×
 „მეც ხშირად ვირგებ „შემოქმედებითი ტიპის“ როლს“

გიორგი პოპიაშვილი

არტ დირექტორი/რეჟისორი


4419

ინტერვიუს შესახებ

ძალიან რომ ვენდობი, ისეთმა ადამიანებმა მითხრეს, რომ გიორგი პოპიაშვილი ერთ-ერთი საუკეთესოა თავის სფეროში - კომუნიკაციისა და რეკლამის ბიზნესში. მისი მოვალეობაა, შემოქმედებითად, არასტანდარტულად გადაწყვიტოს ის ამოცანები, რასაც მარკეტინგის სამსახური განსაზღვრავს.

მითხრეს, საუკეთესო არისო და დავინტერესდი. და იმის გამორკვევაში, რას ნიშნავს მის სფეროში „საუკეთესო“, ძალიან მნიშვნელოვანი ორი ფრაზა გამომრჩა. გიორგი ჯერ ამბობს: „არ ვიცი, წარმატებული ვარ თუ არა“, რამდენიმე წუთის შემდეგ კი აკონკრეტებს: „არ ვთვლი, რომ წარმატებული ადამიანი ვარ.“

რა ფენომენია, როცა მცოდნე ხალხი შენს საქმეში საუკეთესოდ მიგიჩნევს, თვითონ კი ამბობ - არ ვარ წარმატებულიო?

ამ კითხვაზე გიორგის პასუხი უკვე გამოვტოვე და აღარ გვეცოდინება - ამისთვის ყველას ბოდიშს გიხდით.

თუმცა, მთლიანად ინტერვიუ, ჩემი აზრით, კარგად წარმოაჩენს გიორგის პორტრეტს და ბევრ თემაზე ფიქრისთვის განგვაწყობს - არა მხოლოდ სტუმრის, არამედ, თანამედროვე ქართული საზოგადოების შესახებ, ფაქტობრივად, თითოეული ჩვენგანის შესახებ.  

გაიცანით ჩვენი პროექტის ერთ-ერთი გამორჩეული სტუმარი - გიორგი პოპიაშვილი.

ია ანთაძე

-    გიორგი, მინდა, საუბარი ჰერმან ჰესეს სიტყვებით დავიწყოთ: „ძირითადად, ადამიანის თავისუფლება გამოიხატება იმის არჩევაში, თუ ვისზე ან რაზე იყოს დამოკიდებული“. რას ემსახურება თქვენი, როგორც რეკლამის სპეციალისტის, საქმიანობა - ამ აზრის უარყოფას, თუ მის დადასტურებას? მაგალითად, რეკალმის შემკვეთისთვის რომელი გარემო უფრო სასურველია - თავისუფალი საზოგადოება, თუ ადამიანები, რომლებსაც ადვილად მოაქცევს საკუთარი გავლენის ქვეშ?

-    ვფიქრობ, ინდუსტრია იმ მიმართულებით ვითარდება, რომ ბიზნესი მიხვდა - რაც უფრო გულახდილად დაელაპარაკება ადამიანს, რაც ნაკლებად იქნება მისი კომუნიკაცია დაფუძნებული მარტივ ტყუილზე ან ფასადურ დაპირებებზე, ასეთი ურთიერთობა ბევრად მომგებიანია გრძელვადიან პერსპექტივაში. ბიზნესმა ხელშესახები ღირებულება უნდა შექმნას მომხმარებლისთვის. ეს არ გამორიცხავს, რომ ადგილი ჰქონდეს გაზვიადებას, შელამაზებას… საბოლოო ჯამში, ყველა რაღაცის გავლენის ქვეშ ვართ. არ მგონია, ცხოვრებაში ვინმემ იცოდეს ზუსტად, რა არის თავისუფლება და პირადად მას რა უნდა რეალურად. მაგრამ რაღაც ზღვარს, წესით, ბიზნესი უნდა იცავდეს და, ალბათ, მომავალში კიდევ უფრო მეტად ეცდება, რომ მისი კომუნიკაცია არ იყოს ერთჯერად ტყუილზე დაფუძნებული. 
 

 

გადაჭარბებულია ეგ საფრთხე, რომ მოგვატყუებენ.

-    ნებისმიერ შემთხვევაში, რეკლამის სპეციალისტები ცდილობთ, ადამიანებს მოგვაწონოთ ის, რისი მოწონებაც ჩვენ თავში არ მოგვსვლია. ჩვეულებრივმა მომხმარებელმა როგორ უნდა გაარჩიოს ერთმანეთისგან მანიპულაციური რეკლამა და პატიოსანი შეთავაზება?

-    არ მაქვს კონკრეტული ფორმულა, რომლითაც შეიძლება მომხმარებელმა თავი დაიზღვიოს, რომ პროპაგანდის მსხვერპლი არ გახდეს. ბიზნესი იქნება, პოლიტიკური პარტია თუ ადამიანი, ყოველთვის შეეცდება, ვიღაცას თავი მოაწონოს. ამ ქმედებაში ადამიანი სადღაც აზვიადებს, უფრო კარგად წამოაჩენს თავს, ვიდრე სინამდვილეშია. ეს ჩვეულებრივი ამბავია. შელამაზება და დადებითი ნიშნების აქცენტირება დამახასიათებელია არამარტო ბიზნესისთვის, ადამიანებისთვისაც. ერთხელ ჩემმა ლექტორმა ასეთი სავარჯიშო გაგვაკეთებინა: პირველად გვთხოვა, გაგვეხსენებინა, თუ ვინმე ისეთი მოგვეწონა, ვისაც არ ვიცნობდით. მერე დაგვავალა - დაწერეთ, რატომ მოგეწონათ ეს ადამიანი ერთი შეხედვითო. ჩამოვწერეთ მიზეზები, რატომ შეიძლებოდა, ვიღაც უცნობი მოგვწონებოდა. შემდეგ მეორე ფურცელი მოგვცა და გვითხრა, ახლა დაწერეთ, თუ ვინმე მოგეწონათ და მასთან გააგრძელეთ ურთიერთობა - არ აქვს მნიშვნელობა, სიყვარული იყო, საქმიანი პარტნიორობა თუ მეგობრობა - რის გამო შედგა ხანგრძლივი ურთიერთობაო. ეს ორი ფურცელი ერთმანეთს რომ შევადარეთ, პირველ ფურცელზე ეწერა გარეგნული ნიშნები: თვალები, თმები, სახე, ცხვირი, ჩაცმულობის სტილი, სიარულის ან ლაპარაკის მანერა. მეორე ფურცელზე აუდიტორიაში მყოფ ყველა ადამიანს ეწერა ისეთი ფრაზები, როგორებიც არის: ვუგებდით ერთმანეთს; მასთან საუბარი საინტერესო იყო; ჩვენი გემოვნება დაემთხვა... გამოვიდა, რომ პირველ ფურცელზე ეწერა გარეგნული, ფასადური ნიშნები და მეორე ფურცელზე -  თვისობრივი ნიშნები. ეს სავარჯიშო იმის დემონსტრაცია იყო, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია, მოახდინო გარეგნული შთაბეჭდილება; მაგრამ არავინ დარჩება შენთან, არავინ გააგრძელებს ხანგრძლივ ურთიერთობას, თუ თვისობრივ სარგებელს არ აძლევ იმ ადამიანს, ვისი ყურადღებაც მიიქციე. ვფიქრობ, რომ ზუსტად ასეა მარკეტინგშიც, კომუნიკაციაშიც, ბიზნესშიც. მეორე მხრივ, მე მგონი, გადაჭარბებულია ეს საფრთხე, რომ, მოგვატყუებენ. თუ მომეწონა რომელიმე სასმელი წყლის კამპანია, ვიყიდი იმ წყალს, მაგრამ თუ ის ბრენდი ვერ მაძლევს თვისობრივ ღირებულებას ხანგრძლივ პერიოდში, აღარ ვიყიდი და ამით მორჩება.

