×
„მე ვარ ფეხბურთელი, რომელიც გრძნობით თამაშობს“

გურამ კაშია

ფეხბურთელი


7081

ინტერვიუს შესახებ

როდესაც ამ ინტერვიუს წაიკითხავთ, გურამ კაშიას შესახებ სხვადასხვა აზრი შეიძლება გაგიჩნდეთ. პირადად მე, როდესაც ვუსმენდი, თავში ასეთი აზრები მომდიოდა: „მგონი, მეტისმეტად ბავშვურია...“ „რატომ იმეორებს ხშირად, რომ არასოდეს თამაშობს?“ „ძლიერი ადამიანია, ნამდვილი ლიდერი!“ „თავმდაბალი დ გულწრფელია, ალბათ, კარგი ხასიათი აქვს.“ „ზედმეტად ხომ არ აფასებს თავის შესაძლებლობებს?“ „როგორ ეხმარება საკუთარ თავს პიროვნულ ზრდაში, ყოჩაღ!“

მაგრამ გურამთან ურთიერთობის მთავარი შთბეჭდილება მაინც სხვა იყო და ჩემს ემოციას ვერ გაიგებთ, თუ არ გეტყვით, რომ ჩვენს შეხვედრამდე რამდენიმე დღით ადრე გურამმა დაკრძალა მამა, რომელმაც მძიმედ იავადმყოფა (თუ არ ვცდები, ინსულტის შემდეგ). ჯერ საერთოდ არ მეგონა, თუ ადრევე დადებულ პირობას შეასრულებდა და, ასეთი მძიმე დანაკარგის მიუხედავად, მაინც მოვიდოდა ინტერვიუს ჩასაწერად. მერე კი, გამაოცა ამ ახალგაზრდა კაცის ქცევამ, რომელსაც არცერთი სიტყვით, არცერთი ჟესტით თუ მიმიკით არ უგრძნობინებია თავისი ტკივილი (მზერას რას უზამ?!). ვერც კი ავხსნი, როგორ უთქმელად ცდილობდა, რომ ჩვენს საუბარზე მისი დარდი საერთოდ არ ასახულიყო. ამიტომ, დიალოგის პროცესში გაჩენილი ყველა ემოცია საბოლოოდ გადაფარა ერთმა, მთავარმა: „როგორი კულტურული ადამიანია!“

გაიცანით გურამ კაშია, რომელსაც ისედაც იცნობთ, ოღონდ, ასეთს - არა.

ია ანთაძე

-    გურამ, ვისზე შეგიძლიათ თქვათ, რომ მან ნამდვილად შეცვალა თქვენი ცხოვრება? 

-    პირველ რიგში, ოჯახი მახსენდება - ჩემი ძმა, მამაჩემი, დედაჩემი... სულ მირჩევდნენ, რომ უნდა ვყოფილიყავი ის, ვინც ვარ. რა თქმა უნდა, მყავდა კერპები, ძირითადად, სპორტსმენები და მუსიკოსები, რომლებსაც ბავშვობიდან ვბაძავდი. ერთ-ერთი ასეთი მისაბაძი ადამიანი ჩემთვის დევიდ ბექჰემია. არიან სხვებიც, რომლებიც დღემდე გავლენას ახდენენ ჩემზე და ჩემს ფასეულობებზე. 

-    „პირველი არხის“ მიერ მომზადებულ რეპორტაჟში თქვენ ამბობდით, ჩემს ძმას უკან მივყვებოდი, ბოლოს დავეწიე და გავუსწარი კიდეცო. თქვენს ცხოვრებას, თუნდაც, თქვენს პროფესიულ ცხოვრებას, მიჰყვებოდა თუ არა ეს მოტივი - რომ უმცროსი ძმა ეჯიბრება უფროს ძმას? 

-    დიახ, ზუსტად ასე იყო. შეიძლება, არ არის სწორი, როცა გინდა, შენს ძმას აჯობო, მაგრამ ეს შეჯიბრი იყო ჩემი მთავარი მოტივაცია. ვფიქრობდი, რომ ის ჩემზე წინ არის და ოჯახს, ალბათ, ჰგონია, რომ სწორედ ის იქნება წარმატებული; შენ კი პატარა ხარ, არასერიოზულად გეკიდებიან და არასერიოზულად უყურებენ შენს საქმიანობასაც. ეს საქმიანობა კი ორივე ძმისთვის იყო ფეხბურთი, რომელშიც ჩემი ძმა ყოველთვის მჯობნიდა. ბავშვობიდან გამოირჩეოდა თავის ასაკში და ძალიან სერიოზული ნაბიჯები გადადგა პროფესიული ფეხბურთისკენ. მე მაინც მოყვარული ვიყავი, პუტკუნა ბავშვი და „ბუთხუზას“ მეძახდნენ. ამ „ბუთხუზას“ - პატარა და საყვარელ ბავშვს - ოჯახში სერიოზულად არავინ აღმიქვამდა. ეს შინაგანად მაბრაზებდა, მაგრამ არ გამოვხატავდი. ნაკლები ყურადღება მქონდა ოჯახისგან და ამის გამო გახდა ჩემი მოტივაცია, რომ, აი, ერთ დღესაც გავასწრებ ჩემს ძმას, ერთ დღესაც გავასწრებ... მინდოდა, მამაჩემისთვის და დედაჩემისთვის დამემტკიცებინა, რომ შემიძლია, მასზე მაგარი ვიყო. ეს გონებაში ჩავიდე, როგორც ბავშვმა, თორემ, როგორ შეიძლება, დღეს მქონდეს განზრახვა, რომ ჩემს ძმას რაღაცაში ვაჯობო.
 

 

მე ვიტყოდი, რომ კარიერისტი ვარ.

-    თქვენი ძმის ფაქტორი პროფესიულ ზრდაში რომ დაგეხმარათ, გასაგებია, მაგრამ პიროვნულ ზრდაშიც თუ გეხმარებოდათ? 

-    არ მგონია. სულ ჩემს გარემოში ვიყავი, იმ გარემოში, რომელიც მჭირდებოდა. 7-8 წლის ასაკიდან უფროს ხალხთან მიყვარდა ყოფნა, უფროსი მეგობრები მყავდა. რა თქმა უნდა, ჩემს კლასელებთან ერთადაც ვიყავი, ეზოში ჩემხელა ბავშვებთან ფეხბურთს ვთამაშობდი, მაგრამ უმეტეს დროს უფროსებთან ვატარებდი. 

-    ისინი თქვენი ძმის მეგობრები ხომ არ იყვნენ? 

-    კიდევ უფროსები, 3 წლით კი არა, ასე, 10 წლით უფროსები, 20 წლის ბიჭები. აი, ცოტა ბნელი დრო რომ იყო ჩვენს ქვეყანაში, ის დრო სულ უფროსებთან ერთად გავატარე. 

-    მათი ინტერესი რა იყო? 

-    ალბათ, საყვარელი ბავშვი ვიყავი. თუ რამეზე გამგზავნიდნენ, სიხარულით მივდიოდი; რაღაც რომ დასჭირდებოდათ, სულ ვეხმარებოდი, როგორც ბავშვი. მათგანაც, ალბათ, ბევრი რამ ვისწავლე. საერთოდ, უფროსებისგან ბევრს სწავლობ, მით უმეტეს, როცა პატარა ხარ. 

-    მხოლოდ კარგი იყო, რაც მათგან ისწავლეთ? რამე ცუდი არ გისწავლიათ? 

