×
„გარემოდან მომდინარე ყველა წნეხი ჩავხსენი და ფრენა დავიწყე“

ანა სუბელიანი

"თბილისი პრაიდის" თანადირექტორი


3852

ინტერვიუს შესახებ

ძალიან ძნელია მართლა გულწრფელ ადამიანთან საუბარი. იცი, რომ შენს არც ერთ კითხვას არ გაექცევა, რადგან სხვების კითხვებსაც ყოველთვის პასუხობდა. იცი, რომ ყველაზე უხერხულ თემებზეც კი თავაწეული ილაპარაკებს. ამიტომ, ემოციურმა ინტელექტმა უნდა მოგაძებნინოს ზღვარი - არ დახარბდე "მყვირალა" კითხვა-პასუხს, როცა ნამდვილად ღრმა, მოაზროვნე ადამიანს ესაუბრები; თან მის ტკივილებსაც გვერდი არ აუარო, რომ საუბარი ყალბი არ გამოვიდეს. 

აი, ასეთ ფიქრებში და ბალანსის მცდელობაში ვიყავი ანა სუბელიანთან ინტერვიუს მომზადებისას. აღმოჩნდა, რომ მასთან საუბარი დიდი სიამოვნებაა, რადგან ძალიან სწრაფად პოულობს რთულ პასუხებს და არ ეძებს ალტერნატივებს, რომ აზრები შეალამაზოს. 

მოკლედ, ამას ერთი ნახვით შეყვარება ჰქვია. 

გაიცანით ანა სუბელიანი - „გოგო, რომელმაც მემორიალზე იცეკვა.“

ია ანთაძე

- ანა, რამდენადაც ვიცი, საზოგადოებას დამოუკიდებელ და ძლიერ ადამიანად მიაჩნიხართ. როგორ ფიქრობთ, ზოგადად, ძალა რაშია? 

- პირველ რიგში, მადლობა ინტერვიუსთვის. ძვირფასი გამოცდილება მოჩანს უკვე პირველი კითხვიდან. რაც მკითხეთ, ამაზე ბევრჯერ მიფიქრია და მგონია, რომ ძალა გულწრფელობაშია. გულწრფელობა არის ის, რასაც ჩემი ცხოვრების განმავლობაში ვეყრდნობი. თუმცა, უტოპიაა, რომ ყველაფერში ყოველთვის ბოლომდე ღია ხარ და არასდროს არაფერს ოდნავადაც არ ფუთავ. მაგრამ საკუთარი სისუსტეების მიღება და ამაში გულწრფელობა შემიძლია. ასევე, შემიძლია აღიარება, რომ ზოგჯერ არც ისეთი ძლიერი ვარ, როგორიც მინდა, რომ ვიყო და როგორადაც საზოგადოება აღმიქვამს. 

- ამბობთ, საკუთარი სისუსტეების მიღება შემიძლიაო, მაგრამ თქვენთვის რამდენად ძნელია, ან ადვილია, რომ საკუთარ თავთან იყოთ გულწრფელი?

- ეს მუდმივი დაკვირვების პროცესია: იმ კომპონენტების მიგნებას ვცდილობ, სადაც არაგულწრფელს გამოვიჭერ ხოლმე საკუთარ თავს. ეს არის ზრდის და განვითარების შესაძლებლობა, რომ მუდმივად დავსვა კითხვები: ასე რომ ვფიქრობ, მართლა ასე ვფიქრობ, თუ გარემოებებმა მაიძულა, რომ ასე მეფიქრა? რაღაც ნაბიჯებს გარემოებების გავლენით ხომ არ ვდგამ? შინაგანი ხმა რას მეუბნება? ადვილია თუ ძნელია, არ ვიცი, მაგრამ კითხვების დასმა და პასუხების ძებნა პროცესია, რომელიც არ ჩერდება. 

- ყოფილა პერიოდი, როცა გმირად და მსხვერპლად თავი ერთდროულად გიგრძნიათ. ზუსტად მაგ პერიოდზე თქვით, სამყარო მრავალფეროვან და დამაბნეველ უკუკავშირს მაძლევსო. რამდენად გიჭირთ ან გიადვილდებათ, ან რამდენად გჭირდებათ წონასწორობის აღდგენა ასეთი უკიდურესობების შემდეგ?

- ძალიან ემოციური ადამიანი ვარ და რასაც ვაკეთებ, რასაც ვუძღვნი თავს, დროს, ენერგიას, - ყველაფერში მთლიანად ვარ ჩაბმული ემოციურად. სამსახურს და პირად ცხოვრებას ერთმანეთისგან ვერ ვყოფ, იმ საქმით ვცხოვრობ, რასაც ვაკეთებ. ზოგჯერ სამსახურსაც სცდება ჩემი აქტივიზმი. რა თქმა უნდა, მაქვს ხოლმე “გადაწვის” მდგომარეობა, როცა, თითქოს, რესურსი მეწურება და მისი აღდგენა მჭირდება. 

- ანუ წონასწორობის მდგომარეობა გჭირდებათ?

- დიახ. ახლა ვცდილობ, წონასწორობა ყოველდღიურობაში ვიპოვო. იმიტომ, რომ სულ პოლუსები მაქვს: ბოლომდე ვიხარჯები რაღაც საქმეში, ან მიზნისადმი მიძღვნილი ვარ მთლიანად და მერე შეიძლება, სრული გათიშულობის მდგომარეობაში აღმოვჩნდე, რომელიც, შეიძლება, დეპრესიის სახითაც გამოვლინდეს. ან, რაღაც დროის განმავლობაში, საკუთარ თავზე და შვილზე ზრუნვაზე გადავერთო მთლიანად. ეს კონტრასტები, თითქოს, მამოძრავებელიც არის და უფრო პროდუქტიულსაც მხდის. მაგრამ, საბოლოო ჯამში, ადამიანის რესურსები ამოწურვადია და, რაც დრო გადის, ამას უფრო და უფრო ვაცნობიერებ. ბევრს ვაკეთებ იმისთვის, რომ ჰარმონია და ბალანსი ვიპოვო საკუთარ თავში. 