-    თქვენ ამბობთ: „რასაც უნდა ვაკეთებდე, ის აუცილებლად უნდა უჩქარებდეს პულსს მნახველს.’’ ეს ნიშნავს, რომ თქვენთვის უმთავრესია ემოციის გამოწვევა. ფრედერიკ ბეგბედერის ცნობილ წიგნს - „99 ფრანკს“ გავიხსენებ. მისი მთავარი პერსონაჟი, სარეკლამო მენეჯერი, ამბობს: „ოოჰ, რომ იცოდეთ, რა სიამოვნებაა თქვენს ტვინში შეღწევა.“ ეს სარეკლამო ბიზნესის მეშვეობით ადამიანზე ზემოქმედების ორი სხვადასხვა გზაა? ემოციაზე იმოქმედოს, თუ „ტვინის გამორეცხვა“ ცადოს - ამ არჩევანს რეკლამის სფეროს პროფესიონალი თვითონ აკეთებს? 
 

 

გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი ყოველთვის ემოციური ფონია.

-    ადამიანს ჰგონია, რომ რაციონალური არსებაა, მაგრამ, ჩემი აზრით, რეალურად, საკმაოდ ირაციონალურია. არიან ფსიქოლოგები, რომლებიც ამბობენ, რომ რაც უფრო მნიშვნელოვანი და სასიცოცხლოა გადაწყვეტილებები, მით მეტად ეყრდნობა ადამიანი ემოციებს; მაგრამ, მოგვიანებით,  საკუთარი საქციელის გამართლებას რაციოზე, გონებაზე დაყრდნობით ცდილობს. 

-    ეს ნებისმიერი ყაიდის ადამიანს ეხება?

-    დიახ, არის მოსაზრება, რომ ნებისმიერ ადამიანს ეხება. ამერიკელ ფსიქოლოგს, დანიელ კანემანს აქვს წიგნი „Thinking, Fast and Slow“ („ფიქრი, სწრაფი და ნელი“). „ნელი ფიქრი“ რაციონალური აზროვნების ნიშანია, „სწრაფი ფიქრი“ იმპულსურ, ემოციურ აზროვნებას ახასიათებს. მთელი წიგნი ეძღვნება იმ არგუმენტს, რომ ჩვენ შეიძლება ვერც ვიაზრებთ, რამდენად იმპულსურად, ემოციებზე დაყრდნობით ვიღებთ გადაწყვეტილებებს და შემდეგ ვახდენთ რაციონალიზაციას. რა თქმა უნდა, ყველა კონკრეტული გადაწყვეტილება ამ მოდელს არ ერგება, მაგრამ მჯერა, რომ ადამიანის ტვინი ასეა მოწყობილი. პროდუქტს ვერ გაყიდი იმაზე ლაპარაკით, რამდენი გრადუსი ალკოჰოლია შენს პროდუქტში, ან რამდენი სასარგებლო ნივთიერებაა და რამდენი - უსარგებლო. მე მგონია, რომ გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი ყოველთვის ემოციური ფონია. შემდეგ, თუ პროდუქტი ან მომსახურება რაციონალურ ჭრილშიც სასარგებლოა მომხმარებლისთვის, ეს, ალბათ, საუკეთესო კომბინაციაა. მაგრამ, ზოგადად, თუ გინდა, რომ მოგისმინონ და დაგიჯერონ, თუ გინდა, რომ შენი მეგობრები გახდნენ   (მეგობრობა ძალიან მნიშვნელოვანია დღეს ბიზნესში, მარკეტინგში), - საწყისი წერტილი არის ემოცია. 

-    და თქვენ თუ იცით, ან თუ შეგიძლიათ, გაგვიმხილოთ, რა არის ის, რაც ასი პროცენტით მოქმედებს ემოციაზე?

-    არ ვიცი ზუსტად, რა არის ფორმულა, რითიც ადამიანს ემოცია შეიძლება აღუძრა. ყველაზე მარტივი ფორმულაა, რომ თუ ჩემზე მოქმედებს ის, რაც მოვიფიქრე; თუ მე მიჩქარებს გულს, ესე იგი, შეიძლება სხვაშიც იგივე ემოცია გამოიწვიოს. რა თქმა უნდა, ამას ერთვის განათლებაც და გამოცდილებაც. დროთა განმავლობაში, ამითიც ილესება ინტუიცია და ნელ-ნელა უკეთესად ხვდები, კონკრეტულ მიზნობრივ ჯგუფზე რამ შეიძლება იმოქმედოს. სხვათა შორის, არის მოსაზრება, რომ თანამედროვე კომუნიკაცია ჰებელსის ფორმულაზეა აგებული: თუ გინდა, რომ შენი სათქმელი ხალხმა აიტაცოს, ის უნდა იყოს აუცილებლად ემოციური, მარტივი და რაც შეიძლება ბევრჯერ გამეორდეს. თუ დავფიქრდებით,  მართლა ამ სამ წესზეა აგებული მთელი კომუნიკაცია. 
 

