმა შექმნა ადამიანების პოპულარობა ბოლო წლებში და ამ შოუებში მე არ დავდივარ. დარწმუნებული ვიყავი და ბუნებრივიც არის, რომ მინავლდა ჩემი პოპულარობა. 
 

 

ახალგაზრდებთან ურთიერთობა ძალიან გამდიდრებს.

-    მე თვითონაც მაინტერესებს ეს ფენომენი, როდესაც საზოგადოება იღებს მსახიობს, იმახსოვრებს, შეიყვარებს და მის გვერდით მეორე საერთოდ არ იცის, ვინ არის. უბრალოდ, მინდა, დამეხმაროთ, რომ ავხსნათ ეს მოვლენა. 

-    მე რომ მეხება, მით უფრო მიჭირს პასუხი. შემიძლია გითხრათ, ესა თუ ის მსახიობი ან ცნობილი ადამიანი რის გამო მიყვარდა. დადებითად განმაწყობდა, თუ ის იყო კარგი პიროვნება, ნიჭიერი ადამიანი. შეიძლება, არ თამაშობდა დადებით როლებს, მაგრამ პიროვნებას ჰქონდა ჩემთვის ყოველთვის დიდი მნიშვნელობა. 

-    ედიშერ მაღალაშვილი იყო ასეთი. 

-    ზუსტად ედიშერ მაღალაშვილი უნდა მეხსენებინა ახლა. 

-    ბატონი ედიშერი ყველამ იცის, ყველას უყვარს, თუმცა, ბევრ უარყოფით როლს თამაშობდა. 

-    იმდენად დადებითი პიროვნება იყო თვითონ, რომ მიუხედავად მისი უარყოფითი როლებისა, მის მიმართ იყავი ძალიან დადებითად და დიდი პატივისცემით განწყობილი. და იყო სხვა არტისტი, რომელიც ყველა დიდ გმირს თამაშობდა, მაგრამ მაინცდამაინც სიყვარულით არ სარგებლობდა. 

-    ჰოდა, თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ აკურაში, მაგალითად, საიდან იციან, რომ ედიშერ მაღალაშვილი ასეთი დადებითი პიროვნება იყო? არადა, მის მიმართ სიყვარული დაგხვდებათ ყველგან, სადაც არ უნდა წახვიდეთ.  
 

 

არ უნდა დაკარგო სიახლის შეგრძნება.

-    ეს ისევ რენტგენის მომენტი ხომ არ არის? 

-    დიახ, რაც წეღან ბრძანეთ, შეიძლება, ეგ იყოს პასუხი ამ კითხვაზე. კიდევ ერთი ფაქტორია, რომ „ძველ“ დროში ტელევიზია იღებდა და აჩვენებდა თეატრალურ სპექტაკლებს. სატელევიზიო სპექტაკლებსაც დგამდნენ და იღებდნენ. ალბათ, როცა ტელევიზია შედიოდა თეატრში და თეატრი - ტელევიზიაში, იმ პერიოდში თქვენ ძალიან კარგი კარიერა გქონდათ.  

-    მართალი ბრძანდებით. ზუსტად ასე იყო. პირველ არხზე მუშაობდა ასეთი ადამიანი - პაატა ფანცულაია, რომელსაც უსაზღვროდ უყვარდა თეატრი. ის იღებდა სპექტაკლებს და დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ მისი გადაღებული სპექტაკლები. თუნდაც, „თეატრონი“ რომ არსებობდა, მიშა თუმანიშვილი და თემურ ჩხეიძე დგამდნენ იქ სპექტაკლებს. ამ ყველაფერზე ხომ რეგიონების მოსახლეობას ხელი მიუწვდებოდა? ყველაფერი დაიკარგა. შეიძლება, გემოვნებაც ამიტომ შეიცვალა. უფრო ადვილად გასაგები, იაფფასიანი შოუების ტალღა წარმოვიდა. ესეც მითქვამს, რომ ჩვეულებრივად მოვდიოდი თეატრში ყოველდღე და, ერთ მშვენიერ დღეს, პირველ არხზე გადაღებული სპექტაკლი გავიდა ჩემი მონაწილეობით. მეორე დღესაც მოვდიოდი ჩვეულებრივად და უცბად ქუჩაში გავიგონე: „მარინა ჯანაშია, მარინა ჯანაშია“. აი, ეს გააკეთა მაშინ ტელევიზიამ და, იქნებ, იმ ინერციით მოვგორავ-მეთქი, ვფიქრობ. 