- დეპრესია ახსენეთ და ეს სიტყვა ყოფითი მნიშვნელობით გამოიყენეთ? რომ ამბობენ ხოლმე: „აი, დეპრესია მაქვს“. 

- არა, დეპრესიის დიაგნოზს ვგულისხმობ. რამდენჯერმე ანტიდეპრესანტებით მკურნალობაც დამჭირდა, ფსიქოთერაპიაც, სხვადასხვა ტექნიკის გამოყენებაც იმისთვის, რომ ჩემი მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემისთვის მომევლო. ესეც მუდმივი პროცესი გახდა. როგორც არ უნდა მოაგვარო კონკრეტული პრობლემა და გეგონოს, რომ გადალახე - თუკი მსგავსი გამოცდილება იჩენს თავს, ხშირად ეს ძველ მდგომარეობაში დაბრუნების ბიძგი ხდება. ამიტომ, მენტალურ ჯანმრთელობაზე ზრუნვაც მუდმივი პროცესია. 

- ძალიან გამიკვირდა, როცა თქვით, კლასიკური გაგებით, უწიგნური ადამიანი ვარო. მეტყველების და აზროვნების კულტურის დეფიციტს ნამდვილად ვერავინ დაგწამებთ.

- დიდი მადლობა (იცინის).

- რა საფუძველი აქვს თქვენს ინტელექტს?

- მადლობელი ვარ ასეთი შეფასებისთვის. ცოტა უხერხულია საკუთარ ინტელექტზე ლაპარაკი, მაგრამ ვფიქრობ, ჩემში დიდია ინტერესი და ცნობისმოყვარეობა სამყაროს მიმართ. ცოდნა, რაც მაქვს, პირდაპირ წიგნებიდან არ მიმიღია. ნაწილობრივ, ცხადია, ასეა, მაგრამ ზრდის და განვითარების კიდევ უამრავი საშუალება არსებობს. მაგალითად, ადამიანებთან ურთიერთობით დიდი ცოდნის მიღება შეიძლება, ასევე, ინტერნეტში გამოქვეყნებული ლექციებით თუ სტატიებით... მაინც ინტერესია მთავარი, რომელსაც სხვადასხვა წყაროდან ვიკმაყოფილებ, მათ შორის, წიგნებიდანაც და ყველაზე მეტად - რეალური გამოცდილებიდან. 

- თქვენს ხასიათსა და ინტელექტს შორის თუ პოულობთ რაიმე კავშირს?

- არ ვიცი, ამაზე არ მიფიქრია. შეიძლება ინტელექტუალურმა რესურსმა გადამარჩინა კრიტიკულ სიტუაციებში, მომცა ბიძგი წინსვლისთვის და რწმენა, რომ შემიძლია, ნებისმიერ სირთულეს თავი დავაღწიო. მერე შეიძლება ეს ჩემს ხასიათშიც აისახა იმ ფორმით, რომ ვიცი, რაღაცას მიზნად თუ დავისახავ, აუცილებლად შევძლებ. თავდაჯერებულობა მომცა - შეიძლება, ეს იყოს ის კავშირი, რასაც მეკითხებით. 

- ნამდვილად ვხედავ, რომ თქვენი ცხოვრების ამ ეტაპზე საკუთარ თავს ენდობით. მაგრამ ეს რას ნიშნავს? თქვენს ინტელექტს ენდობით? თუ თქვენს ხასიათს ენდობით?

- ინტელექტსაც ვენდობი, მაგრამ მგონია, რომ კიდევ უფრო მეტად ვენდობი ჩემს პრინციპულობას, ჩემს ღირებულებებს. ძალიან კომფორტულად ვარ ამ ნაწილში. ბავშვობიდან მკაფიოდ მქონდა განსაზღვრული, რა მიმაჩნია სწორად, რა არ მიმაჩნია სწორად. ყოველთვის ვცდილობდი და დღემდე ვცდილობ, რომ ჰარმონიაში ვიყო ჩემსავე ღირებულებებთან, ჩემსავე მორალთან, რომელიც შეიძლება, თავის მხრივ, საზოგადოებრივ მორალთან გარკვეულად აცდენილი იყოს. მაგრამ მე რასაც მივიჩნევ სწორად, ვცდილობ, იმას არასდროს ვუღალატო. ეს არის, რასაც ყველაზე მეტად ვეყრდნობი. ამის შემდეგ მოდის ინტელექტი, რომელიც, რა თქმა უნდა, მეხმარება. 

- ადრეული ბავშვობის პერიოდი ლაღი და ჰარმონიული გქონდათ: გამორჩეულად კარგი მოსწავლე იყავით, სახლშიც ყველაფერი რიგზე იყო. მერე რაღაც ისეთი მოხდა, რამაც ჯერ ოჯახში არია სიტუაცია, მერე სკოლაშიც. ორივე გარემო თქვენთვის დამაზიანებელი გახდა. ამბობთ, ოჯახის მხრიდან სიყვარულის მოცემის რესურსი ამოიწურა, ბავშვის ცემა კი აღზრდის ჩვეულ ფორმად იქცაო. ისიც ნათქვამი გაქვთ, რომ სკოლაში გამცირებდნენ. როდესაც ეს მდგომარეობა დაძლიეთ, მაშინ ერთხელ და სამუდამოდ შეიცვალა თუ არა თქვენი დამოკიდებულება სამყაროს მიმართ?

- დიახ, რა თქმა უნდა. საბოლოოდ მაშინ ვირწმუნე, რომ როგორიც ჩემი თავის საუკეთესო ვერსია წარმომედგინა, ზუსტად ისეთი ვიქნებოდი. ის წარმოდგენები იყო ჩემი საყრდენი. ყველაზე რთულ პერიოდში, ერთადერთი, რაც მშველოდა, ის იყო, რომ განვმარტოვდებოდი და წარმოვიდგენდი ჩემთვის სასურველ რეალობას, სადაც ვმღეროდი, სცენაზე ვიდექი, ბევრი მეგობარი და თაყვანისმცემელი მყავდა... ბევრი კარგი რამ ხდებოდა, რეალიზებული ვიყავი... ყველაფერი დეტალებში მქონდა წარმოდგენილი. შემდეგ, საკმაოდ დიდ ასაკში გავიგე, რომ ეს ყოფილა თერაპიის და საკუთარ თავზე მუშაობის ტექნიკა, რომელიც ადამიანს ტრავმების დაძლევაში ეხმარება. ამას მე თვითონ მივაგენი. და მართლაც, ყველაფერი ისე შესრულდა, როგორც მაშინ წარმომედგინა. 