 

ქაოსში რთულია, სისტემურად განვითარდე

-    კიდევ ერთი და ბოლო ციტატა „99 ფრანკიდან“: „კრეატივი ის ხელობა არ არის, სადაც შენ უნდა გაამართლო შენი ხელფასი, პირიქით, ხელფასმა უნდა გაგამართლოს შენ.“  ეს ცინიკური და მანიპულაციური აზრია, თუ რეალობას ასახავს?

-    მგონია, რომ მთელი „99 ფრანკი“ ცინიზმი და პროვოკაციაა. ეს წიგნიც, ეს ფილმიც კარგად გათვლილი კომერციული პროექტია. თუმცა, რა თქმა უნდა, აქ სიმართლის ნიშნები არის, ინდუსტრიასთან დაკავშირებით. თუ ათ აგურს ერთი ადგილიდან მეორეზე გადაიტან, ძალიან მარტივად შეიძლება გაზომო, რა ღირს ეს სამუშაო ბაზარზე. ჩვენი “ნაშრომის” შეფასება ზუსტად, მათემატიკურად, თითქმის შეუძლებელია. არსებობს ფრაზა, რომ რეკლამა ყოველთვის არის ფსონი მომავალში. არასდროს იცი ზუსტად, რა იმუშავებს, რა არ იმუშავებს, რამდენად იმუშავებს. შესაბამისად, ჩვენს საქმეში ბევრი რამ დამოკიდებულია შთაბეჭდილებაზე, რეპუტაციაზე, წარსულში გაკეთებულ საქმეზე, იმაზე, თუ რამდენად კარგად ყიდი შენს თავს. ასე რომ, გარკვეულწილად, ბეგბედერი მართალია. ერთი და იგივე იდეა, ერთი და იგივე პრეზენტაცია შეიძლება მე ბევრად უფრო ძვირად და უფრო მარტივად მივყიდო კლიენტს, ვიდრე დამწყებმა, ძალიან ნიჭიერმა ადამიანმა. 

-    თქვენთვის როგორი წარმატება უფრო მნიშვნელოვანია: ერთი მხრივ, ვქვათ, ეხმარებით რომელიმე ღვინის კომპანიას და ამ კომპანიამ, თქვენი ჩართვის შემდეგ, ღვინის ბაზარზე სერიოზული სეგმენტი დაიკავა. მეორე მხრივ, რეკლამის საერთაშორისო ფესტივალზე ავტორიტეტული პრიზი მოიპოვეთ. ამ ორიდან რომელი წარმატება უფრო ღირებულია პირადად თქვენთვის?

-    მაგ ორ მოცემულობას მაინცდამაინც ვერ დავუპირისპირებ ერთმანეთს. 

-    ახლა რასაც ვამბობდით - რომ ხელფასმა უნდა გაამართლოს თქვენი პროფესიის ადამიანი - მაგ კუთხით რომ შევხედოთ, რომელი წარმატება მოგიტანთ მომავალში უფრო მეტ სარგებელს?

-    გააჩნია, რომელ ფესტივალს მოიგებ და იმ ბიზნესსაც რამხელა წარმატება ექნება. თუმცა, პირველი ვერსია რომ განვიხილოთ - როდესაც ჩემი ჩართულობით ბიზნესმა რაღაც წარმატებას მიაღწია. გარედან ხალხს ჰგონია, რომ მე - როგორც შემოქმედებითი მხარის წარმომადგენელი - ყველაფრის თავი და ბოლო ვარ, ჩემზეა დამოკიდებული წარმატებაც და წარუმატებლობაც. 
 

 

დამწყები როცა ვიყავი, ძალიან მიჭირდა საინტერესო იდეების გაყიდვა.

-    რეალურად ეს ასეა?

-    არ არის ასე. საკმაოდ პატარა როლი აქვს საკომუნიკაციო კრეატივს მთლიან მარკეტინგულ ციკლში. რაც უფრო ღრმად ვიხედები მარკეტინგში, მით უფრო ვხედავ, რამდენი რამ ხდება ჩვენამდე და ჩვენ შემდეგ. ჩვენი როლი საკმაოდ გვიან შემოდის: იმის შემდეგ, რაც უკვე მოიფიქრეს, შექმნეს, დაალაგეს, სტრატეგია განსაზღვრეს, მარკეტინგულად გამართეს ყველაფერი. მერე ვჩნდებით ჩვენ და გვევალება, იმ ამოცანების შემოქმედებითი გადაწყვეტა მოვიფიქროთ, რასაც მარკეტერები სვამენ.

-    რეალურად, თქვენი როლი უფრო გაზვიადებულად ჩანს, თუ, პირიქით, ამ ყველაფერში, რაც ჩამოთვალეთ, თქვენც ჩაიკარგებით ხოლმე? 

-    „99 ფრანკიც“ ჩვენი პროფესიის ადამიანების გაზვიადებულ აღქმაზეა დაფუძნებული. კოლეგებისთვისაც შემიმჩნევია და მეც ხშირად ვირგებ “შემოქმედებითი ტიპის” როლს. ფასადურად ჩვენ უფრო საინტერესო ადამიანები ვჩანვართ. ჩვენი „ეგოც“ გაცილებით დიდია, ვიდრე საშუალო არითმეტიკული მარკეტერის. არც იმას ვამბობ, რომ უმნიშვნელოები ვართ ამ ინდუსტრიაში, უბრალოდ, არც ისეთი მნიშვნელოვანი, როგორიც ეს გარედან ჩანს.

-    ახლა ჯილდოზეც ვთქვათ. 

-    თუ ცნობილი ფესტივალების ჯილდოს მფლობელი ხდები, ეს საშუალებას გაძლევს, დამკვეთის მხრიდან მეტი ნდობა მოიპოვო. დამწყები როცა ვიყავი, ძალიან მიჭირდა საინტერესო, კარგი იდეების გაყიდვა. ისევ ვამბობ, რომ ობიექტურად არ ხდება ხოლმე იდეების მოწონება ან დაწუნება. ხშირ შემთხვევაში, გადამწყვეტია, რამდენად გენდობა ადამიანი, რამდენად გიჯერებს. პრესტიჟული ჯილდო კარგი საბაბია, დაგიჯერონ, გენდონ.

-    პირადად თქვენი წარმატებისთვის ჯილდო უფრო მნიშვნელოვანი იყო? 