-    დიახ, ეს იყო „თეთრი კურდღელი“. ფაქტია, მაშინ რაღაც ისეთი ინფორმაცია შევიდა ადამიანების ცნობიერებაში, რაც ადვილად არ იშლება. ახლა მინდა, სხვა თემაზე ვისაუბროთ. მრავალი წლის წინ ისეთი ავადმყოფობა გადაიტანეთ, რასაც კლინიკური სიკვდილი მოჰყვა. 

-    დიახ, ასე იყო. 

-    ამ მდგომარეობამ დაგიტოვათ წინათგრძნობა და მეტად მგრძნობიარე გაგხადათ გარემოს მიმართ. რამდენად დამღლელი იყო ამ წინათგრძნობით ცხოვრება? ან როგორ მიჯნავდით წინათგრძნობას და, ვთქვათ, თქვენს აკვიატებას? 

 
- არა, დამღლელი არ იყო იმიტომ, რომ ეს ხშირად არ ხდებოდა. იცით, როგორი მომენტი იყო? რაღაც ასე მაჩერებდა და არ მიშვებდა; უბრალოდ, არ მიშვებდა, რომ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადამედგა, ან მანქანამდე მიმეღწია, ან ესა თუ ის რაღაც ჩამედინა, გამეკეთებინა. აი, ფიზიკურად ხდებოდა ეს.


-    ანუ ძალიან განსხვავდებოდა აკვიატებისგან?

-    დიახ, სულ სხვა რამ იყო, ვიდრე ის, როდესაც რაღაც აგეკვიატება. ამ შემთხვევაში, ჩართულია ტვინიც, ფიზიკაც, ცნობიერიც, ქვეცნობიერიც. ჩემთან, ყოველ შემთხვევაში, ყველაფერი ჩართული იყო. ჩემს შვილებთან დაკავშირებით მემართებოდა იგივე. ძალიან დიდხანს გაგრძელდა. 
 

-    შემდეგ ერთბაშად შეწყდა? 

-    არა, ნელ-ნელა შეწყდა. სანამ სულ შეწყდებოდა, მანამდე უბრალოდ გაიშვიათდა. 

-    თქვენს დანარჩენ ცხოვრებაზე ამ პერიოდს გავლენა აღარ მოუხდენია? 

-    არა, შემდეგ რაიმე გავლენა აღარ მოუხდენია. 

-    ვინ არის ის ადამიანი, ვინც, თქვენი აზრით, ზუსტად იცის, როგორია მარინა ჯანაშია? 

 
- არ ვიცი... არ ვიცი... მე მგონი... მე მგონი, ჩემი უმცროსი შვილიშვილი, ყველაზე პატარა. აი, იმისთვის არის მარინა ჯანაშია ყველაზე საყვარელი, ყველაზე სასურველი, ყველაზე ტკბილი. და მე ვარ უბედნიერესი, როდესაც ის მოილტვის ჩემკენ.

იმ დიდ სიყვარულს, რომელსაც შვილიშვილები გაძლევენ, სხვანაირად როგორ უნდა უპასუხო? 
 

 

ფანატიზმი არ მიყვარს, მაგრამ ერთგულება ძალიან მნიშვნელოვანია.

-    ძალიან საინტერესოა, რომ პატარებმა უკეთ იციან, თქვენ როგორი ხართ, ვიდრე უფროსებმა - რომლებთანაც ბევრად მეტი დრო გაქვთ გატარებული. 