-    ცუდი მაგალითები ვნახე. იმ დროს იყო პრობლემა, ვთქვათ, ნარკოტიკთან დაკავშირებით, პრობლემა იყო სასმელზე დამოკიდებულება, თვითმკვლელობის მცდელობა... ამ ყველაფერს პირადად შევესწარი. ასეთ გარემოში ვნახე, როგორ არ უნდა იცხოვრო. ზოგიერთი რამ მე თვითონ გავაცნობიერე. ოჯახის წევრებიც გარიგებენ, რომ ასეთი რამ ცოდვაა, არ უნდა გააკეთო, არ შეიძლება... და სწავლობ, როცა ბავშვი ხარ. 

-    ახლა, როცა დატვირთული რეჟიმით ცხოვრობთ და ათასი საქმე გაქვთ, თუ გრჩებათ დრო, რომ თქვენს თავს ჩაუკვირდეთ, უთხრათ სიმართლე, რომელიც, შეიძლება მწარეა, შეიძლება არ არის... თქვენს თავთან დიალოგში თუ ხართ? 
 

 

მოედანზე ჩემთვის ავტორიტეტი არ არსებობს.

-    სულ... ჩემს თავს ძალიან ბევრს ველაპარაკები. დრო არ მაქვს მარტო მაშინ, როცა თავისუფალი ვარ ჩემი პროფესიიდან. ახალი წლის პერიოდში, მაგალითად, ყველაზე მეტად ვარ დაკავებული და დრო საერთოდ არ მრჩება. მაგრამ როცა სეზონი მაქვს, ფეხბურთს ვთამაშობ და რეჟიმით ვცხოვრობ, მაშინ მაქვს ყველაზე მეტი დრო საკუთარი თავისთვის. თითქმის 24 საათი ვფიქრობ და ჩემს თავს შენიშვნებსაც ვაძლევ: ეს უკეთესად შეიძლებოდა გაგეკეთებინა, ის უკეთესად გეთქვა... რამდენიმე „მე“ მყავს ჩემში. ეს არ მიკვირს, რადგან დენიელ კიზის „ბილი მილიგანის მრავალი გონება“ და ჰერმან ჰესეს „ტრამალის მგელი“ რომ წავიკითხე, მაშინ აღვიქვი, რომ შეიძლება, რამდენიმე პიროვნება იყოს ერთ ადამიანში. 

-    ამასთან დაკავშირებით, თქვენი ერთი ციტატა მინდა, შეგახსენოთ: „მე მგონი, პოზიტიური ადამიანი ვარ, მაგრამ თამაშის დროს პოზიტივი ცოტა თუ მაქვს. ყველაფერს ვკადრულობ, რომ თამაში მოვიგოთ. ჩამირტყამს, მიმირტყამს, შემიგინებია. ჩემს სახეს რომ ვუყურებ, საკუთარ თავს არ ვეკუთვნი. მოგება მინდა და იმიტომ.“ რამდენად მისაღებია თქვენთვის ეს ორი სახე: პოზიტიური და ნეგატიური გურამ კაშია? დისკომფორტს არ გიქმნით გაორება?

-    მიქმნის დისკომფორტს, მაგრამ წაგების გრძნობა მეტისმეტად მეზიზღება. ჩემზე ძალიან დიდ ზეგავლენას ახდენს, როცა ვაგებ. ამის გამო ვკადრულობ ბევრ რამეს. მე ვიტყოდი, რომ კარიერისტი ვარ. ბავშვობიდანაც რომ დავიწყოთ, ასე გამოდის, კარიერისტი ვარ - ჩემი ძმისთვის მინდოდა, მეჯობნა. ჩემს კარიერაში, ჩემს საქმიანობაში მინდა, რომ ყველას ვაჯობო - ეს აზრი ჩავიდე თავში ბავშვობიდან. ჩემი აზრით, ყველა ადამიანი უნდა ცდილობდეს, რომ თავის საქმეში საუკეთესო იყოს. ფეხბურთი ჩვეულებრივი თამაშია და  მინდა, ამ თამაშში ყველას მოვუგო, ყველაზე ძლიერი ვიყო.  სპორტში ეს, ალბათ, ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ტალანტია. ეზოშიც რომ ვთამაშობ ფეხბურთს, იქაც ბოლომდე ვარ ჩართული, მინდა, ექვსით ნოლი მოვუგო, ვთქვათ. 

-    მოგებისთვის რაღაც ისეთს აკეთებთ, რაც, თვითონაც იცით, რომ კარგი არ არის. მაგრამ მოედნიდან რომ გამოდიხართ, იქაც ხომ ათასნაირი ბრძოლაა? როგორ მიჯნავთ მოედნის და ცხოვრების ორთაბრძოლებს? როგორ ახერხებთ, რომ მოედნის გარეთ პოზიტიური გურამ კაშია იყოთ? 
 

 

მე ვარ შრომის ნიჭით დაჯილდოებული.

-    არსებობს საქმე და არსებობს ცხოვრება. იმ ბიზნესში - ფეხბურთში - არასდროს არაფერია პირადული, ის ჩარტყმაც კი, ზიანიც... საერთოდ, ფეხბურთელები ასე ვართ - რაც მოედანზე ხდება, იქვე, მოედანზე რჩება. 500-ზე მეტი თამაში მაქვს პროფესიულ ფეხბურთში ჩატარებული. არ მაინტერესებს, ვის წინააღმდეგ ვთამაშობ. მოედანზე ჩემთვის ავტორიტეტი არ არსებობს. მართლა მინდა, რომ მოვუგო და, ამის გამო, ჩემზე სწრაფი თუა, უნდა გავაჩერო; ჩემზე მაღლა თუ ხტება, არ უნდა მივცე ამის საშუალება - ასეთი ფიქრები მაქვს სულ. 

-    ნახეთ, რას ამბობთ კიდევ: „ფეხბურთმა ბევრი რამ მასწავლა, პიროვნულად მნიშვნელოვანი შტრიხები შემძინა. ფეხბურთი გიბიძგებს, რომ კარგი ადამიანი იყო.“ როგორ გიბიძგებთ, რომ კარგი ადამიანი იყოთ, თუკი მოგების სურვილი გაიძულებთ, ისეთი რამ გააკეთოთ მოედანზე, რასაც მოედნის გარეთ არ გააკეთებთ? რას გულისხმობდით ამ სიტყვებში?

-    ფეხბურთი ორ ნაწილად იყოფა - მოედანი და მოედნის გარეთ. მოედნის გარეთ უკვე ის ადამიანი ვარ, ვინც ვარ. ფეხბურთმა ეს სცენა მომცა იმისთვის, რომ მე ვყოფილიყავი მე. ამ მხრივ, ნამდვილად ძალიან ბევრი რამ მასწავლა. იმდენი შეცდომა დავუშვი - ინტერვიუ იქნებოდა, მწვრთნელთან ურთიერთობა, თუ გარკვეულ კულტურასთან შეხება. გასახდელში ხანდახან გყავს ხუთი ბრაზილიელი, ორი იაპონელი, ჰოლანდიელები, ქართველები... ყველა ადამიანისგან რაღაცას სწავლობ. ეს გარემო ყოველდღიურად იმდენ ფასეულს გაძლევს, რომ, საბოლოოდ, ადამიანად გაყალიბებს. მოედანზე მარტო ბიზნესია - როგორ საქმიანობ და რამდენად შორს შეგიძლია წასვლა. „შეგიძლია, რომ გოლის გამო სხვას ფეხი მოსტეხო?“ -  შეიძლება, მწვრთნელმა ეს გკითხოს. „კი, შემიძლია იმისთვის, რომ ჩემპიონი გავხდე“. „არა, მე არ შემიძლია,“ - და მაშინ შენ ჩემპიონი ვერ გახდები. მართლა ეს სხვაობაა ფეხბურთელებს შორის. ბევრი ფეხბურთელი დაჯილდოებულია უშუალოდ ფეხბურთის ნიჭით. ბევრი ფეხბურთელი კი შრომის ნიჭით არის დაჯილდოებული. მე ვარ შრომის ნიჭით დაჯილდოებული და ვიცი, რომ შრომით - თუ რითიც იქნება - უნდა გავაჩერო რონალდო და მესი იმიტომ, რომ ისინი ჩემზე ბევრად მაგარი ფეხბურთელები არიან. 