-    ვერ ვიტყვი. ალბათ, წარმატებული „ქეისებიც“ მნიშვნელოვანი იყო და ჯილდოებიც. თუმცა, სხვა ფაქტორებსაც არანაკლები ძალა აქვს. არ ვიცი, წარმატებული ვარ თუ არა, მაგრამ რაც მე დამეხმარა კარიერაში, ის არის, რომ მიყვარს ადამიანებთან ურთიერთობა, ადამიანების მოსმენა და, ზოგადად, ჩემი საქმე მიყვარს ძალიან. ამას, ქიმიის დონეზე, მგონია, რომ კლიენტი ყოველთვის გრძნობდა. 
 

 

ობიექტურად არ ხდება ხოლმე იდეების მოწონება ან დაწუნება.

-    ანუ გრძნობდა თქვენს პროფესიულ ენთუზიაზმს?

-    დიახ, რომ ენთუზიაზმით ვარ განწყობილი. ზოგადად არაერთი ნიუანსია, რომლებიც ბევრად მნიშვნელოვანი იყო ჩემი კარიერისთვის, ვიდრე, პირობითად, ერთი-ორი მოგებული ჯილდო. 

-    მარსელ პრუსტის ერთმა გამონათქვამმა დამაინტერესა:  „საპნის რეკლამაშიც ისეთივე ძვირფასი აღმოჩენები შეიძლება გააკეთოთ, როგორც პასკალის „აზრებში“. ეს ხუმრობად უნდა აღვიქვათ, თუ სერიოზულ მიგნებად?

-    ჩემთვის ეს ჭეშმარიტებაა. ერთ-ერთი ათეისტის არგუმენტი - თუ რატომ არ აქვს ბიბლიას ღირებულება - ის იყო, რომ, თუ მოვინდომე, კულინარიულ რეცეპტსაც მოვარგებ სიღრმისეულ აზრებსო. ჩემი აზრით, ზუსტად ეს არგუმენტი ამტკიცებს ღმერთის, თუ გნებავთ, სამყაროს სიბრძნის არსებობას და უნივერსალურობას. ეს სიბრძნე ყველაფერშია. ამიტომ, პრუსტის ციტატა ჩემთვის ძალიან მისაღებია: ყველაფერშია აზრი და სიღრმე, ყველაფრით სამყარო გველაპარაკება. 

-    მათ შორის, საპნის რეკლამითაც? 

-    დიახ, საპნის რეკლამითაც. მე მგონი, კონტექსტიდან გამომდინარე, პრუსტი საპნის რეკლამას იტყოდა თუ „მონა იზაურას“ სერიას, არ აქვს მნიშვნელობა. ჩვენი სამყარო ღრმა და კომპლექსურია, ყველაფერში ძალიან ბევრი ინფორმაციაა. 

-    საქართველოს სკოლებში მეტ-ნაკლებად წახალისებულია კრიტიკული აზროვნება, რაც გამოწვეულია, თუნდაც,  ერთიანი ეროვნული გამოცდების შინაარსით, საგამოცდო დავალებებით სხვადასხვა საგანში. მაგრამ თითქმის არ ექცევა ყურადღება შემოქმედებითი აზროვნების განვითარებას. ეს ჩვენი სკოლის ნაკლია? 

-    არ ვარ ექსპერტი მოზარდების განათლების სფეროში, არც მოზრდილების განათლების სფეროში. ჩემი კავშირი განათლებასთან ის არის, რომ თუკი რამე მისწავლია, მზად ვარ, ეს ცოდნა და გამოცდილება სხვასაც გავუზიარო. ჩემი შინაგანი ხმა რასაც მკარნახობს, ის არის, რომ შემოქმედებითი აზროვნება, არასტანდარტული მიდგომები უფრო და უფრო აქტუალური, უფრო საჭირო ხდება. ეს, ჩემი აზრით, თვალსაჩინოა და განათლების სისტემაც ამ ახალ მოთხოვნას უნდა მოერგოს. ამ კუთხით კიდევ, ყველაზე მარტივი ფორმულა ის არის, რომ ადამიანს ჯერ უნდა განუვითარო ფანტაზია, არასტანდარტული აზროვნების უნარები და შემდეგ მოაქციო ეს ყველაფერი ჩარჩოში. და არა პირიქით.
 

 

პრესტიჟული ჯილდო კარგი საბაბია, დაგიჯერონ, გენდონ.

-    ფიქრობთ, დღევანდელ განათლების სისტემას აქვს რესურსი ამისთვის? 

-    ადრე, როცა „გეპეიში“ ვსწავლობდი არქიტექტურის ფაკულტეტზე, ჩემს ნაცნობს, თორნიკე აბულაძეს ვესაუბრებოდი განსხვავებებზე ქართულ და უცხოურ განათლების სისტემებს შორის. თორნიკე, თუ არ ვცდები, ლონდონში სწავლობდა. მითხრა, ასეთი დავალება მოგვცეს - სახლი გაჭერი და რძე ჩაასხიო. ეს დავალება მიგანიშნებს, რომ იქ არ არსებობს არანაირი ჩარჩო და საზღვარი, რას გააკეთებ. ამის საპირისპიროდ, „გეპეიში“ პირველ კურსზე გვასწავლიდნენ, საფეხური, მაგიდა და კარი რამსიმაღლე უნდა იყოს და ასე შემდეგ. ერთხელ „მონადირის სახლი“ გვქონდა დავალება. აუდიტორიაში ვისხედით და ჩემი კურსელი შემოქმედებით წვაში იყო. რაღაცეები მიჯღაბნ-მოჯღაბნა. მახსოვს, რომ ლექტორი დაადგა თავზე და უთხრა: რას ჯღაბნი, ჯერ სახლი გააკეთე და მერე, აქედან რომ წახვალ, რაც გინდა, ის ჯღაბნეო. ძალიან ძნელია ჩარჩოში მოქცეული აზრის შემდეგ გაშლა და ჩარჩოს გარეთ გატანა. მაგრამ შესაძლებელია, ფანტაზიაგანვითარებული გონება მოარგო რეალობას. ეს უფრო ლოგიკური თანმიმდევრობა მგონია, ვიდრე პირიქით.
 
-    რომ გადავხედოთ, რა იყო ორი ათწლეულის წინ საქართველოში და რა არის ახლა - რამე შეგვიძლია ვთქვათ შემოქმედებითი აზროვნების დამკვიდრების სასარგებლოდ? საზოგადოება ისევ ძალიან მოიკოჭლებს შემოქმედებითი აზროვნების კუთხით თუ, პირიქით, ცოტა გამოვცოცხლდით? 

-    პროფესიულ ჭრილში მეკითხებით, თუ ზოგადად?

-    ჯერ ზოგადად გვითხარით და შემდეგ - პროფესიულ ჭრილში. 