-    პატარებმა ყველაზე უკეთ იციან სხვა ადამიანი. 

-    ასეთი კითხვა მაქვს: ადამიანია რთული, თუ ადამიანის გაგებაა რთული? 

-    ალბათ, მაინც შენკენ უფრო მეტი სიმძიმეა, ვიდრე მეორე ადამიანისკენ. იმ მეორე ადამიანს გარედან უყურებ და ხედავ - რა უჭირს, რა იქნებოდა მისთვის უკეთესი. შენს თავს ყოველთვის ვერ უყურებ გარედან. მე, მაგალითად, ჩემს თავში უფრო მიჭირს ხოლმე გარკვევა. სხვათა შორის, თუ რაღაც მოხდა, პირველ რიგში, საკუთარ თავში ვეძებ მიზეზს. მაგრამ ვერ ვიტყვი, რომ ყოველთვის ყველაფერს ვპოულობ. 

-    რამდენიმე შემთხვევას წავაწყდი, როდესაც თქვენ ყვებოდით, რომ ადამიანს ფიქრებში ეკამათებოდით, რადგან პირისპირ ვერ უთხარით, რის თქმასაც იმსახურებდა. თუ გიფიქრიათ, რა ვნება მოაქვს ამ ჩვევას თქვენთვის? ან თუ გიცდიათ, რომ გადაგეჭრათ ეს პრობლემა? 

-    არა, ვერასდროს გადავჭერი. ყოველთვის ისეთი მოულოდნელია უხეშობა და უზრდელობა, რომ  შეშდები. სესილიას რომ აქვს სცენა „ნატვრის ხეში“, ამ მდგომარეობაში ვრჩები დიდხანს, თავში ჩარტყმულივით. მერე მემართება ხოლმე: კაცო, უპასუხე, რა?! და ჩემს თავზე ვბრაზდები: რატომ არ ვუპასუხე? მაგრამ ყოველთვის ერთი და იგივე მემართება. ყოველთვის გაოგნებული ვრჩები, არ აქვს მნიშვნელობა, ნაცნობი უხეშობს თუ უცნობი. 

-    თქვენ ამბობთ, მშვიდი ვარ, ყოველ შემთხვევაში, გარეგნულადო. ზოგადად, სიმშვიდე ძალის გამოვლენად მიგაჩნიათ, თუ სისუსტის? 
 

 

მე სცენას ვეძახი რენტგენს.

-    აი, ამიტომ გითხარით, რომ პასუხის გაცემა ყველაზე ძნელი იმ კითხვებზეა, რომლებსაც საკუთარ თავზე გისვამენ. მეუბნებიან, რომ მშვიდი და გაწონასწორებული ვარ. არ ვიცი, რამდენად ძლიერი მხარეა იმიტომ, რომ მე ვიცი, ამ დროს შიგნით რა ხდება. შეიძლება, გარეგნულად ამას ვერ გამოვხატავ, მაგრამ შიგნით მეგლიჯება ყველაფერი. პატარ-პატარა ბომბებია, პატარ-პატარა ამოფრქვევებია. ეს არის ადამიანის ხასიათი, არც სუსტი მხარეა და არც ძლიერი. გარედან როგორ ჩანს, არ ვიცი. 

-    ოჯახში სხვადასხვანაირები ხართ. თქვენ მშვიდი ხასიათი გაქვთ, თქვენი მეუღლე, ბატონი თემური (თემურ გოცაძე), უფრო ემოციურია. 

-    დიახ, ფეთქებადსაშიშია (იცინის). 

-    ალბათ, ბავშვების მიმართაც თქვენ დამთმობი იყავით და მამა უფრო ემოციური და მკაცრი იყო. 

-    არა, სახლში სულ სხვანაირია, უბრალოდ, უფრო ხმამაღალია. 

-    მაგრამ საშიში არ არის? 