 

 

„დიახ, აგრესია შემოვიდა - სხვა მეთოდი, სხვა შანსი ჩემთვის გარემოს არ მოუცია.”

 

 

- განცდა, რომ სამყაროს წინაშე თავი უნდა დაიცვათ, მებრძოლი და უკომპრომისო უნდა იყოთ - ესეც იმ პერიოდიდან მოდის?

- დიახ, ეს იყო გადარჩენის გზა. რაღაც ეტაპზე, თითქოს, შეგუებული ვიყავი ამ ჩაგვრის მდგომარეობას, რომელსაც გარემოსგან განვიცდიდი. მაგრამ, რაღაც ეტაპზე, არ ვიცი, როგორ მოვნახე ძალა საკუთარ თავში და გავხდი შეუპოვარი, შეუვალი, ისეთი, რომ არავის ზედმეტ სიტყვას აღარ გავაბედინებდი არც ჩემ მიმართ და არც სხვების მიმართ. სხვების დამცველიც გავხდი მაშინ.

- და თქვენში აგრესია შემოვიდა? 

- დიახ, აგრესია შემოვიდა - სხვა მეთოდი, სხვა შანსი ჩემთვის გარემოს არ მოუცია. ვეფხვი რომ გამოგეკიდება ღრიალით და შენ სხვა გზა არ გაქვს - უფრო ხმამაღლა რომ უნდა დაუღრიალო, იქნებ, შეაშინო - ამ გზას მივაგენი. მერე ეს გზა დიდხანს ვაშალაშინე. თინეიჯერობის კრიტიკული პერიოდიდან მოყოლებული, დღემდე, პრინციპში, ასე მოვიტანე საკუთარი თავი. ასე მოვიპოვე დამოუკიდებლობა, ასე მივაღწიე ბევრ გამარჯვებას ცხოვრებაში და ასე დავიცავი საკუთარი თავიც და სხვებიც. თითქოს, მუდმივად ამის გამოცხადებაში ვიყავი: „არ გაგივათ არც ჩემი და არც სხვისი დაჩაგვრა! ამის უფლებას არავის მოგცემთ!“ მიწევდა, რომ ეს ძალიან ხმამაღლა მეთქვა და შეიძლება, შემაშინებლად ხმამაღლაც. 

- როდესაც თქვენს ცხოვრებაში დადგა მომენტი, რომ სამსახური დაკარგეთ და ოჯახიც დაანგრიეთ, ამბობთ, ერთბაშად გავთავისუფლდიო. ციტატას შეგახსენებთ: „ეს იყო საკუთარ თავში ჩაღრმავების, კვლევის, თავგადასავლების, სამყაროსთან შერწყმის, ყველაფრისგან და ყველასგან გათავისუფლების პერიოდი.“ ის განცდები, ექსპერიმენტების მიმართ ინტერესი და სამყაროსთან შერწყმის სურვილი დღემდე მოგყვებათ? თუ ეს იყო თქვენს ცხოვრებაში ცოტა სიგიჟის, ბევრი სიხარულის ეტაპი, რომელმაც გაიარა?

- გაიარა ფორმებმა, მაგრამ შედეგი დღემდე მომყვება. ძალიან მადლიერი ვარ იმ პერიოდის იმისთვის, რომ მართლაც ორგანულად შევიგრძენი თავისუფლება. შემდეგ ამას დაემატა ჩემი აქტივიზმის, საზოგადოებრივი ცხოვრების მნიშვნელოვანი ეტაპები. თითქმის ყველაფერი, რითიც მიცნობს საზოგადოება, ამ პერიოდის შემდეგ იყო. მე შევძელი, რომ მაქსიმალურად ახლოს მივსულიყავი ჩემს თავთან. გარემოდან მომდინარე ყველა წნეხი ჩავხსენი და ფრენა დავიწყე. ეს შეგრძნება ძალიან თვალსაჩინო იყო და ახლაც მომყვება. 

- ანუ ეს არ იყო ეტაპი, როცა უცებ ავფრინდი და შემდეგ მყარად დავეშვი მიწაზე?

- იმის შემდეგ კიდევ ბევრი მძიმე გამოცდილება მქონდა. ამ გამოცდილებებმა კვლავ დამამიწა. მაგრამ თავისუფლების შეგრძნებამ და იმ მძიმე გამოცდილებებმა, ერთობლიობაში, შემდგარობის, მოწიფულობის განცდა მომიტანა. 

- ამ გათავისუფლებას წინ უძღოდა მძიმე შრომის და თავის გატანისთვის თავდაუზოგავი ბრძოლის წლები. ბავშვი პატარა იყო, თქვენ რეგიონებში სიარული და ბევრი საქმის კეთება გიხდებოდათ, მათ შორის, შაბათ-კვირას. ის, რაც ბევრისგან გამოგარჩევთ, შრომის უნარი და სიყვარულია. 

- თან ძალიან ზარმაციც ვარ და შრომაც ნამდვილად მიყვარს. დიდ პასუხისმგებლობაში გავყოფ ხოლმე ძალით თავს, დიდ გამოწვევას შევეჭიდები, რომელიც საშიშად გამოიყურება. მაგრამ სადღაც გუმანით ვხვდები, რომ ამ საქმისთვის თავის გართმევა შემიძლია. მერე, როცა პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე მაქვს აღებული, ეს მაიძულებს, რომ საქმეში ეფექტური და პროდუქტიული ვიყო. ბოლოს, ისე შევდივარ ეშხში, რომ შეიძლება, ვეღარ გამაჩერონ. 