-    პროგრესი არის, რა თქმა უნდა, ორ ათწლეულს თუ გადავხედავთ. თუმცა, ზოგადად, ძალიან უცნაური ხალხი ვართ. მიჭირს ცალსახად საუბარი ჩვენზე. ხანდახან მგონია, რომ თვისობრივად ორიგინალური ადამიანები ვართ. მაგრამ მერე რაღაც მოხდება, ან რაღაცას გავიგებ, რაღაცაზე დავფიქრდები და მეჩვენება, რომ ჩვენზე ჩაკეტილი და ვიწრო აზროვნების ადამიანები არ არსებობენ. იმდენად პარადოქსული სურათია, რომ შეიძლება ერთი ადამიანი ერთი მიმართულებით იყოს არანორმალურად შემოქმედებითი და არასტანდარტული, მაგრამ მეორე საკითხში იყოს სრული კონსერვატორი. ამიტომ, არ ვიცი,  ზოგადად ქართველები რამდენად შემოქმედებითები გავხდით. ვერც იმას ვიტყვი, რომ 20 წლის წინ არაშემოქმედებითები ვიყავით. ცალსახად მგონია, რომ  დღეს საზოგადება უფრო ჭრელია, ვიდრე 20 წლის წინ იყო. ცალსახად დღეს საზოგადოებას უფრო მეტად სცალია შემოქმედებისთვის, ვიდრე 20 წლის წინ ეცალა და დღეს გაცილებით მეტი პროფესიაა ამ ნიშნის - შემოქმედებითობის - ქვეშ. პროფესიულ ჭრილს რაც შეეხება, ოცი წლის წინ, მგონი, საერთოდ არაფერი ხდებოდა, განსაკუთრებით, კომერციული არტის, მარკეტინგის, „არტ დაირექშენის“ მიმართულებით. ამ კუთხით ძალიან დიდი და თვალსაჩინო პროგრესია. თუმცა, ვერ ვიტყვი, რომ  მოწინავე პოზიციაზე ვართ საერთაშორისო მასშტაბით და ამინდს ვქმნით, ან თუნდაც, ვინც ამინდს ქმნის, იმასთან ახლოს ვართ. არა, ძალიან შორს ვართ ისევ. ბევრი რამ არის გასაკეთებელი და განსავითარებელი. 
 

 

არ ვიცი, წარმატებული ვარ თუ არა.

-    ბოლო წლებში ქართველი მწერლების არაერთი რომანი გამოქვეყნდა; ფილმები გადაიღეს, რომლებიც „ოსკარზე“ და სხვა მნიშვნელოვან ფესტივალებზე იყო წარდგენილი. მე ამ შინაარსის ნიშნებით ვხედავ შემოქმედებითობის ზრდას.

-    ნამდვილად არის პროგრესი. მაგრამ მგონია, რომ ცოტა უფრო ტოლერანტულები უნდა გავხდეთ სიახლის და განსხვავებულობის მიმართ. რაც არ მომწონს ქართველებში, და რაც, ვფიქრობ, ძალიან გვიშლის ხელს განვითარებაში, არის ის, რომ არ ვართ შემწყნარებლები სიახლის მიმართ. შემოქმედება, თავისთავად, ახლის შექმნას ნიშნავს და სიახლე ყოველთვის კარგი არ არის. სიახლე არის კითხვის ნიშანი და მისი მთელი ხიბლიც ამით აიხსნება. შემოქმედების მუღამი ეგ არის, რაღაცას აკეთებ და ბოლომდე არ იცი, რა არის. ჩვენ, ქართველებს, მე მგონი, ყველაზე ცუდი რაც გვაქვს დღეს და გვქონდა ოცი წლის წინაც, არის ის, რომ ხელში ავიტაცებთ იმ სიახლეს, რომელმაც უკვე იმუშავა, მაგრამ შექმნის პროცესში არ ვართ შემწყნარებლები; პროცესში სიახლეს ვგმობთ და გვეშინია. სიახლეს ვერჩით, ვცდილობთ, რომ ჩავახშოთ. მესმის, რომ არ ვიცით, სიახლე რას გვიზამს და ეს გვაშინებს. მაგრამ ისიც აშკარაა, რომ წარმატებას მიაღწიეს იმ ქვეყნებმა, იმ კულტურებმა, რომლებმაც მეტი ტოლერანტობა გამოიჩინეს სიახლის მიმართ, რომლებმაც მეტი შანსი მისცეს სიახლეს. ჩვენც თუ შევძლებთ, რომ ნაკლებად გავკიცხოთ ის, ვინ ცადა სიახლე და არ გამოუვიდა - არადა, ასეთია ათიდან ცხრა; თუ ვისწავლით, რომ იმ ცხრას ვუთხრათ - ყოჩაღ, რომ ცადე, მიდი, იქნებ გამოგივიდეს მეათედ, ხვალ, ზეგ, მაზეგ, ხუთი წლის მერე... აი, ამას თუ შევძლებთ - რაც, ჩემი აზრით, შეძლო დასავლეთმა - ამას თუ ვისწავლით, ძალიან კარგი იქნება. ამ კუთხით, მგონია, რომ ბევრი არაფერი შეცვლილა ათწლეულების განმავლობაში. 

-    არის სფერო, რომელშიც ქართველების წარმატება უდავო და, თან, აუხსნელია. თბილისი აღიარებულია აღმოსავლეთ ევროპის მოდის დედაქალაქად და როდესაც აქ მოდის კვირეულები იმართება, უცხოეთიდან ბევრი სპეციალისტი ჩამოდის. ჩვენ გვყავს ახალგაზრდა და ნიჭიერი მოდის დიზაინერები. ხომ არ გაქვთ რაიმე მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რატომ გამოიკვეთა ქართველების შემოქმედებითი აზროვნება მაინცდამაინც მოდის დიზაინის სფეროში?

-    წარმოდგენა არ მაქვს. კიდევ ერთხელ ვამბობ, ძალიან საინტერესო ხალხი ვართ ზუსტად მაგ ნიშნით, რომ არალოგიკური ამბები ხდება ჩვენ ირგვლივ. ჩემთვის ბევრად გასაკვირია, რატომ არის საბანკო სექტორი ასე განვითარებული საქართველოში. არც ფულის ფასი ვიცით, არც ორგანიზებულები ვართ, არც პასუხისმგებლობა გამოგვარჩევს. გერმანიაში ორი წელი ვცხოვრობდი და არც შევადარებ, იმდენად მაღალ დონეზეა ქართული საბანკო სექტორი, ყოველ შემთხვევაში, მომსახურების თვალსაზრისით. ძალიან ქაოსური, საინტერესო, დიდი ისტორიის და დიდი მეხსიერების მქონე ხალხი ვართ. თან განვითარების პროცესში ვიმყოფებით. მოდის შემთხვევაში, არ ვიცი, კონკრეტულად რა მოხდა, მაგრამ ქაოსში რაღაც კომპონენტები აშკარად ამ სფეროს სასარგებლოდ დალაგდა. 
 