-    არა, პირიქით. იცით, როგორი კეთილია? მხატვრებთან ერთად ხომ მოვხვედრილვარ? ის ამაზე ამბობს აუგს, ეს იმაზე. არ მახსოვს, თემოს რომელიმე მხატვარზე ცუდი ეთქვას. ზოგადად, ძალიან იშვიათად წირავს ადამიანს, თუნდაც, სიტყვით. სახლში სრულიად სხვანაირია, გარეთ - სხვანაირი. არავინ იცის და მასაც არ უყვარს ამ თემაზე ლაპარაკი: თუ ვინმეზე გადაიარა 9 აპრილმა, გადაიარა თემოზე და თემოს გმირ მხატვრის სახლზე, მის თანამშრომლებზე. იმ პერიოდის მემატიანეა. ცხედრები თემომ თავისი ზურგით შემოზიდა მხატვრის სახლში. და ეს ბობოქარი თემო - დარბევა რომ მოხდა და ყველაფერი ნათელი გახდა - ერთი თვის განმავლობაში უსიტყვოდ იწვა, ერთ წერტილს მიშტერებული. ჩვენც ფეხაკრეფით დავდიოდით. როგორი სტრესი იყო მისთვის და რა გადაიტანა! 

-    ქალბატონო მარინა, თქვენს ცხოვრებაზე ფილმს რომ იღებდნენ, ყველაზე სწორი სათაური რა იქნებოდა? 

 
- რააა? არ ვიცი... „დარღვეულია დროთა კავშირი“. ეს, მე მგონი... არ ვიცი, ფრანსუა ვიიონია, თუ რენე შარის ლექსიდან არის.

„მე ვიცი, ჩემი სიყვარული დიდი ქალაქის ქუჩებში დადის. განა სულერთი არ არის ჩემთვის, თუ საით წავა, ანდა საით გაეშურება? დარღვეულია დროის კავშირი და ახლა ჩემი სიყვარული არ არის იგი.“ ოღონდ, ჩემთან ამ კონტექსტში არ არის დარღვეული დროთა კავშირი. 
 

 

შენს თავს ყოველთვის ვერ უყურებ გარედან.

-    და თქვენთან რა კონტექსტშია? რატომ ასეთი სათაური?

-    მიყვარს ეს დრო, რომელშიც ვცხოვრობ, მაგრამ ვფიქრობ, ცოტა უფრო ადრე უნდა მეცხოვრა. 

-    მაგალითად, როდის?

-    ახლა, როცა ამ მასალაზე ვმუშაობ, მართლა მთლიანად მოირღვა დროთა კავშირი. იმიტომ, რომ ერეკლესთან ერთად ვიძინებ და ვიღვიძებ-მეთქი, ხომ ამით დავიწყე საუბარი?! ამავე დროს, ძალიან მაინტერესებს, რა იქნება მომავალში. მაგრამ ხომ შეუძლებელია, ყველა დროში იცხოვრო?! 

-    დროსთან დაკავშირებით ვაგრძელებ თემას. თქვენი ასაკი ცნობილია, ნებისმიერ ენციკლოპედიაში წერია თქვენი დაბადების თარიღი. ამ ასაკის ყველაზე დიდ უპირატესობად რა მიგაჩნიათ? თქვენთვის რა არის განსაკუთრებულად კარგი თქვენს 70 წელში? 

-    განსაკუთრებულად კარგი? ამ კითხვაზე პასუხს ვერ გაგცემთ იმიტომ, რომ არასდროს მახსოვს ჩემი ასაკი. იცით, როდის მახსენდება? როცა ვფიქრობ ისეთ რამეზე, რაც ჩემს ცხოვრებაში უკვე აღარ იქნება. 

-    მაგალითად, როცა ფიქრობთ, რომ ჯულიეტას ვეღარ ითამაშებთ? 
 

 

მიყვარს ეს დრო, რომელშიც ვცხოვრობ.