- თავისუფალი ცხოვრების წესმა შრომის უნარი და  სურვილი ხომ არ დაგიქვეითათ? მეტისმეტად ბევრი დრო ხომ არ წაიღო საკუთარი თავის ჩხრეკამ და პირადმა ექსპერიმენტებმა?

- სულ ვმუშაობდი. იუსტიციის სამინისტროდან გამომიშვა თუ არა ქალბატონმა წულუკიანმა, მალევე ჩემს მეგობრებთან ერთად არასამთავრობო ორგანიზაცია დავაფუძნე. პროექტები მქონდა. ოღონდ, ჩემი ცხოვრება ცოტა სხვა რეჟიმში გადავიდა. 

- უფრო თავისუფალ რეჟიმში?

- დიახ, თავგადაკლული მუშაობა არ მიწევდა და ეს კარგი შესაძლებლობა აღმოჩნდა, რომ სხვადასხვა დეფიციტი შემევსო. 24-25 წლამდე მხოლოდ პასუხისმგებლობებით ვიყავი დატვირთული. ამიტომ შემდგომი პერიოდი უკვე გვიანი თინეიჯერობასავით იყო. ორი ან სამი წელი ბოჰემური ცხოვრება მქონდა, ექსპერიმენტები, საკუთარი თავის გამოცდა ბევრ ადამიანთან ურთიერთობაში; სოციალიზაცია არა მხოლოდ პროფესიულ, არამედ, სხვადასხვა წრეში. მუსიკის და ხელოვნების მიმართულებით სრული დეფიციტი მქონდა მანამდე. ყველა სიცარიელე რომ ამოვავსე, ამან მომცა შეგრძნება, რომ აი, ახლა ვარ სავსე ადამიანი, მრავალფეროვანი გამოცდილებებით და უკვე შემიძლია, მართლა რაც მინდა, ის ვაკეთო; მართლა მე თვითონ გადავწყვიტო, რას მინდა, თავი მივუძღვნა. 

- საკუთარ თავში მოგზაურობა შორი გზა აღმოჩნდა, თუ ახლო გზა? 

- დიდი ამპლიტუდა იყო, დიდ არეალში ვიარე და ვიბოდიალე. იმდენად ბევრი, ერთმანეთისგან განსხვავებული ეტაპი მაქვს გამოვლილი... ყველა კითხვისთვის, ყველა ინტერესისთვის რომ მეპასუხა და ყველა საჭიროება დამეკმაყოფილებინა, დიახ, ფართო არეალში ვიარე და მგონია, რომ კიდევ დიდი გზა მაქვს გასავლელი. ასე ვამბობ ხოლმე, რომ ამ ერთ ცხოვრებაში მინდა, ბევრი ცხოვრება ვიცხოვრო, ცხოვრებას სხვადასხვა პერსპექტივიდან შევხედო, ბევრი რამ გამოვცადო. მაგრამ ყველა მათგანი, ვინც ამ მრავალფეროვან გზას გაივლის, მე ვარ. 

- ბევრჯერ გითქვამთ, რომ არა მხოლოდ ლგბტქ+ აქტივისტი, არამედ, ქვიარ თემის წარმომადგენელი ხართ. ეს აუცილებელი პირობაა იმისთვის, რომ ადამიანმა ქვიარ თემის სრული ნდობა დაიმსახუროს? მაგალითად, „თბილისი პრაიდის“ თანადირექტორი თუ გახდებოდით, ეს თემი თავის წევრად რომ არ აღგიქვამდეთ? 

- საინტერესო კითხვაა. მე მგონია, რომ ნებისმიერ შემთხვევაში, ამოსავალი ის უნდა იყოს, რას ვაკეთებ. 

- უნდა იყოს, მაგრამ თუ არის?

- ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ამ ადამიანების ცხოვრება შიგნიდან მესმოდეს და, გარკვეულწილად, ეს ჩემი გამოცდილებაც იყოს. პირდაპირ გეტყვით: მე ვარ ჰეტეროსექსუალი და, ამავდროულად, ვარ ქვიარი. მე ასე აღვიქვამ თავს, რაც ცოტა დამაბნეველია. მაგრამ ქვიარობის განმარტებაში ძალიან ღრმად რომ არ შევიდე, ის მოიცავს ბევრ განსხვავებულ გამოცდილებას, რაც სცდება მკაცრად ჰეტერონორმატიულ ურთიერთობებს და გამოხატვას.

- მაინც დავაზუსტებ: ისინი თავისი თემის წევრად მოგიაზრებენ და ეს არის მათთვის მთავარი?

- ზოგი ისე მომიაზრებს, ზოგი ასე. მაგრამ ვთანხმდებით, რომ ადამიანი არის ის, რადაც საკუთარ თავს მოიაზრებს. ჩემი ცხოვრება მთლიანად გადაჯაჭვულია ამ ადამიანების ცხოვრებასთან. ჩემი გამოცდილებებიც, ბევრ ნაწილში, ამ ადამიანების გამოცდილებების მსგავსია. ჩაგვრა და წნეხი, რაც საზოგადოებისგან მიგვიღია სხვადასხვა ხარისხით, სხვადასხვა დოზით - ეს გვაძლევს საერთო გამოცდილებას და იმის განსაზღვრის შესაძლებლობას, რა სჭირდება თითოეულ ჩვენგანს. ამის გარეშე, თეორიული ცოდნით, ვერ ვიქნებოდი კარგი აქტივისტი და, ბუნებრივია, ვერც ორგანიზაციის დირექტორი გავხდებოდი. 

 

 

„ლექსოს გარდაცვალებამ მთლიანად ამოგვაყირავა.“

 


- თუ ეთანხმებით იმ აზრს, რომ „თბილისი პრაიდის“, როგორც ორგანიზაციის, მართვას რისკის და სიფრთხილის იდეალური ბალანსი სჭირდება?