 

მიყვარს ადამიანების მოსმენა.

-    თქვენ ამბობთ: „საქართველოში ისე, როგორც არსად, სტუდენტს ან დამწყებს საშუალება აქვს, რისკზე წავიდეს. აქ კლიენტი მზადაა, ისეთი დიდი პასუხისმგებლობა დააკისროს დამწყებ ადამიანს, როგორსაც განვითარებულ ბაზარზე არავინ ანდობდა.“ ამას იმით ხსნიდით, რომ თქვენს სფეროში მყარი სისტემა ჯერ არ არსებობს. ალბათ, იგივე ხდება მოდასთან დაკავშირებით. მაგრამ თუ მოდამ ეს შანსი გამოიყენა, რა შედეგი გვაქვს თქვენს სფეროში - კომუნიკაციის, რეკლამის სფეროში? ჩანს სადმე დამწყებების წარმატებები?

-    როგორ არა. ჩვენი სფერო, მეტწილად, გამოუცდელ ადამიანებზე დგას. თითოეულ ჩვენგანს, ჩემი ჩათვლით, განვითარებულ ქვეყნებში არავინ გვანდობდა ამხელა პასუხიმგებლობას. თუმცა, მეორე საკითხია, რომელი უფრო სწორი მიდგომაა გრძელვადიან პერსპექტივაში. მე მაინც მიკერძოებული ვარ, როდესაც ევროპაზე და, ზოგადად, დასავლეთზე ვსაუბრობთ. რატომღაც მგონია ხოლმე, რომ იქაური ყველაფერი სწორია. ლოგიკას ვხედავ იმაში, რომ თანმიმდევრულად განვითარება უფრო ეფექტურია. იმ სკოლის კურსდამთავრებულების უმრავლესობა, რაც მე დავამთავრე (Miami Ad School, ჰამბურგის ფილიალი)  სააგენტოებში ხვდება ინტერნად, ანუ პრაქტიკაზეა. ერთი წელი მუშაობენ ინტერნად, აკეთებენ აბსოლუტურად უინტერესო, რუტინულ, „შავ“ საქმეს; შემდეგ კიდევ ერთი-ორი წელი არიან „ჯუნიორები“, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ ორი წლის მანძილზე მათ პროექტს არავინ ჩააბარებს. 3-4 წლის შემდეგ შეიძლება გახდნენ „სინიორები“. დამწყები, რომელმაც პრაქტიკის ეს სკოლა გაიარა, ბევრად უფრო მყარად დგას ფეხზე, როცა „სინიორი“ ხდება. მან იცის, როგორ მუშაობს სისტემა, საკუთრი თვალით აქვს ნანახი, საიდან იწყება და სად მთავრდება პროცესი. მას აქვს ცოდნა, როგორ მოახდინოს ოპერირება ამ სისტემაში. საქართველოში ცოტა ძნელია განვითარება. მაგალითად, ინტერნებიც, რომლებიც მე მყოლია სააგენტოებში, ძალიან ნელა და რთულად ვითარდებოდნენ. არა იმიტომ, რომ უნიჭოები არიან, ან მე არ ვაძლევდი იმას, რაც უნდა მიმეცა. უბრალოდ, პროცესია ქაოსური. ქაოსში რთულია, სისტემურად განვითარდე. 

-    სისტემის შექმნის პროცესი ჩვენთან ჭიანურდება? თუ შეიძლება, ეს სისტემა არც არასდროს შეიქმნას?

-    სავარაუდოდ, სისტემა ნელ-ნელა ჩამოყალიბდება. პირადად მე ძალიან არასისტემური ადამიანი ვარ. კარიერასაც რომ დავაკვირდეთ, ხან იქ ვმუშაობდი, ხან აქ.  ჩემი შინაგანი მოთხოვნილებაა, რომ როგორც ინდივიდი, ისე განვვითარდე. შესაბამისად, არ მგონია, რომ დიდი კონტრიბუცია შემქონდეს, ან ხედვები მქონდეს, როგორ უნდა ჩამოყალიბდეს სისტემა ჩვენს ინდუსტრიაში. როდესაც ჩემს კოლეგებთან ერთად ვსაუბრობდი ასოციაციის შექმნაზე, ფესტივალის დაფუძნებაზე და ა.შ. ყოველთვის ის ადამიანი ვიყავი, რომელიც ამბობდა: „რა აზრი აქვს?” ამ პროცესის მიმართ ნდობა არ მქონდა.

 
რეალურად ასოციაციაც შეიქმნა, ფესტივალიც ტარდება და ვხედავ, რომ ზუსტად ასეთი, ცოტა მასშტაბური, ორგანიზაციული ტიპის აქტივობები არის ის, რაც საბოლოო ჯამში აყალიბებს სისტემას.

-    შეგიძლიათ, უფრო კონკრეტულად გვითხრათ, რას გულისხმობთ?

-    დიახ, ტარდება „Ad Black Sea“, რომელიც მნიშვნელოვანი ფესტივალია სარეკლამო სფეროში. სარეკლამო სააგენტოების სახით შეიქმნა ორგანიზაციები, რომლებიც საკმაოდ კარგ პროდუქტს ქმნიან და ერთმანეთს უწევენ კონკურენციას.  დივერსიფიკაციაც ხდება - ზოგი ასეთია, ზოგი ისეთია. არსებობს ასოციაცია, რომელიც ასევე ბევრ სასარგებლო საქმეს აკეთებს. ეს ყველაფერი, საბოლოო ჯამში, შექმნის და დაალაგებს სისტემას. მე თვისობრივად ცოტა შორს ვარ ამ ყველაფრისგან. პირადად მე რაც შემიძლია, ის არის, რომ ინდივიდის მასშტაბში მაღალი სტანდარტი ჩამოვაყალიბო და ეს სტანდარტი ზევით ავწიო ჩემი ნამუშევრით.
 

 

შემოქმედებითი აზროვნება უფრო და უფრო აქტუალური ხდება.