-    ხომ არ ფიქრობთ, რომ თქვენი ძალიან დიდი პოპულარობა ჰოლანდიაში იმანაც გამოიწვია, რომ მოედანზე თქვენში ხედავენ, ვიტყოდი, ერთგვარ ველურ ძალას, რომელიც შეიძლება მიმზიდველია ბრძოლის დროს?
 

 

ალბათ, ბოლომდე ბუნებრივი ადამიანი ვარ.

-    საერთოდ, ენერგიის მჯერა და, ალბათ, ამ ენერგიას გრძნობენ ჩემგან. როცა ფეხბურთს ვთამაშობ, 100%-ით ვიხარჯები. როცა ვლაპარაკობ, სულ ემოციებით ვლაპარაკობ. ალბათ, გულახდილიც ვარ. სახლში მეუბნებიან - ნუ ხარ ასეთი გულახდილი ყველასთანო. ალბათ, ბოლომდე ბუნებრივი ადამიანი ვარ. არ მიყვარს მსახიობობა. ბევრი რამ გადამხდა, მით უმეტეს, ბოლო ორ წელიწადში და სულ ვიყავი ის, ვინც ვარ. ალბათ, ამას გრძნობს ბევრი - რომ ადამიანი არ გატყუებს, ადამიანი არის ის, ვინც არის და არა ვინმე სხვა. 

-    ძალიან დიდი წარმატება გქონდათ ჰოლანდიაში და მაინტერესებს, გადახვიდოდით თუ არა სადმე სხვაგან, თქვენს გუნდს - „ვიტესს“ ჰოლანდიის თასი რომ არ აეღო?

-    (პაუზა) არა, დავრჩებოდი. აუცილებლად დავრჩებოდი იმიტომ, რომ ტიტული იყო ჩემი მისია იქ; ეს მისია შევასრულე და ამის მერე ვიყავი თავისუფალი. 

-    ზუსტად ის მაინტერესებდა, ეგ განცდა თუ გქონდათ. 

-    დიახ, მქონდა. „ვიტესი“ ფინალს რომ თამაშობდა, ღმერთს კი არ ვთხოვე, მოვთხოვე, რომ ეს თამაში უნდა მომეგო. 120 წლიანი ისტორიის მანძილზე, გუნდს არასდროს ჰქონია ტიტული და მე ვიყავი ყველაზე ახლოს ამ ოცნების ახდენასთან - ვიღაც ქართველი ფეხბურთელი. უნდა აღსრულებულიყო ოცნება, შრომა უნდა დამფასებოდა; უნდა შეგვექმნა კლუბის ისტორია და ამ ისტორიაში მე უნდა ვყოფილიყავი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფიგურა. ეს გათავისებული მქონდა. 

-    ნათქვამი გაქვთ - აღარც დრო მეყოფა და აღარც მატჩები, რომ სადმე სხვაგან ამდენს მივაღწიოო. ეს გააზრებული გქონდათ და მაინც წახვედით იქიდან, სადაც ყველაზე წარმატებული იყავით და სადაც ლამის გაღმერთებდნენ. რატომ? ამ მისიის აღსრულებით ბოლომდე ამოწურეთ თქვენი თავი „ვიტესში“?

-    თქვენ ბევრჯერ ახსენეთ წარმატება. ფეხბურთში წარმატებად ითვლება ტიტულები, ჯილდოები. „ვიტესი“ საერთოდ არ არის ძალიან წარმატებული გუნდი. სპორტული მხრივ, რა თქმა უნდა, გარკვეული წარმატება გვქონდა იქაურ გარემოში. მაგრამ მე რომ გამოვიდე და ვთქვა, უდიდესი ფეხბურთელი ვარ-მეთქი, არ იქნება მართალი. მთავარი, რასაც მივაღწიე, ხალხის სიყვარულია. ამ მხრივ, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ისეთ წარმატებას მივაღწიე, რასაც ერთეული ფეხბურთელები აღწევენ. 
 

 

ხალხის სიყვარულის მხრივ, ისეთ წარმატებას მივაღწიე, რასაც ერთეული ფეხბურთელები აღწევენ.

-    ხალხის სიყვარული შეიძლება დიდხანს გაგრძელდეს. მაგრამ კარიერაში ზოგჯერ არის წერტილი, საიდანაც გზა რჩება მხოლოდ ქვევით. ამ წერტილს ხომ არ მიადექით „ვიტესში“?

-    აბსოლუტურად გეთანხმებით და ზუსტად მაგას განვიცდიდი და ვფიქრობდი. თასის მოგების შემდეგ ჩემი თამაშით ძალიან უკმაყოფილო ვიყავი. მივხვდი, რომ ის ემოციური მუხტი დავკარგე, რაც წლების განმავლობაში სულ მქონდა. ამის გარეშე მე არ ვიყავი ჩემი თავი. იმიტომ, რომ მე ვარ ფეხბურთელი, რომელიც გრძნობით თამაშობს. როცა მივხვდი, რომ „ვიტესში“ თამაში ჩემთვის ძველებურად მნიშვნელოვანი აღარ იყო, 7-8 თვის მანძილზე ვფიქრობდი, რა მინდოდა და როგორ უნდა მოვქცეულიყავი. გარშემომყოფებსაც ბევრს ველაპარაკებოდი ამ თემაზე. ფულს ჩემთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ ჰქონია. ძალიან კარგია, როცა ფული გაქვს, მაგრამ ფაქტად გეტყვით, რომ როცა „ვიტესში“ ჩემს მესამე კონტრაქტს მოვაწერე ხელი, 30%-ით მოვიკელი ხელფასი. ამ დროს ჩემი კარიერის პიკში ვიყავი. შემეძლო, ნაბიჯი გადამედგა უკეთესი ლიგისკენ, უკეთესი გუნდისკენ და, აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რაც მქონდა, 50%-ით იმაზე მეტი ხელფასი შემეძლო მქონოდა. მაგრამ იმიტომ, რომ ამდენი სიყვარული ვიგრძენი ხალხისგან და პასუხისმგებლობა ვიგრძენი ამ ხალხის  მიმართ, ჩემს ოჯახს ვკითხე: მე აქ დარჩენა მინდა და თუ მაქვს ეს ხელფასი, ამის შემდეგ ამდენი მექნება. რა ვქნა, დავრჩე? ოჯახმა მხარი დამიჭირა - შენ სადაც კარგად გრძნობ თავს, იქ უნდა იყოო. 

-    რატომ დაგჭირდათ ხელფასის მოკლება? უჭირდა კლუბს?