- რა თქმა უნდა. ეს არის ჩვენი მთავარი საზრუნავი. სულ ვცდილობთ, რომ არსებული რისკები გავაანალიზოთ. სამწუხაროდ, არაპროგნოზირებად გარემოში ვცხოვრობთ, მაგრამ ეს არის ჩვენი პასუხისმგებლობა, რომ ბალანსი ვიპოვოთ. უბრალოდ, თუკი საერთოდ არ გავალთ კომფორტის ზონიდან, შეუძლებელი იქნება, ცვლილებს მივაღწიოთ. 

- ეს გასაგებია. 

- ჩვენ, ფაქტობრივად, საკუთარ სიცოცხლეს ვდებთ რისკის წინ. 

- საკუთარი სიცოცხლე ვეღარ იქნება მთავარი საზრუნავი თქვენთვის იმიტომ, რომ მმართველი ხართ და სხვების სიცოცხლეზე ზრუნვა გევალებათ. 

- ამაზე ორი აზრი არ არსებობს, უბრალოდ, იმის თქმა მინდა, რომ ეს რისკები უკვე თავისთავად არსებობს.

- ეგ ვინ არ იცის?! საქართველოში ვინც ცხოვრობს, ეს ყველამ იცის. 

- ამიტომ, თავიდანვე გააზრებული გვაქვს, რომ რაღაც ტიპის რისკები და დისკომფორტი აუცილებლად იქნება ამ ბრძოლაში. თუმცა, ადამიანის სიცოცხლე უმთავრესია. სიმართლე გითხრათ, ძალიან მიმძიმს ამაზე ლაპარაკი. 

- რატომ?

- ის, რაც ლექსო ლაშქარავას თავს მოხდა, შეიძლებოდა, ნებისმიერ ჩვენგანის თავს მომხდარიყო. იმიტომ, რომ ერთ სივრცეში ვიყავით. ეს ჩემი ცხოვრების, ალბათ, ყველაზე მძიმე გამოცდილება იყო. ლექსოს გარდაცვალებამ მთლიანად ამოგვაყირავა და ეგზისტენციური კრიზისის წინაშე დაგვაყენა, ორგანიზაციულადაც და, პირველ რიგში, ინდივიდუალურად. ამის გამეორებას ვეღარ დავუშვებთ. ოღონდ, აქვე გეტყვით, რომ ეს საშინელი ამბავი სახელმწიფოს პასუხისმგებლობაა და სრულიად არაადამიანური და არასწორი იქნება, თუკი ვინმე პასუხისმგებლობას ჩვენ დაგვაკისრებს. მეორეა, ჩვენ რა შინაგანი ბრძოლები შეიძლებოდა გვქონოდა ამ პროცესში და რა განცდებს შეიძლება ეტრიალა ჩვენს გულში თუ თავში. არ მინდა, მოვლენებს წინ გავუსწრო, მაგრამ იმის თქმა შემიძლია, რომ ახლა უკვე სხვა გამოცდილებიდან ვმსჯელობთ, ვიდრე შარშან ან უფრო ადრე ვიმსჯელებდით. 

- ახლა თქვენზე ბევრად მეტი პასუხისმგებლობაა, ვიდრე შარშან ან სხვა წლებში იყო. საკუთარ თავში ხედავთ აუცილებელი ბალანსის შესაძლებლობას რისკსა და სიფრთხილეს შორის? 

- დიახ. ამას რომ არ ვხედავდე და ამაში დარწმუნებული რომ არ ვიყო, ამხელა პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე არ ავიღებდი. პირდაპირ გეტყვით, ორი რადიკალური არჩევანის წინაშე ვიდექი - ან საერთოდ წავალ აქტივიზმიდან გარკვეული პერიოდი, დიდ შესვენებას ავიღებ, ან, პირიქით, ბოლომდე შევალ ამ ბრძოლაში და ფსონს მართლა მნიშვნელოვან ცვლილებებზე დავდებ. აი, ამ ორ პოლუსს შორის ვიყავი გახლეჩილი. სწორედ ფიქრის პროცესში მივხვდი, რომ უკვე მაქვს გამოცდილებაც, ემოციური მზაობაც იმისთვის, რომ დიდ პასუხისმგებლობას შევეჭიდო. ბევრად ნაკლები თავის ტკივილი მექნებოდა, პირველი გზა რომ ამერჩია: ფინანსურადაც უკეთესად ვიქნებოდი, საკუთარ ჯანმრთელობას და შვილსაც უკეთ მოვუვლიდი. მაგრამ მეორე გზით წასვლა გადავწყვიტე, რადგან ჩავთვალე, რომ შემიძლია და თუ შემიძლია, ესე იგი, უნდა გავაკეთო. 

- ხშირად ახსენებთ თქვენს ვაჟს, 11 წლის დადას. ვინც თქვენს ცხოვრებას ასე თუ ისე იცნობს, ყველამ იცის, რომ შვილის აღზრდას განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებთ. დედათქვენმაც თქვა - ანი ძალიან კარგი დედა არისო. ფიქრობთ თუ არა, რომ თქვენი ცხოვრების წესი, რაზეც საჯაროდაც გისაუბრიათ და რაც ნორმატიულ ჩარჩოს ნამდვილად სცდება, იმდენად მისაღებია თქვენი შვილისთვის, რომ მასზე ტრავმულ გამოცდილებად არ აისახება?

- ამაზე ბევრი მიფიქრია. არ გამოვრიცხავ, რომ რაღაც ტრავმული გამოცდილება ჰქონდეს. მგონია, რომ ყველას გვაქვს ბავშვობიდან გამოყოლილი გარკვეული ტრავმები. ამით თავს არ ვიმშვიდებ, იმის თქმა მინდა, რომ ნებისმიერი გზის არჩევის შემთხვევაში, ტრავმულ გამოცდილებას ვერ ავცდებოდით. ასე მგონია, რომ ცხოვრება ჩემს შვილსაც უნიკალურ შესაძლებლობას სთავაზობს - რაღაც სფეროებში გარკვევის, ადამიანებთან ურთიერთობის... თავისი ასაკისთვის ძალიან გათვითცნობიერებული ბავშვია. კარგი ადამიანი და კარგი მოქალაქე იზრდება, ჩემი დაკვირვებით. ამიტომ მგონია, რომ ჩემმა ძალიან განსხვავებულმა გამოცდილებამ და ყოფამ მას ბევრი კარგი რამ მისცა. თუმცა, ნამდვილად არის რისკი, რომ რაღაც ტრავმები დაუტოვოს და ვცდილობ, რომ მაქსიმალურად შევამცირო შესაძლო ზიანი. რამდენად გამომივა, ამას დრო მაჩვენებს.