-    მაგალითად, როდესაც დავინახავ ახალგაზრდას -  მშვენიერს, არაჩვეულებრივს, რომელიც შეყვარებულია, რომელსაც სხვანაირად უბრწყინავს თვალები. ყველაფერი სხვანაირია მასში, სადღაც მიიჩქარის, შეაღებს უნივერსიტეტის კარს, შევა, ლექციაზე დაჯდება. ჩემს ასაკზე ამბობენ ხოლმე, სიბრძნეს იძენს ადამიანიო, მაგრამ არ ვიცი, ეს რამდენად სწორია. ეს სიბრძნე ან გაქვს, ან არა. უბრალოდ, მაჯისცემაა სხვანაირი, ალბათ. 

-    ვიცი, რომ ყოველთვის ბევრი საქმე გქონდათ: ოჯახი, შვილები, პროფესია, სტუმრები... მთელი დღის განმავლობაში რომ ძალა შეინარჩუნოთ და აკეთოთ ყველაფერი, რასაც თქვენს თავს ავალებთ, ამის მოტივაციას რა გიქმნით? 

-    ასე იყო. ახლა მთლად ასე აღარ არის. მაგრამ, რა თქმა უნდა, ამის მოტივაციას ყოველთვის ძალიან დიდი სიყვარული ქმნიდა; ადამიანების და გარემოს მიმართ სიყვარული. 

-    ახლა მინდა, იმ ეპიზოდს დავუბრუნდეთ, რითიც დავიწყეთ - როდესაც გერმანიაში სამკურნალოდ იყავით და თქვენი შვილი იყო თქვენთან ერთად. როდესაც პირველად მოვისმინე, როგორ გადაიტანეთ ყველა სირთულე იმისთვის, რომ თქვენი შვილი დაგენდოთ, მაშინ ვიფიქრე, რომ ძალიან წარმატებული ოჯახი გაქვთ. ოდესმე წარმოგედგინათ, რომ თქვენი პრობლემა ამდენად სტრესული იქნებოდა თქვენი შვილისთვის?
 

 

ახლა უფრო სიფრთხილით ვეკიდები ყველაფერს.

-    მან გადამაწყვეტინა, რომ უნდა დავბრუნებულიყავი. უკვე გადაწყვეტილი იყო, რომ იმ ღამეს ან გადავრჩებოდი, ან.... უფრო დარწმუნებულები იყვნენ, რომ უნდა წავსულიყავი. ჩემს შვილს უთხრეს, ისღა დაგვრჩენია, ვილოცოთო. ცნობიერება რომ დამიბრუნდა, ისეთი სასოწარკვეთა იყო მის თვალებში, ისეთი სიმარტოვე, ისეთი უსუსურობა, - არ ვიცი, რომელი სიტყვა უფრო ამომწურავია. უცბად მივხვდი, რომ არ მაქვს წასვლის უფლება. ამ შემთხვევაში უკვე მე ვჭირდებოდი მას. მანამდე, მთელი შვიდი თვე, ის მჭირდებოდა მე... გონზე რომ მოვდიოდი, სულ სინდისი მქენჯნიდა, რომ ეს ბავშვი ასე იტანჯება ჩემ გამო. 

-    გერმანიაში შვიდი თვის განმავლობაში მკურნალობდით? 

-    დიახ, 14 ოპერაცია გადავიტანე. ორი ოპერაცია გაკეთდა საქართველოში და შემდეგ გერმანიაში წამიყვანეს. თბილისშივე გადამიყვანეს მორფზე. ამბობდნენ, რომ მეტასტაზებია ორგანიზმში.

-    არ შემიძლია, არ გთხოვოთ, რომ გაგვიზიაროთ გამოცდილება, რითი შეიძლება ადამიანმა თავი დაიცვას მძიმე, დამაზარალებელი ფიქრებისგან? 