-    დიახ, უჭირდა. კლუბში ბიუჯეტი შეამცირეს. მაგრამ მე ჩემს ერას ვქმნიდი „ვიტესში“. ბოლო წელს, თასის მოგების შემდეგ, ძალიან ბევრი ვიფიქრე. მივხვდი, რომ უნდა დამთავრებულიყო ჩემი ურთიერთობა ამ გუნდთან და ამ ქალაქთან იმისთვის, რომ დავრჩენილიყავი მათ საყვარელ ფეხბურთელად. ეს იყო ერთ-ერთი დიდი ნაბიჯი, რომელიც გადავდგი და ძალიან გულდასაწყვეტიც. ამან მე საერთოდ არ გამაბედნიერა. ზოგიერთები ფიქრობენ, რომ ამერიკაში ფინანსური მოტივით წავედი. არ არის ასე. თითქმის იგივე ხელფასი მაქვს, რაც ჰოლანდიაში მქონდა და ათი ათასი კილომეტრით უფრო შორს ვარ სახლიდან. იქაც კულტურა მაინტერესებს. იმიტომ წავედი, რომ კიდევ რაღაც ახალი ვისწავლო. „ვიტესიდან“ კი აუცილებლად უნდა წავსულიყავი.  ასეთი გაცილება, ალბათ, აღარასოდეს მექნებოდა და, როგორც ფეხბურთელი, უკან-უკან წავიდოდი აუცილებლად.  ფეხბურთში ასე ხდება, გამორიცხულია, რომ ფეხი არ დაგისრიალდეს. არ ვიცი, რისი წყალობით, მაგრამ ამ რვა წელში ტრავმაც არ მიმიღია. ერა რომ სწორად დამესრულებინა, უნდა წავსულიყავი. ეს კარგი გადაწყვეტილება იყო. 
 

 

მე ჩემს ერას ვქმნიდი „ვიტესში“.

-    სანამ საუბარს დავიწყებდით, არ მესმოდა, მაგრამ ახლა ძალიან კარგად ვხედავ თქვენი გადაწყვეტილების შინაარსს და მოტივაციას. „ვიტესთან“ დაკავშირებით კიდევ ერთი კითხვა მაქვს. თქვენ იქ წლების განმავლობაში კაპიტანი იყავით. ფეხბურთი ის თამაშია, რომლისთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია ინდივიდუალური პერფორმანსი და, კიდევ მეტად, გუნდური პერფორმანსი. ამ ორის სწორ ბალანსში თქვენც მონაწილეობდით, როგორც კაპიტანი? თუ ეს არ იყო თქვენი პასუხისმგებლობა?

-    დიახ, ჩემი პასუხისმგებლობა იყო, რომ გუნდს ეთამაშა. კაპიტნის პასუხისმგებლობა იყო, გუნდი ისე მომემზადებინა, რომ გულშემატკივრებს დაენახათ, როგორ ვიხარჯებით ჩვენ 100%-ით. გულშემატკივარს რა უყვარს ფეხბურთში? ის, რომ გულიანად თამაშობ  და როცა ორთაბრძოლაა, 100%-ით შედიხარ ამ ორთაბრძოლაში. ვიცოდი, რომ ამის მაგალითი მე უნდა ვყოფილიყავი. ვიკინგს კი ვგავდი გარეგნულად და გულშემატკივრისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რომ მე მიმეცა მაგალითი, როგორ უნდა მოგვეგო ეს ორთაბრძოლები მინდორზე. 

-    ფაქტობრივად, თქვენი ინდივიდუალური თამაში იყო საფუძველი იმისა, რომ გუნდური თამაში ყოფილიყო ისეთი, როგორიც მაყურებელს სჭირდებოდა?

-    დიახ, მაყურებელს უყვარს, როდესაც ბრძოლას უყურებს და ამ კრიტერიუმით მე ვიყავი მაგალითი. ფეხბურთელი რომ  მოჰყავდათ, ეუბნებოდნენ, აი, გურამისნაირი უნდა იყოო. 

-    მაგრამ პელე ამბობდა ერთ-ერთ გვიან ინტერვიუში, რომ პელესაც კი მარტოს არაფერი შეუძლია მოედანზეო. 

-    რა თქმა უნდა, ფეხბურთი გუნდური თამაშია. გამორიცხეთ, რომ ერთი ფეხბურთელი თამაშს მოიგებს. სწორედ ეს არის კაპიტნის პასუხისმგებლობა, რომ გუნდი შეკრას. შემიძლია, ჩემს თავს ეს კრედიტი მივცე: მართლა ვცდილობდი, გუნდი ერთი ორგანიზმი ყოფილიყო და, ვთქვათ, ხუთ ბრაზილიელს არ შეექმნა პრობლემა ათი ჰოლანდიელისთვის და სამი ქართველისთვის. 
 

 

მიყვარს, რომ ორგანიზაციაში ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფიგურა ვარ.

-    თქვენი რა თვისება გეხმარებოდათ, რომ წარმატებული ყოფილიყავით, როგორც კაპიტანი?

-    ალბათ, ქართული კულტურა და ჩემი ოჯახის ცხოვრების წესი: როცა გვიჭირდა, ერთმანეთი როგორ გაჰქონდათ დედაჩემს, მამაჩემს, ბებიაჩემს, ბაბუაჩემს. არასოდეს მეშინოდა, რომ ვიღაცას უკმაყოფილება გამოეთქვა ჩემს გადაწყვეტილებაზე; ამას არასოდეს ვერიდებოდი გასახდელში. სულ ვუფიქსირებდი - მე ასე მინდა, იმიტომ, რომ ასეა გუნდისთვის კარგი. რა თქმა უნდა, საბოლოო გადაწყვეტილებებს მწვრთნელი იღებს დღის ბოლოს, მაგრამ ფეხბურთელებთან მე ვწყვეტდი. ასეა ყველა გუნდში. გასახდელში მე ვიღებ გადაწყვეტილებებს. 

-    საქართველოს ნაკრებშიც ასე იყო? 

-    დიახ. კაპიტანს  სჭირდება, რომ გუნდში  ე.წ. მიმდევრები ჰყავდეს, როგორც ფეისბუკზე გვყავს ხოლმე „ფოლოვერები“. მათი პატივისცემა უნდა დაიმსახურო.

-    ახლა მინდა, იმაზე ვისაუბროთ, რაც მომავალში გელოდებათ. სასტარტო პოზიცია კარგი არ არის, რადგან, ამერიკულ გუნდში - „სან ხოსე ერსქვეიქსში“ იმ განწყობით წახვედით, რომ „ვიტესში“ მიღწეულ წარმატებას ვეღარ გაიმეორებთ.  რას აქცევთ პირველ რიგში ყურადღებას ახალ გუნდში, ახალ გარემოში იმისთვის, რომ სწორად დამკვიდრდეთ? მით უმეტეს, რომ ლიდერი ხართ თქვენი ბუნებით და გამოცდილებითაც. 

-    ამერიკის გუნდმა სეზონი ბოლო ადგილზე დაამთავრა. მათ აქვთ პროექტი, რომ შემდეგი ოთხი წლის განმავლობაში „სან ხოსე“ საშუალო გუნდი გახდეს ამერიკის ჩემპიონატში. გამაცნეს თავიანთი ხედვა და გეგმა, რაც ძალიან მომეწონა და ერთგვარად გავაიგივე „ვიტესის“ ისტორიასთან. „ვიტესიც“ ცუდ დღეში იყო, როცა მივედი. ერთი გოლი დაგვაკლდა, რომ ჩემპიონატიდან საერთოდ გავვარდნილიყავით. ამერიკული გუნდი დაკომპლექტებულია ბევრი ახალგაზრდა ფეხბურთელით. ახალგაზრდებთან  ურთიერთობა კი ძალიან მიადვილდება. კლუბის დირექტორებმა ისეთი გარემო შემომთავაზეს, რომელშიც მიყვარს მუშაობა. ალბათ, მომცემენ საშუალებას, რომ გუნდს ჩემი გამოცდილება მივუტანო და გავუზიარო. საერთოდ, მიყვარს, რომ ორგანიზაციაში ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფიგურა ვარ. 

-    გუნდის ლიდერის პოზიციაზე ხართ მიწვეული? 