 
დადას რომ ჰკითხოთ, საუკეთესო დედა ვარ, მაგრამ მე არ ვთვლი თავს საუკეთესო დედად, ნამდვილად. ძალიან ბევრი კრიტიკა მაქვს საკუთარი თავის მიმართ. ძალიან ბევრი შფოთვა მაქვს. ხშირად მაქვს დანაშაულის განცდა, მოკლებულ დროსთან დაკავშირებითაც, იმ ჩემს დაძაბულ აურასთან დაკავშირებითაც, რომელიც დამყვება რაღაც პერიოდებში განსაკუთრებით და რომელიც წარმოუდგენელია, რომ ჩემს შვილზე არ აისახებოდეს. იმ რისკებთან დაკავშირებით, რომლებიც ჩემს შვილთან მიმართებაშიც დგება, სამწუხაროდ.

 

- ერთხელ თქვით, რომ მას დედის დაკარგვის შიში აქვს. 

- მე მგონი, რაღაცნაირად ვუშველეთ ამ საკითხს. ერთად ვიარეთ ფსიქოლოგთან. მამაც ჩართული იყო. კარგია, რომ ეს შიში არ დავაკონსერვეთ. კონკრეტულ მოვლენებს მოჰყვა მისი ეს შიშები და შემდეგ, მე რომ აქციაზე მივდიოდი, მასაც შფოთვა ეწყებოდა. თუმცა, ბოლო დროს ასეთი პრობლემები, თითქოს, ნაკლებად ყოფილა. უცნაური გამოცდილებაა ჩემნაირი დედის შვილობა. მეც რომ წარმომიდგენია საკუთარი თავი ჩემი თავის შვილად, ზოგჯერ სურვილი გამჩენია, რომ ეს გამოცდილება მქონოდა. თუმცა, დისკომფორტიც ახლავს ჩემს შვილობას. საბოლოო ჯამში, ბავშვობაში ძალიან ბევრი ტრავმული გამოცდილება მქონდა. იმ ტრავმული გამოცდილებებიდან როგორღაც ამოვედი ისეთ ადამიანად, როგორადაც ამოვედი, თუ ამოვიზარდე. მიუხედავად იმისა, რომ არავის ვუსურვებ იმავე გზის გავლას, ვფიქრობ, რომ მაინც უნიკალურ პიროვნებად ჩამოვყალიბდი და სწორედ იმ გამოცდილებამ შემქმნა ასეთად. ამიტომ, მაინც ადამიანზე, მის შინაგან ძალაზეა ბევრი რამ დამოკიდებული. მაია ცირამუას უთქვამს ჩემთვის - ნუ ეცდები, იყო იდეალური დედა, იყავი საკმარისად კარგი დედაო. ისეთი შვება ვიგრძენი, ეს რომ მოვისმინე... თითქოს, უფრო დაძლევადია, რომ საკმარისად კარგი დედა იყო. 

 

 

„სამწუხაროდ, მაშინ მაკლდა მხარდაჭერა, როდესაც ყველაზე მეტად მჭირდებოდა.“ 

 

 

- დედასთან თქვენს ურთიერთობაზე მინდა, გკითხოთ. რთული ბავშვობის მიუხედავად, მგონი, დიდი პლუსებიც ჰქონდა თქვენს ურთიერთობას.

- დიახ, რაღაც კომპონენტებში ძალიან გამიმართლა. 

- მაგრამ ცხოვრების ზოგიერთ მნიშვნელოვან მომენტში დედას არ ესმოდა თქვენი. მაგალითად, ქორწინებისგან გათავისუფლებას, როგორც ვიცი, დღემდე სწორ ნაბიჯად აფასებთ.

- დიახ, ბევრად ადრე უნდა დამესვა წერტილი. 

- ამაში დედა არ გეთანხმებათ და ყველაფერი, რაც თქვენ განქორწინების შემდეგ მოიპოვეთ, თითქოს, მისთვის გაუგებარი თუ მიუღებელია. ასეა? 

- ახლა სულ სხვა მოცემულობა გვაქვს. ჩემი მშობლები დღეს ჩემი უპირობო მხარდამჭერები არიან. ისე კი, მიუხედავად პროგრესულობისა, რაც დიდი დოზით არის დედაჩემში, როცა საქმე  მის შვილებს ეხება, ერთად იყრის თავს შიშები, კულტურული წნეხი, სტიგმა, სტერეოტიპები. ის სახლის გარეთ მოვლენების სწორი შემფასებელი იყო და მისი ეს პროგრესული აზროვნება ჩვენზე დადებითად აისახა. მაგრამ რაღაც ტიპის მოვლენებზე საერთოდ კარგავდა რაციონალურ განსჯას და ემოციებს მიჰყვებოდა. მაგალითად, სჯეროდა, რომ თვითონ უკეთ იცოდა, ჩემთვის რა იყო უკეთესი. თავიდან რომ მკითხეთ იმ პერიოდზე, როცა ბრძოლა ვისწავლე თავის დასაცავად, ასე გამოვიდა ჩემს მშობლებთან ურთიერთობაშიც (მამასთან ნაკლებად). ყოველ ჯერზე, ძალიან დიდი ჭიდილი დამჭირდა ჩემი პოზიციის დასაცავად. ბოლოს ხვდებოდნენ: „უი, შვილო, თურმე, მართალი ხარ! თურმე, ასე უფრო ბედნიერი იქნები!” ყოველთვის ბრძოლა მიწევდა ჩემი ნაბიჯების გადასადგმელად და ბოლოს ყოველთვის ვიღებდი მათგან აღიარებას. სამწუხაროდ, მაშინ მაკლდა მხარდაჭერა, როდესაც ყველაზე მეტად მჭირდებოდა. 