-    სწორედ სტანდარტთან დაკავშირებით მინდოდა მეკითხა: როგორ ფიქრობთ, სტანდარტი და ინოვაცია ერთმანეთთან დაპირისპირებული ცნებებია, თუ ინოვაცია აგრძელებს სტანდარტს? მაგალითად, ჯერ უნდა იცოდე ელარჯის უზადოდ კეთება, რომ მერე ელარჯის ბურთულები გააკეთო? თუ შესაძლებელია, რომ სულ არ იცოდე ელარჯის კეთება და შემოსავალი იქიდან გქონდეს, რომ ელარჯთან დაკავშირებული კრეატიული იდეები გებადებოდეს?

-    მე მგონი, ორივე გზას აქვს არსებობის უფლება. დიდი სიამოვნებით შევჭამ იქ, სადაც ყველაზე კარგად აკეთებენ ელარჯს. იმის თქმა მინდა, რომ ჩემთვის, როგორც მომხმარებლისთვის, ძალიან მნიშვნელოვანია, ვიცოდე, რომ სტანდარტი არსებობს და ვიცოდე ადგილი, სადაც მივალ და იმას მივიღებ, რასაც ველოდები. სტანდარტს აქვს თავისი ადგილი კულინარიაშიც, ბიზნესშიც, მომსახურებაშიც, ყველაფერში. მაგრამ თავისი ადგილი აქვს ინოვაციასაც. შეიძლება წავიდე და ვჭამო მწვანე ელარჯი „შავ ლომში“ იმიტომ, რომ დამაინტერესოს, რა არის მწვანე ელარჯი. 

-    შეიძლება, რომ მწანე ელარჯის იდეა თავში მოუვიდეს იმ ადამიანს, ვინც ჩვეულებრივი ელარჯის კეთება არ იცის?

-    ვხვდები კითხვის შინაარსს. (პაუზა) ზოგადად, ასეთი გამოთქმა არსებობს: წესები იმისთვის უნდა იცოდე, რომ მერე ისინი დაარღვიო. ალბათ არის აზრი ამაში, რომ ჯერ ისწავლო გემრიელი ელარჯის გაკეთება და მერე ცადო მწვანე ელარჯი. 

-    ინოვაცია სტანდარტის გაგრძელებაა? თუ ასეთი მიდგომაც გამართლებულია - მე ვარ ინოვატორი და თავი დამანებეთ, საერთოდ არ მაინტერესებს, სტანდარტი რას გვეუბნება. 

-    ინოვაცია თავის თავში მოიაზრებს არასტანდარტულობას და წესების დარღვევას. ამიტომ, საბოლო ჯამში, თუ ვიღაც ინოვატორი იტყვის: დამანებეთ თავი, საერთოდ არ მაინტერესებს, ელარჯი კლასიკურად როგორ კეთდება და მე ისე გავაკეთებ, როგორც მინდაო, - მე ასეთ ინოვატორს უფრო მივემხრობოდი. ვინც ზედმეტად ჩაციკლულია წესებზე და სტანდარტებზე, მის ინოვაციას მაინც უფრო ეჭვის თვალით შევხედავდი. ორი პოლუსია და ორივე უნდა არსებობდეს. ზოგადად, კონსერვატორების და ლიბერალების თანაარსებობაც ასე წარმომიდგენია.  

 
მე მგონი, რომ ეს არის ორი პოლუსი, რომელიც საჭირო არის, რომ არსებობდეს საზოგადოებაში. ვისაც კარნახობს მისი გენი, თუ მენტალიტეტი, თუ მსოფლმხედველობა, რომ დაიცვას წესები, აკეთოს ყველაფერი წესების მიხედვით, შექმნას საუკეთესო იმ მოცემულობაში, რაც უკვე არსებობდა, - აკეთოს ეგ ყველაფერი. ვისაც უნდა ამ ყველაფრის წინააღმდეგ წასვლა, ვისაც უნდა დანგრევა ამ ყველაფრის, იმან ანგრიოს ეს ყველაფერი. აი, ამ კონფლიქტში, აი, ამ მცდელობებში, ჩემი აზრით, ხდება პროგრესი. და ეს მცდელობები აყალიბებს უკვე იმ ახალ მოცემულობებს, რომლებშიც ხვალ და ზეგ ვიქნებით.

-    როგორ ფიქრობთ, რომელი კულტურა უფრო მოგებულია - რომელიც ინოვაციას უკავშირებს ერთ ადამიანს, თუ რომელიც ინოვაციას უკავშირებს ადამიანთა დიდი გუნდის საქმიანობას, სადაც ახალი, ღირებული იდეა ერთმანეთის აზრების სწორი „შეწებებით“ შეიძლება დაიბადოს?
 

 

ცალსახად მგონია, რომ დღეს საზოგადოება უფრო ჭრელია.

-    ინდივიდი თუ გუნდი? ესეც ძალიან კომპლექსური საკითხია. უტრირებულად რომ ვთქვათ, გუნდური მსოფლმხედველობა იყო საბჭოთა კავშირში: ჩვენ ვართ ერთი სოციუმი, ერთი გეგმა გვაქვს, ერთი მიზანი და ასე შემდეგ... ამის საპირისპიროა დასავლეთი, სადაც ინდივიდის უფლებები, ინდივიდის თავისუფლება და  განვითარება პირველი პრიორიტეტია. ერთი ინდივიდის პერსპექტივიდან დანახული საქმე, სამყარო, ქვეყანა, ღმერთი, ინოვაცია - ჩემთან ეს უფრო ახლოსაა. თუმცა, დასავლეთშიც ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს გუნდურობას, თანამშრომლობას, სინერგიას. მე თვითონ საკუთარ თავზე ვგრძნობ და კარგად ვაანალიზებ ჩემი სოლო კარიერის უარყოფით მხარეებს. მაკლია ეს სინერგიული მომენტი, მასშტაბის გაზრდა. თუნდაც ის, რომ მე, როგორც ინდივიდმა, შეიძლება მხოლოდ ირიბად მოვახდინო გავლენა, მაგრამ სისტემურად ვერაფერს შევცვლი ინდუსტრიაში. 

-    თქვენ თქვით, რომ ბავშვობაში ოჯახში ვარსკვლავბიჭუნად გზრდიდნენ. თქვენს ვებგვერდზე (რომელიც ინგლისურენოვანია) საკუთარი თავის წარდგენისას ასეთ რამეს წერთ: „ერთი რამის თქმა რომ შემეძლოს ჩემს თავზე, ვიტყოდი, რომ  შემიძლია ვიყო წარმატებული თითქმის ყველაფერში, რასაც ვცდი“ (If I have to say one thing about myself it's the fact that I can be good at almost everything I try). ხედავთ კავშირს თქვენს აღზრდასა და დღევანდელ თავდაჯერებას შორის? თუ ეს, უბრალოდ, საქმიანი წარდგენაა?