-    დიახ, აბსოლუტურად. პირველივე დღიდან ვიგრძენი, რომ მნიშვნელოვანი ფეხბურთელი ვიყავი. მაგრამ, როგორც თქვენ აღნიშნეთ, ეს ყველაფერი არის პერფორმანსი. თუ იქ კარგად ვერ ვითამაშე, პატივს არავინ მცემს. მოედანზე რომ გადიხარ, პირველ რიგში, იქ უნდა დაამტკიცო, რომ კარგი ფეხბურთელი ხარ. ამის შემდეგ ყველა მოგისმენს. დარწმუნებული ვარ, რომ იქაც შემიძლია წარმატების მიღწევა.

 
იქ ჩემი მიზანი არ არის, ვთქვათ, რაც „ვიტესში“ მოხდა. იმიტომ, რომ „ვიტესი“ არის ჩემი გუნდი. „სან ხოსე“ ჩემი გუნდი ვერასდროს ვერ იქნება.

იქ ჩემი სამუშაო მინდა, კარგად გავაკეთო და დავბრუნდე სახლში. 

-    მაგრამ პირადად თქვენ რას ელოდებით ამ გუნდისგან?  ბესტსელერების ამერიკელი ავტორი ენტონი რობინსი ამბობდა, - ვიცი, რომ თქვენთვის ძვირფასი ადამიანია, - თქვენი წარსული და მომავალი ერთნაირი არ უნდა იყოსო. იმ წარსულიდან ამ მომავალში გადასული, პირადად თქვენთვის კარგს რას ელოდებით ამერიკაში? 
 

 

ვერ ვიხსენებ, ისე გამერისკა, რომ ან ვნანობდე, ან ძალიან მეამაყებოდეს.

-    ამერიკა ბავშვობიდან იყო ჩადებული ჩემს თავში. თუ 90-იან წლებს გავიხსენებთ, მამაჩემს და დედაჩემს სახლში არასოდეს უხსენებიათ ევროპა, ევროპაში წასვლა. სულ ამბობდნენ, ამერიკაში წავალთო. ქვეცნობიერში მედო, ალბათ, ამერიკაში წასვლის სურვილი. 

-    თქვენი ოჯახი ფიქრობდა ამერიკაში წასვლაზე? 

-    მარტო ჩემი ოჯახი არა, ალბათ, ოჯახების უმრავლესობა ამაზე ფიქრობდა მაშინ.  ქვეცნობიერში მქონდა ეს ამერიკა-ამერიკა-ამერიკა. სულ მინდოდა, რომ ამერიკაში დამემთავრებინა ფეხბურთელის კარიერა. ამერიკა სამყაროს ის კუთხეა, სადაც ყველაფერი შესაძლებელია. მე დღეს ვინც ვარ, იმ ადამიანად ჰოლანდიაში ჩამოვყალიბდი, ქართული და ევროპული კულტურის ნაზავი ვარ. ახლა მინდა, ამერიკული კულტურა ვისწავლო, გავიგო, რატომ არის იქ ყველაფერი შესაძლებელი. ექვსი თვეა, ამერიკაში ვარ და პირადად მეც იმ განწყობაზე დავდექი, რომ ყველაფერი შესაძლებელია: ბრწყინვალების ორდენი მაქვს, უეფა-მ დამაჯილდოვა, რატომ არ არის ყველაფერი შესაძლებელი? კალიფორნიაში, სან ხოსეში ლათინოამერიკელები არიან, აზიელები... მათგან ბევრი რამ შეიძლება ისწავლო.  იქ რომ ხარ ყოველდღიურად, უყურებ, როგორ აღიქვამენ წაგებას, მოგებას, ბიზნესს როგორ აწარმოებენ, წარმატებას როგორ აღნიშნავენ, ბედნიერებას როგორ განიცდიან, როგორი ადამიანები არიან მოედანზე და მოედნის გარეთ... ასეთ დეტალებს სულ ვაკვირდები. 

-    ცხოვრებაში თქვენ მიერ გადადგმულ ყველაზე რისკიან, თამამ ნაბიჯად რა მიგაჩნიათ? 

-    ჩემი თავისთვის არასდროს მითქვამს, რომ თამამი უნდა ვიყო. მგონია, რომ რასაც ვფიქრობ, ის უნდა ვთქვა, მიუხედავად იმისა, რა შედეგები მოჰყვება ჩემს ნათქვამს. ვერ ვიხსენებ, ისე გამერისკა, რომ ან ვნანობდე, ან ძალიან მეამაყებოდეს. შეიძლება დღეს ისეთი გადაწყვეტილება მივიღო, რომ დიდი შედეგები მოჰყვეს. მაგრამ გადაწყვეტილებამდე არ ვფიქრობ, რამხელაა რისკი. 
 

 

რომანტიზმი შორს არის ჩემგან.

-    ანუ სხვა პარამეტრებით საზღვრავთ, რა ნაბიჯებს დგამთ? 

-    დიახ, სულ ვგეგმავ ჩემს ცხოვრებას. რა თქმა უნდა, კაზინოში არ უნდა შეხვიდე და სახლი არ უნდა დადო. ეს იქნებოდა რისკი. მე კი არ მგონია, ისე გამერისკოს ცხოვრებაში, რომ სახლი დამედოს შავზე ან წითელზე. 

-    თქვენ თქვით, ძალიან ემოციური ვარ და ბევრი რამ ჩემმა მეუღლემ მასწავლაო. მე ასე გავიგე, რომ მეუღლე ემოციების მართვაში გეხმარებათ, მაგრამ ზუსტად არ ვიცი, რას გულისხმობდით. კონკრეტულად, რა გასწავლათ? 

-    ემოციები ხომ განცდაა? ყველაფერს განვიცდიდი და თამთა მიხსნიდა, როგორ არ უნდა განმეცადა წაგება, მოგება, ხალხის აზრი, მასის აზრი, მეზობლის აზრი... დედის შემდეგ თამთა მიცნობს ყველაზე უკეთ და ზუსტად იცის, რა უნდა მითხრას, რა როგორ უნდა ამიხსნას. 

-    ვიცი, რომ პროფესიით ფსიქოლოგი არ არის. მას საიდან ჰქონდა ეს ცოდნა, რაც თქვენ გჭირდებოდათ? 

-    იურისტია, ფსიქოლოგი არ არის. მაგრამ როგორღაც მიკონტროლებდა ემოციებს. დღეს ეს აღარ მჭირდება. პირიქით, ახლა მე ვაწყნარებ ხოლმე, როცა ჩემზე რაიმე არასამართლიანს გაიგებს. 

-    მსოფლიოში ისტორიაში, ლიტერატურაში ან კინოში თქვენთვის ყველაზე რომანტიკული წყვილი რომელია? 

-    უნდა დავფიქრდე. რომანტიზმი შორს არის ჩემგან. არ ვიცი, მართლა არ ვიცი... „რომეო და ჯულიეტა“ მახსენდება რომანტიკაზე, მაგრამ ჩემზე ამ ნაწარმოებს არანაირი გავლენა არ მოუხდენია - არც წიგნს, არც ფილმს. 

-    „სამი მეგობარი“ ახსენეთ სადღაც, ინტერვიუში. 

 
- კი, სამი მეგობარი საოცარია. მანდ არის ჩემთვის, იმ „სამ მეგობარში“, როგორი არის, ვთქვათ, იდეალური მეგობრობა - სიყვარული რომ გადავდოთ - იდეალური მეგობრობა როგორი შეიძლება იყოს და ყველა ჩემს მეგობარს და ძმაკაცს მოვთხოვე, რომ წაეკითხათ, იმიტომ, რომ ეგ არის ძალიან მაგარი წიგნი. მინდა, რომ ეგეთი მეგობრები მყავდეს და ვიყო ეგეთი მეგობარი, ოღონდ, მართლა.

 
-    თქვენი რაიმე საქციელი თუ შეგიძლიათ გაიხსენოთ, რომელიც ახლაც ვერ აგიხსნიათ?