-    გერმანიაში კატეგორიულად გაგვაფრთხილეს ჩემი შვილიც და მეც, რომ მაქსიმალურად უნდა მოვერიდო ყველაფერს უარყოფითს. რანაირად გინდა, ისე იცხოვრო, რომ არაფერი შეუშვა ყურში, არაფერი დაინახო?! მოგეხსენებათ, რა პირობებში ცხოვრობს ქვეყანა, რა ხდება ჩვენ ირგვლივ. ამის რეცეპტი არ არსებობს. ადამიანმა თავის თავში უნდა იპოვოს ძალა, ნებისმიერ შემთხვევაში. ჩვენზეა დამოკიდებული, რომელ რესურსს, რომელ ფერს ამოვწევთ და რომელს ჩავაქრობთ, ან გავანეიტრალებთ. 
 

 

ადამიანმა თავის თავში უნდა ეძებოს ტყუილიც, მართალიც...

-    დიდი მადლობა საინტერესო საუბრისთვის. ინტერვიუს დავასრულებთ თქვენი კომენტარით ცნობილი ადამიანების ორ გამონათქვამზე. პირველი ციტატა ეკუთვნის ინგლისელ რეჟისორს და მსახიობს ჩარლი ჩაპლინს (1889-1977). ეს არის ციტატა მისი ცნობილი სიტყვიდან, რომელიც 70 წლისთავს უკავშირდება: „როდესაც საკუთრი თავი შევიყვარე, მივხვდი, რომ ნებისმიერ სიტუაციაში სწორ დროსა და ადგილზე ვარ. ყველაფერი, რაც ხდება, კანონზომიერია და შემიძლია, ყოველთვის მშვიდად ვიგრძნო თავი. მე ამას საკუთარი თავის რწმენას ვუწოდებ.“

-    ჩარლი ჩაპლინს ჰქონდა უფლება, ასე ეფიქრა. მას ჰქონდა უფლება, საკუთარი თავი შეეყვარებინა, რადგან ნამდვილად სწორ დროსა და სწორ ადგილზე იყო. 

-    თქვენ თუ გემატებათ საკუთარი თავის რწმენა თანდათან? 

-    მე მქონდა საკუთარი თავის რწმენა და, მგონი, უფრო მეტად ვკარგავ ახლა, ვიდრე მემატება - გულწრფელად რომ გითხრათ. ამ შემთხვევაში, პროფესიას ვგულისხმობ. უფრო მეტად მჯეროდა ჩემი თავის და ახლა უფრო ნაკლებად მჯერა. ახლა უფრო მეტი შიშით და სიფრთხილით ვეკიდები ყველაფერს.

-    მეორე ციტატის ავტორია რომაელი ფილოსოფოსი სენეკა (ძვ.წ. 4 - ახ.წ. 65) : „იმუშავე შენს თავზე. არავინ ხდება კარგი ადამიანი შემთხვევით“. 

-    როდესაც ადამიანი იბადება - ეს არ არის ჩემი ნათქვამი და აღმოჩენა - მასში ყველაფერი დევს. შემდეგ უკვე გარემოზეა დამოკიდებული, როგორ განვითარდება თითოეული ჩვენგანი. ხშირად ისიც კი მიფიქრია, რომ 16 წლის ასაკში გაცილებით უკეთესად ვაზროვნებდი. უფრო უკომპრომისოც ვიყავი. დიახ, ვეთანხმები ამ ციტატას. როდესაც აზროვნებას იწყებ, შენზეა დამოკიდებული, რომელ მხარეს აირჩევ, რომელს უფრო მეტად მოეფერები, რომელი უფრო ძვირფასი გახდება შენთვის. ადამიანმა თავის თავში უნდა ეძებოს ტყუილიც, მართალიც, კეთილიც, ბოროტიც. ყველაფერი ჩვენშია...
 

ფოტომასალა: ზურაბ ქურციკიძე

გუნდი

ირაკლი გედენიძე

ზურაბ ქურციკიძე

გიო კუსიანი

გიორგი ურუშაძე

თამთა ყუბანეიშვილი

ნანა ყურაშვილი