- დედა ლიდერია ოჯახში, როგორც ვხვდები. 

- დიახ, ძალიან დომინანტური ხასიათი აქვს. როგორ განწყობაზეც არის, ისეთი ხდება გარემოში ყველა და ყველაფერი. 

- ბიჭი როგორ გაზარდა?

- ბიჭი ჩემზე კიდევ უფრო მებრძოლი აღმოჩნდა. ძალიან მალე გაიქცა ოჯახიდან. მის ცხოვრებაზე ოჯახი ვერანაირ გავლენას ვეღარ ახდენდა, საკმაოდ პატარა ასაკიდან. ჩემი ძმა ჩემთვის მნიშვნელოვანი როლური მოდელი იყო.  

- ნათქვამი გაქვთ, ჩემი ძმა, როგორც ავტორიტეტი, დამსხვრეულია, მაგრამ უძვირფასესი მეგობრები ვართო.

- 14 წლით უფროსია. ისე აღვიქვამდი, როგორც ჩემს უკვე რეალიზებულ ვერსიას. ჩემ გარშემო ყველას რომ ოჯახის მხარდაჭერა სჭირდებოდა, დათო სრულიად დამოუკიდებლად აღწევდა ყველაფერს. ყოველთვის აღფრთოვანებული ვიყავი მისი მაგალითით. წარმომედგინა, რომ მეც ასეთი უნდა ვყოფილიყავი. ახლა უფრო ვაცნობიერებ, ჩემი ნაბიჯები როგორ განსაზღვრა დათოს მიერ გავლილმა გზამ. თავის დროზე, დათოს მოუწია, რომ ოჯახი ჩაეხსნა და ავტომატურად მეც ჩახსნილი აღმოვჩნდი. ამის გამო, ნაწყენიც ვიყავი მთელი ბავშვობა, მაგრამ დიდობაში ბევრი გულწრფელი საუბარი გვქონდა და მისი პოზიციაც გავიგე. რა პროცესსაც მშობელთან ურთიერთობაში გადიან ხოლმე - რომელიც ჯერ როლური მოდელია და შემდეგ ამსხვრევ ავტორიტეტს - მე მგონი, დათოსთან მიმართებაში უფრო მაქვს ეს გზა გავლილი. ასეთი ძვირფასი არავინ მყავს. ხშირად ტრაფარეტულად ვამბობთ ხოლმე ფრაზას „გვესმის ერთმანეთის“, მაგრამ დათოს და მე მართლა ძალიან სიღრმეებში გვესმის ერთმანეთის. 

- არა მხოლოდ თქვენი პიროვნების, თქვენი იმიჯის ორგანული ნაწილი გახდა ცეკვა და სიმღერა. ერთხელ თქვით, საკუთარი თავის შესახებ ყველაზე მეტი რამ ცეკვის დროს მაქვს აღმოჩენილიო. ფიქრობთ, რომ შემოქმედება არა მხოლოდ საკუთარ თავთან, არამედ, საზოგადოებასთანაც გაახლოებთ? 

- დიახ, იმიტომ, რომ შენს თავთან თუ კომფორტში ხარ, გარემოსთან ურთიერთობაც ბევრად მარტივდება. 

 
თუკი მე ცეკვა და სიმღერა ამაში მეხმარება, რომ მე ჩემი თავი უფრო ისე... ისეთად გამოვასხივო, როგორადაც მე ვგრძნობ შინაგანად, თავისთავად ცხადია, რომ ეს ბევრად უფრო ახლობელს მხდის სხვა ადამიანებისთვისაც. იმიტომ, რომ იგივე განცდებს წარმოვქმნი, რაც ჩემში წარმოიქმნება იმ წუთას, შეიძლება.

ცეკვა და სიმღერა ჩემთვის ჰობი არ არის, ჩემი პიროვნების განუყოფელი ნაწილია. როგორც საუბრით გამოვხატავ ჩემს პოზიციას, ასევე გამოვხატავ ამ ორი ინსტრუმენტის გამოყენებით - ცეკვით თუ სიმღერით. 

- ინსტრუმენტი ახსენეთ და შეიძლება თუ არა ვთქვათ, რომ ცეკვა და სიმღერა ერთგვარი ინსტრუმენტის როლს ასრულებს არა მხოლოდ გამოხატვის კუთხით, არამედ, ზოგადად, გარემოსთან ურთიერთობის კუთხით? 

- დიახ, თავისთავად, სრულიად დაუგეგმავად, მაგრამ ასე გამოდის. მათ შორის, ის ცეკვა მემორიალზე... არ ვიცი, რამდენად დამაჯერებლად ჟღერს, მაგრამ არანაირი სტრატეგია, გეგმა ამას წინ არ უძღოდა, ინსტინქტურად ავედი და ვიცეკვე. 

- მეტი სივრცე მჭირდებოდაო, თქვენ განმარტეთ. 