-    მე, ბუთხუზა ბავშვმა, როგორ ავიღე ბრწყინვალების ორდენი სულ ცოტა ხნის წინ? როგორ ავიღე UEFA-ს „თანასწორი თამაშის“ (Equal Game) ჯილდო? ჩემს თავს ვეკითხები - ეს როგორ მოხდა? იმით დავიწყე, რომ დევიდ ბექჰემია ჩემი იდეალი და, წარმოიდგინეთ, ზის ეს ადამიანი და ტაშს მიკრავს.

 
როგორ შევძელი, ეს ადამიანები, ვთქვათ, 30 000 ადამიანი რომ ჩემ გამო ტირის? არადა, თითქმის არ მიცნობენ. იცნობენ ჩემს ნამუშევარს. ჩემს თავში მაოცებს, რომ - ვინ ვარ? არავინ არ ვარ, საერთოდ არავინ არ ვარ. ვარ ჩვეულებრივი მოქალაქე, ქართველი და ესეთი რაღაცეები გადამხდა. რა ვიცი, ძალიან მაგარია.

ოღონდ, პასუხი და ახსნა არ მაქვს. შეიძლება ვთქვა, რომ ვიშრომე, ბევრი ვივარჯიშე. მაგრამ ჩემი ძმა ჩემზე მეტს ვარჯიშობს. რატომ არავინ ყვირის ჩემი ძმის სახელს და გვარს? მარტო შრომა საკმარისი არ არის. 
 

 

ჩემს თავს ვეკითხები - ეს როგორ მოხდა?

-    კიდევ რა არის საჭირო?

-    რომ ვთქვა, განათლებული ვარ-მეთქი, არც ეგ იქნება სწორი. 8 კლასი ვისწავლე სკოლაში, მერე ისე მოხდა, რომ ფეხბურთზე გადავერთეთ მთელი ოჯახი ჩემ გამო. ისტორიაზე რომ დამიწყოთ ლაპარაკი, რაღაცაში აგყვებით, მაგრამ იმდენი ცოდნა არ მაქვს, რომ ბოლომდე გამოგყვეთ. ალბათ, უფრო ცნობიერება მაქვს გაფართოებული და ამ ცნობიერებიდან გამომდინარე შემიძლია ნებისმიერ ადამიანთან ურთიერთობა. მთვრალი გულშემატკივარი იქნება თუ პრეზიდენტი, ორივესთან შემიძლია ლაპარაკი, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი თავი განათლებულ ადამიანად არ მიმაჩნია. ჟურნალისტები მეკითხებიან - როგორ მიაღწიე? ყოველდღიური გადაწყვეტილებებით, ყოველდღიური საქმის კეთებით დღეს აქ ვზივარ და ინტერვიუს გაძლევთ. რამდენი რამ გადამხდა და ეს ცხოვრება მე არ ამირჩევია. ადამიანის უფლებებთან დაკავშირებით, საერთოდ,  რა შუაში ვარ? მაგრამ დღეს შემიძლია, აზრი გამოვხატო იმიტომ, რომ მეკითხებიან. 

-    რა არის თქვენში ისეთი, რასაც არასდროს შეცვლიდით? 

-    ყველაზე მეტად რასაც ვაფასებ, ეს არის, ალბათ, ადამიანის მიმართ ერთგულება; ჩემი ოჯახის მიმართ ერთგულება. არასდროს ვუღალატებ ჩემს ოჯახს, ჩემს ქვეყანას. საქართველოს სულ ვახსენებ, მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან არ მიყვარს აქ ჩამოსვლა და არ მინდა აქ ყოფნა. ბევრი მეკითხება, ყველგან რატომ უსვამ ხაზს, რომ ქართველი ხარო. ჰოლანდიაშიც, სადაც კი შანსი მქონდა, სულ ვაფიქსირებდი, რომ ქართველი ვარ. ამერიკაში, სანამ ჩემს აქცენტს გაიგებენ, ჰგონიათ, რომ ჯორჯიის შტატიდან ვარ და ამაზე ისე ვღიზიანდები... ვუხსნი, საიდან ვარ სინამდვილეში. ასეთი ერთგულება ნამდვილად მაქვს - ოჯახის, მეგობრების, ქვეყნის, ჩემი საქმის მიმართ. „ვიტესში“ რომ დავრჩი და ხელფასი შევიმცირე, ესეც ერთგულებასთან არის დაკავშირებული. ამას არ შევცვლი, რადგან, ალბათ, ამ ერთგულებით მივაღწიე, რასაც მივაღწიე - ხალხის სიყვარულსაც, პატივისცემასაც. 
 

 

ერთგულებით მივაღწიე, რასაც მივაღწიე - ხალხის სიყვარულსაც, პატივისცემასაც.

-    რაკი საქართველო ახსენეთ, ასეთი რამ მინდა, გკითხოთ: ორი ცნება რომ ავიღოთ - „პატრიოტი“ და „ლიბერალი“, როგორ ფიქრობთ, დღეს ისინი შეუთავსებელია საქართველოში? 

-    ალბათ, გარკვეული დოზით, ორივე საჭიროა. მე თანასწორობას ვუდგავარ უკან. საქართველოში საბჭოთა კავშირიდან გვაქვს შემორჩენილი  სტატუსების მიმართ პატივისცემა. „უფროსობა“, „ფეხბურთელი“, „პარლამენტარი“ - ეს სტერეოტიპები მინდა, რომ საქართველოში აღარ იყოს და იყოს თანასწორობა. „პატრიოტი“ და „ლიბერალი“ კი შესაძლებელია, რომ ერთად იყოს. 

-    საქართველოს მოსახლეობის რაღაც ნაწილი სულაც არ ფიქრობს, რომ თანასწორობა უნდა იყოს, თუნდაც, ოჯახში. მაგრამ არიან ადამიანები, რომლებსაც მიაჩნიათ, რომ არა მხოლოდ ოჯახში, ქვეყანაშიც ადამიანები თანასწორები უნდა იყვნენ. როგორ წარმოგიდგენიათ ამ ორი დიდი ჯგუფის თანაცხოვრება დღევანდელ საქართველოში?  

-    მე არ ვარ ის ადამიანი, ვინც სხვის ოჯახს განსჯის. მაგრამ ჩემს ოჯახში სრული თანასწორობაა. რადგან ის ცოლია და მე ქმარი ვარ და რადგან, ვთქვათ, მე უფრო მეტი შემოსავალი მაქვს, ამის გამო არ ვართ თანასწორები?  ყველას ვთხოვ, რომ ბავშვს მოუსმინოს და მის აზრს პატივი სცეს. მე ვინ ვარ, რომ ჩემს ოჯახს ან ჩემს ცოლს რამე ავუკრძალო? შეიძლება ვურჩიო, მაგრამ რა უფლება მაქვს, რომ სხვა ადამიანს რამე ავუკრძალო, ან რამე დავუშავო? 

-    თქვენი ბებიის და ბაბუის ოჯახშიც ყველა თანასწორი იყო? 
 

 

არ მინდა, რამით ვიყო გამორჩეული.

-    არა, რა თქმა უნდა. საბჭოთა კავშირის დროს ბაბუაჩემი რომ ცეკას მდივანს ახსენებდა, ალბათ, ჭაღი ზანზარებდა - ისეთი წონა ჰქონდა სტატუსს. ახლაც მაქვს შემორჩენილი ეს კომპლექსი სტატუსის მიმართ. სხვა ადამიანისთვის, ვინც არ მიცნობს, მე ვარ ფეხბურთელი. არადა, ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ. ვინმე რომ მოდის ჩემთან, სურათი გადავიღოთო - მიხარია. იმათ კი ხანდახან ჰგონიათ, რომ რადგან ფეხბურთელი ვარ და შეიძლება, კარგი მანქანა მყავდეს, ან კარგი ტანსაცმელი მეცვას - ესე იგი, სხვანაირი ვარ. მაგის მომხრე არ ვარ და ჩვეულებრივი ადამიანი მინდა, ვიყო. არ მინდა, რამით ვიყო გამორჩეული. 