-    მე ვთქვი, რომ შემიძლია ვიყო კარგი, და არა - წარმატებული. წარმატებაზე როცა ვსაუბრობ, ამას ყოველთვის უხერხულობა მოაქვს ჩემთვის. არ ვთვლი, რომ წარმატებული ადამიანი ვარ. 

-    კარგით, მაშინ ინგლისურიდან ქართულად აზრი ზუსტად გადმოგვითარგმნეთ. „შემიძლია, ყველაფერში ვიყო კარგი“. ანუ - ყველაფერი გეხერხებათ?
 

 

დღეს საზოგადოებას უფრო მეტად სცალია შემოქმედებისთვის.

-    ფიზიკურად ბევრი რამის კეთება მეხერხება და მენტალურადაც ადვილად ვერკვევი სიახლეებში. საქმეშიც ყოველი ახალი პროექტი ჩემთვის ახალი გამოწვევაა. თუ რამე განმასხვავებს სხვა ადამიანებისგან - და ეს არ ნიშნავს, რომ მარტო მე ვარ ასეთი - არის ის, რომ თუკი რამეში ვერ ვერკვევი, შემიძლია, ძალიან სწრაფად გავერკვე და შედეგი დავდო. 

-    პატარა უფლისწული ყველა ადამიანშია, მეც ვხედავ მასთან თანხვედრასო, - ნათქვამი გაქვთ. შეგიძლიათ გაგვიზიაროთ, რაში ხედავთ თანხვედრას?

-    ბავშვური სიბრძნეა ამ გმირში, შინაგანი სიბრძნე, რომელიც, ასე მგონია, რომ ადამიანებს გვაქვს, მაგრამ ამას ზრდასთან ერთად ვკარგავთ. ეგ შეიძლება იყოს ღმერთი, შეიძლება იყოს ენერგია, რომელიც ჩვენ ყველას გვაერთიანებს. ხმამაღალი განაცხადია, მაგრამ მგონია, რომ ყური ცოტათი კიდევ მაქვს მიპყრობილი ამ შინაგანი ენერგიისთვის. ეგ არის, ალბათ, ყველაზე დიდი სიახლოვე, რასაც ამ გმირთან ვგრძნობ. ჩემთვისაც ძალიან მიუღებელი და უინტერესოა ზრდასრული ადამიანი ამ წიგნის კონტექსტში. იმ სიღრმეს, რაც პატარა უფლისწულს აქვს, თითქოს, ჩემშიც ვხედავ. ყოველ შემთხვევაში, მინდა, რომ ვხედავდე. წიგნი ძალიან რომანტიკული, მგრძნობიარე და ემოციურია. ესეც ახლოს არის ჩემთან. მეც ემოციური რომანტიკოსი ვარ. 
 

 

შემოქმედების მუღამი ეგ არის, რაღაცას აკეთებ და ბოლომდე არ იცი, რა არის.

-    თქვენ ამბობთ, რომ თქვენი მთავარი საქმე კონცეფციების შექმნაა. მკაფიოდ თუ იცით, რა არის თქვენი ცხოვრების კონცეფცია?

-    არ ვიცი. ნამდვილად არ ვიცი. ერთადერთი ის ვიცი, რომ ყველაზე ცოცხალი მაშინ ვარ, როცა მიყვარს. შეიძლება ეგ არის რაღაც ნიშანი, რომელსაც ცხოვრება მაძლევს - შეიძლება, ეგ არის ჩემი ზონა. პათეტიკურად ჟღერს, მაგრამ სასიცოცხლო ენერგიას სიყვარულისგან ვიღებ. სიყვარული ყველაზე ძლიერი მამოძრავებელი ძალაა ჩემთვის. ალბათ, ეგ არის ჩემი მთავარი კონცეფცია.

-    დიდი მადლობა საინტერესო საუბრისთვის. ინტერვიუს დავამთავრებთ თქვენი კომენტარით ცნობილი ადამიანების ორ გამონათქვამზე. პირველი ციტატა ეკუთვნის ინგლისელ მწერალსა და მოაზროვნეს ჟილბერტ ჩესტერტონს (1874-1936): „ყველა ადამიანური უბედურება იქიდან მოდის, რომ ჩვენ ვტკბებით იმით, რასაც უნდა მოვიხმარდეთ და მოვიხმართ იმას, რითიც უნდა ვტკბებოდეთ“. 

-    თეფშიდან შევჭამ, თუ ამ თეფშს ვიტრინაში დავდებ საყურებლად, ჩემთვის ორივე მოხმარებაა.

-    მეორე ციტატის ავტორია ფრანგი მწერალი ანტუან დე სენტ ეგზიუპერი (1900-1944): „ადამიანი სამყაროში ამჩნევს მხოლოდ იმას, რასაც უკვე ატარებს საკუთარ თავში.“ 

-    ეს ისეთი ფრაზაა, რომელსაც შემიძლია არგუმენტირებულად დავეთანხმო და შემიძლია, არ დავეთანხმო, ასევე არგუმენტირებულად. ერთი მხრივ, ყოველთვის შეგვიძლია, რაღაც ახალი მივიღოთ, სამყაროში შევამჩნიოთ რაღაც ისეთი, რაც აქამდე არ ვიცოდით, ან არ გვქონდა გააზრებული. მე თვითონ ძალიან ვიცვლები. სულ სხვანაირი ადამიანი ვიყავი ათი და თხუთმეტი წლის წინ კი არა, ორი წლის წინაც. მეორე მხრივ, ადამიანები, ზოგადად, რაღაც მოცემულობაში ვართ ჩაკეტილები. ჩვენ ცნობიერში და ქვეცნობიერშიც ბევრი რამ გვაქვს კიდევ აღმოსაჩენი, მაგრამ მჯერა, რომ ამის მიღმაც უამრავი რამ არის, რასაც ვერასოდეს მივიღებთ, ვერასოდეს გავიგებთ.

ფოტომასალა: ზურაბ ქურციკიძე

გუნდი

ირაკლი გედენიძე

ზურაბ ქურციკიძე

გიო კუსიანი

გიორგი ურუშაძე

თამთა ყუბანეიშვილი

ნანა ყურაშვილი