-    დავაზუსტებ: ჩაკეტილ სისტემას ახასიათებს, რომ სტატუსია განმსაზღვრელი და არა ადამიანობა. ცეკას მდივანს უნდა ჰყოლოდა ცეკას მდივნისთვის შესაბამისი ცოლი, შვილი, მეგობრები, მეზობლები, მანქანა. როცა თქვენ ამბობთ, რომ სტატუსს მნიშვნელობას არ ანიჭებთ, ეს ბუნებრივია. თქვენ ღია სისტემაში ცხოვრობთ. თქვენნაირი ბევრია ამ ქვეყანაში, ვისთვისაც სტატუსი არ არის პირველი ღირებულება. მაგრამ არიან ადამიანები, რომლებიც დღესაც დაახლოებით თქვენი ბებია-ბაბუასავით ფიქრობენ. პირადად თქვენ შეგექმნათ პრობლემები იმის გამო, რომ საქართველოში რადიკალური მენტალური სხვაობები არსებობს. როგორ წარმოგიდგენიათ ამ ქვეყნის მომავალი, თუ გავითვალისწინებთ, რომ განსხვავებული შეხედულებების მქონე ხალხმა გვერდიგვერდ უნდა იცხოვროს? 

-      პირველ რიგში, ვიტყვი, რომ ერთმანეთის არჩევანს პატივი უნდა ვცეთ.  რაც შეეხება მომავალს, რისიც მჯერა და ვისთანაც მინდა ენერგიის დახარჯვა, ეს არის ახალი თაობა. ჩემი მხარდამჭერები ახალგაზრდები არიან.  დედაჩემისთვის და, მით უფრო, მამაჩემისთვის, საათობით უნდა ამეხსნა, რა ხდება. უჭირდა სიტუაციის ზუსტად აღქმა და გაგება. საერთოდ, უფროს თაობასთან უფრო მიჭირს ლაპარაკი. თითოეული ადამიანის არჩევანია - იყოს ჩაკეტილ სივრცეში, ან იყოს ამ სივრცის გარეთ ("Out of the box"). თუ ადამიანი აირჩევს, რომ მისი ცოლი სახლში იჯდეს, სადილს აკეთებდეს, ისე იცვამდეს, როგორც ქმარს მოსწონს და ცოლიც თუ ამას ეთანხმება - ეს უნდა მივიღოთ, როგორც მათი არჩევანი. ჩემი არჩევანი იყო, რომ ამ ჩაკეტილ სივრცეში არ ვყოფილიყავი. იმდენი რამ ხდება სამყაროში, არ მინდა, რომელიმე სისტემა მაკონტროლებდეს, თუნდაც მენტალური სისტემა. არც მე ვახვევ ვინმეს თავს ჩემს იდეებს და ღირებულებებს. 
 

 

ზოგჯერ სიჩუმე საუკეთესო პასუხია.

-    ალბათ, იმისთვის, რომ რაც შეიძლება ბევრი ადამიანი იყოს საქართველოში ჩაკეტილი სივრცის მიღმა,  ახალგაზრდებთან მუშაობა საუკეთესო გადაწყვეტილებაა.

-    ენერგიის დახარჯვა მართლა არ მინდა იმაში, რომ ვინმეს ავუხსნა, გარკვეული კატეგორიის ხალხი რატომ არის ასეთი და რატომ არ არის ისეთი. აღარ მინდა ეს, მიჭირს და მეტისმეტად ბევრი ენერგია მიაქვს. ახალგაზრდებთან ძალიან ადვილია იმიტომ, რომ მათ რაც შეიძლება მეტი ინფორმაცია იზიდავს. მე თვითონ ინფორმაციის გარეშე ვერ ვძლებ. სულ ძიებაში ვარ - ყველასგან და ყველაფრისგან ინფორმაციას ვიღებ. ახალგაზრდებთან იმიტომაც მიადვილდება, რომ შემიძლია, მათ ის ცოდნა  მივაწოდო, რაც მაქვს. უფროსი თაობის წარმომადგენლები კი, ისეთი განცდა მაქვს, რომ სულ ჭკუას მარიგებენ. ტაქსში რომ ჩავჯდები, თუ მძღოლმა მიცნო, მეუბნება, მე როგორი უნდა ვიყო. სუფრასთან რომ ვსხედვართ, თამადა ჭკუას მარიგებს - თურმე, ასე უნდა მოვქცეულიყავი. თვითონ არის თამადა, მე ვარ ჰოლანდიაში წარმატებული ფეხბურთელი. ეს ჭკუის დარიგება ცოტა მაღიზიანებს. ასეთ ხალხთან დიალოგის დაწყებაც არ მინდა. 

-    თქვენთვის არსებობს თუ არა ზღვარი, რომლის იქით მოთმინება აღარ არის კეთილშობილური საქციელი? 

-    ალბათ, არსებობს. თუმცა, მაინც, მოთმინება ჩემი ჩვეულებრივი იარაღია. მოთმინებით ძალიან ბევრი რამის მიღწევა შემიძლია. იმისიც მჯერა, რომ ზოგჯერ სიჩუმე საუკეთესო პასუხია. შეიძლება, ვინმეს ჰგონია, რომ ამაზე არ ვფიქრობ. მე ვაკეთებ ჩემს საქმეს; აზრს თუ მეკითხებიან, ვპასუხობ და საინტერესოდ ვადევნებ თვალს იმას, რაც ჩემ გარშემო ხდება. მაგრამ ჩემზე აზრებს რომ გამოთქვამენ, ამას არასდროს პირადულად არ ვიღებ. შეურაცხყოფას რომ მაყენებენ, აბა, ეს პირადულად როგორ მივიღო?! 

-    თქვენს ასეთ მშვიდობისმოყვარეობას ზღვარი თუ აქვს? 

-    ოჯახისთვის მიყენებული ზიანი არის ზღვარი.  მე არასოდეს თავს ისე არ დავიცავ, რომ იმავეთი ვუპასუხო, რასაც თვითონ აკეთებენ. წესრიგი გვაკონტროლებს მეც და ჩემს ოჯახსაც. მაგრამ ჩემს ოჯახს არ უნდა ევნოს რამე. პირადად მე რისი მოთმინებაც მიწევს, კიდევ ვამბობ, ის ჩემთვის პირადული არასდროს არის. 
 

 

შეიძლება, ვინმეს ჰგონია, რომ ამაზე არ ვფიქრობ.

-    ასეთი პრინციპი არსებობს: ადამიანებს მოექეცით არა იმის შესაბამისად, რამდენად ცუდები არიან ისინი, არამედ, იმის შესაბამისად, რამდენად კარგი ხართ თქვენ. ამ პრინციპის დაცვა ადამიანის ბუნებრივი მდგომარეობაა, თუ მისგან დიდ ძალისხმევას მოითხოვს? 

-    ეს ჩემთვის აბსოლუტურად ბუნებრივი მდგომარეობაა. ჩემი მორალი მკარნახობს, რომ რაღაცას არ უნდა მივაქციო ყურადღება, არ უნდა ვინერვიულო. რასაც ჩემი მორალი მკარნახობს, ზუსტად ისე ვიქცევი. 

-    სწორად ცხოვრება წარმატების გარანტად თუ მიგაჩნიათ? 

-    „სწორად ცხოვრება“ რას ნიშნავს? 

-    ამ შემთხვევაში, ვაგრძელებ იმას, რაც თქვენ თქვით - რომ თქვენს მორალს უსმენთ და ამის მიხედვით მოქმედებთ.  

-    წარმატება რა არის? ის, რომ თასი მოვიგე? რა თქმა უნდა, ესეც წარმატებაა. მაგრამ ჩემთვის წარმატება არის გრძნობა. მინდა, წარმატება ყოველდღე შევიგრძნო. თქვენთან ინტერვიუ რომ ჩავწერე, მინდა, დღეს ეს იყოს ჩემი წარმატება. მე ამას ვგრძნობ. დღეს უწესო არაფერი გამიკეთებია და, ესე იგი, წარმატებული დღე იყო. რისკენაც მე მივისწრაფვი, ეს მატერიალურ მხარეს არ გულისხმობს. თუმცა, ესეც უზრუნველყოფილი მაქვს, გარკვეულ დონეზე. უფრო ის არის ამოცანა, რომ ბედნიერად ვიგრძნო თავი. ბედნიერება არის ყველაზე დიდი წარმატება, თუ ამას მივაღწევ. რასაც ჩემი ოჯახი, ჩემი შვილი  ყოველ დილით მაძლევს, ეს არის ბედნიერება. ამას ვეძებ დიდი დოზით. 
 

 

ნაკლზე მუშაობის მე ძალიან მჯერა.

-    ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც მამათქვენისგან ისწავლეთ, რა არის? 

-    მთავარი იყო ფასეულობები - როგორ უნდა მოვექცე ახლობელ ადამიანს; როგორ არ უნდა მოვექცე ადამიანს, ზოგადად; როგორი მამაცი უნდა ვიყო. სამაგალითოდ ვუყურებდი და მისგან ბევრ რამეს ვსწავლობდი. მაგრამ რაც ყველაზე მეტი მომცა, ალბათ, მუსიკის ცოდნა და მუსიკის სიყვარულია. მან დამაწყებინა მუსიკის მოსმენა.

-    რა პროფესიის იყო? 

-    რაგბისტი იყო, სულ სპორტის გარშემო ტრიალებდა. თუმცა, 90-იანებში ხან სად მუშაობდა და ხან სად, რომ ოჯახი ერჩინა. 

-    თუ არსებობს რამე ისეთი, რისი მიღწევაც აუცილებლად გინდათ, სანამ ცოცხალი ხართ?
 

-    ოცნება ბევრი მაქვს და მჯერა, რომ ყველაფერი შესაძლებელია, მით უმეტეს, საქართველოში. აქ ყველაფერი ძალიან ახლოს არის - რომ იყო კარგი ფეხბურთელი, იყო, თუნდაც, თანამდებობის პირი. არ მინდა, რომ პოლიტიკური ადამიანი გავხდე. ჩემი სფერო სპორტია. ამიტომ, ვგეგმავ, რომ სპორტს არ დავშორდე. 
 

 

არ მინდა, რომელიმე სისტემა მაკონტროლებდეს.

-    როგორ წარმოგიდგენიათ, ვთქვათ, ოცი წლის შემდეგ რას გააკეთებთ?

-    მე და ჩემ მეგობრებს ბევრი იდეა გვაქვს. ლამის ყოველდღე სხვადასხვა აზრით ვიღვიძებ. პატარა ბავშვივით ვარ. ჩემს შვილს დღეს რომ ცეკვა უნდა, ხვალ სიმღერა, ზეგ ხატვა. ჰოლანდიის უნივერსიტეტში მიღებული მაქვს მაგისტრის ხარისხი სპორტის მენეჯმენტში. მერე ონლაინ პროგრამით ჟურნალისტიკა ვისწავლე, ბრიტანული კურსი იყო და ბევრი რამ შევიძინე. შეიძლება, ხვალ გიტარის დაკვრა დავიწყო. დღეს ვერ გეტყვით, ოცი წლის შემდეგ რას გავაკეთებ. აუცილებლად ვიცი, რომ წარმატებული მინდა, ვიყო. მინდა, ხალხს მივეხმარო. მინდა, ისეთი რამ შევქმნა, რაც საზოგადოებას გამოაღვიძებს საქართველოში, მით უმეტეს, ახალგაზრდებს. თუ ენერგიას ჩავდებ, ალბათ, უფრო მეტი შემიძლია გავაკეთო საქართველოსთვის, სადაც ჯერ კიდევ ბევრი რამ არის დასალაგებელი. 

-    დიდი მადლობა ინტერვიუსთვის. ტრადიციულად, საუბარს დავასრულებთ თქვენი კომენტარით ცნობილი ადამიანების ორ გამონათქვამზე. პირველი ციტატის ავტორია იოჰან კრუიფი, ჰოლანდიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი (1947-2016): „ნებისმიერი ნაკლი შეიძლება უპირატესობად იქცეს.“ 
 

 

ბედნიერება არის ყველაზე დიდი წარმატება.

-    კრუიფი გენიოსი იყო. ნაკლზე მუშაობის მე ძალიან მჯერა. თუმცა, ერთადერთი, რა ნაკლიც მქონდა სპორტში, მარცხენა ფეხით თამაშია და ვერ მოვუმატე, ვერ გავაუმჯობესე. თუ იმის უნარი გაქვს, რომ შენი საკუთარი ნაკლი აღმოაჩინო და მის გამოსწორებაზე იმუშაო, ეს ძალიან დიდი უპირატესობაა. მაგრამ ჩემი მარცხენა ფეხის მაგალითზე თუ ვიტყვით, ყოველთვის არ გაქვს შანსი, რომ შენი ნაკლი შენს სიძლიერედ აქციო. 

-    მეორე ციტატა ეკუთვნის ლინორ გორალიკს, მწერალს და ესეისტს რუსეთიდან, რომელიც ახლა ისრაელში ცხოვრობს (1975): „ჩვენთვის თითქმის არაფერი უსწავლებიათ მათ, ვისაც ვუყვარდით. მთავარი მათ გვასწავლეს, ვისაც არ ვუყვარდით.“ 

-    ამაზე ვიტყვი, რომ რაც კი ცხოვრებაში ვისწავლე, კომპლიმენტით არასდროს არაფერი მისწავლია. სწავლობ კრიტიკით და სწავლობ დაშვებული შეცდომების გამოსწორებით. ოჯახის წევრები, როგორც წესი, შენს ნაკლს ვერ ხედავენ. ვისთანაც მხოლოდ პროფესიული ურთიერთობა გაქვს, ის გიფიქსირებს შეცდომებს, იმისგან სწავლობ ბევრს, რადგან გულახდილია შენთან. 

-    ვისაც ნამდვილად არ უყვარდით, იმათგან თუ ისწავლეთ რამე?

-    იმათგან ვერაფერი ვისწავლე, სიმართლე გითხრათ და არც ვთვლი საჭიროდ, რომ მათგან რამე ვისწავლო. ძალიან ცუდ ენერგიას ვგრძნობ, ისეთ ენერგიას, რაც ჩემ გარშემო საერთოდ არ უნდა იყოს. არც ვუსმენ. რა საჭიროა მათი მოსმენა, როცა ბევრი საინტერესო ადამიანი არსებობს ამქვეყნად, ვისაც სიამოვნებით მოვუსმენ და ვისგანაც მართლა ბევრს ვისწავლი?! 
 

ფოტომასალა: ზურაბ ქურციკიძე, ლაშა კუპრაშვილი

გუნდი

ირაკლი გედენიძე

ზურაბ ქურციკიძე

გიო კუსიანი

გიორგი ურუშაძე

თამთა ყუბანეიშვილი

ნანა ყურაშვილი