- დიახ, ძალიან ბავშვურად, გულწრფელი ემოციით, ზედმეტი ფიქრის გარეშე ავედი ისეთ ადგილზე, სადაც მანამდე ბევრი ადამიანი მინახავს. არც დამიშვია, რომ იქ ასვლა არ შეიძლებოდა. ვიცეკვე და ამ ცეკვას დიდი ძალა აღმოაჩნდა. თითქოს, დამანგრეველიც, მაგრამ რაღაც ახალიც წარმოქმნა. დიდი დისკუსია გახსნა თავისუფლების შესახებ, გამოხატვის შესახებ... ოჯახებში თაობებს შორის დაიწყო მსჯელობა და დღემდე ეს ცეკვა განხილვის თემაა. საინტერესო მოვლენა აღმოჩნდა ჩემი აქტივიზმისთვისაც. იქით იყო კიდევ სიმღერის ცნობილი ჩანაწერი, რომელიც ამ მოვლენებს რამდენიმე თვით უსწრებდა. ინოლას საღამო დავგეგმეთ სპონტანურად, ფეისბუკით ვიპოვე გიტარისტი ბიჭი. ეს პერიოდი, რაღაც თვალსაზრისით, გაფურჩქნის ეტაპი იყო ჩემთვის. ორ სამსახურში ვმუშაობდი, ორივე საქმე ძალიან მომწონდა, ჩემი შემოქმედებითი კუთხითაც საოცარი პროდუქტი დაიდო, რითიც ყველა ბედნიერი იყო, ვისაც რაიმე შეხება ჰქონდა ამ საღამოსთან. რაღაც წრეში ჩემი ცნობადობა ძალიან გაიზარდა, მაგრამ ვიწრო წრეში. „ბასიანის“ აქციების შემდეგ ვიღაცამ თავიდან ატვირთა ეს ვიდეო და ძალიან საინტერესო იყო დასაკვირვებლად საზოგადოების განწყობების ცვლილება. მემორიალზე ცეკვა ხომ მიზანმიმართულად ისე გაშუქდა, რომ  დისკრედიტაცია მომხდარიყო ჩემიც და მთლიანად აქციისაც. სიძულვილის ამ დიდ ტალღას და სატანის მოციქულად ჩემს წარმოჩენას უცებ მოჰყვა ვიდეო, სადაც ვმღერი ინოლა გურგულიას სიმღერას „რა კარგი ხარ, რა კარგი!“. მალევე ახალი ტალღა წამოვიდა: თურმე, ეს გოგო რა კარგად მღერის; თურმე, ქართველობის ნასახი მასში არსებობს... საზოგადოება ცოტა დაიბნა ჩემი ამ განსხვავებული მხარის დანახვით. მაშინ ვიფიქრე: იქნებ, რაღაც მოვლენებზე შემიძლია კიდეც წარმოდგენები შევუცვალო ადამიანებს, ჩემი სხვა მხარეების ჩვენებით.

- ბევრი იდეის და პროექტის ავტორი ხართ, ასევე, ბევრს მუშაობთ კონკრეტულ ადამიანებთან. თქვენი პრიორიტეტი უფრო შექმნაა, თუ უფრო - მსახურება? 

- (პაუზა) არ გამორიცხავს ერთმანეთს; მგონი, ერთმანეთს ავსებს. ისე გამოდის, რომ კონკრეტულ ადამიანებს ვემსახურები, მაგრამ, გულის სიღრმეში, საკუთარ თავს ვემსახურები, შექმნითაც და სხვისთვის მსახურებითაც. ჩემს შინაგან ხმას მივყვები და მას ვუქმნი კომფორტს. როგორც ჩემი ცხოვრება დამიხსნია მარწუხებიდან, ასევე მინდა, რომ სხვებს დავეხმარო გათავისუფლებაში. მათ შორის, ჩემი შვილის აღზრდით და, ჩემს შვილთან ერთად, მისი სხვადასხვა ასაკობრივი ეტაპის გავლით, თუ სწორად გავდივართ, მე ჩემს ბავშვობას ვათავისუფლებ და ძველ ტრავმებს ვუვლი. 

- მგონი, თქვენს ცხოვრებაში უკვე დადგა რეალობა, რომელზეც ბავშვობაში ოცნებობდით - რომ აღიარებული ყოფილიყავით, ადამიანებს ჰყვარებოდით და ახლობლებს თქვენით ეამაყათ.

- დიახ, აქამდეც ბევრჯერ დადგა ეგ მომენტი. ბევრ ეტაპზე ვიგრძენი, რომ დადგა. მერე, თურმე, კიდევ უფრო დგება. 

- „კიდევ უფრო“ რას ნიშნავს - კიდევ ერთხელ?

- არა, კიდევ უფრო მეტად ვუახლოვდები ჩემს ბავშვურ წარმოსახვებს. პირველი ასეთი ეტაპი იყო, როცა 18 წლის ასაკში „რეალითი შოუში“ ვმონაწილეობდი. კვირაში ერთხელ პირდაპირ ეთერში ვმღეროდი და თავს პოპულარობის ზენიტში ვგრძნობდი. წინა წლებისგან რადიკალურად განსხვავებული გამოცდილება იყო. მაშინ მქონდა პირველად ეგ განცდა, რომ, ვაიმე, ის არის, რაც წარმომედგინა, მათ შორის, სცენაზე დგომა - ჩემ წინ ბევრ ადამიანს რომ ვხედავ, რომ მისმენენ და უხარიათ... ეს ყველაფერი ზუსტად ისე გამეორდა, როგორც ფიქრებში ვხედავდი. სხვადასხვა დროს, ბევრ ეტაპზე მქონდა ეს განცდა, - უი, ეს ის არის, რაზეც ბავშვობაში დეტალურად მიფიქრია.

- დეტალურად რომ ფიქრობდით, ამან ძალიან შეუწყო ხელი, რომ თქვენი წარმოსახვები რეალობად იქცა?

- მერე გავეცანი ამ თეორიებს, რომ, თურმე, შენი ოცნებები ავტომატურად იქცევა სურვილებად და გეგმებად. შეიძლება, არც გახსოვდეს, მაგრამ თითოეულ ნაბიჯს დგამ ისე, რომ შენს გეგმებს შენდაუნებურად უახლოვდები, რადგან დეტალებში გქონდა წარმოდგენილი სასურველი რეალობა. ამან მართლა იმუშავა ჩემს შემთხვევაში. დღეს რა მოცემულობაც მაქვს, ამით ნამდვილად ძალიან კმაყოფილია პატარა ანუკი. მე მგონია, რომ ამაყობს ჩემით და შეიძლება, კიდევ მაძლევს მუხტს, რომ წინ წავიდე. ეს დაუსრულებელი პროცესია.  

 

 

„ჩემთვის წინსვლა არის რეალობის ისეთი გაუმჯობესება, რომ ადამიანებს ბედნიერების შესაძლებლობა ჰქონდეთ.“ 

 

 

- როგორც არ უნდა გხედავდნენ ადამიანები, ამის უარყოფა შეუძლებელია, რომ თქვენი ცხოვრების მთავარი კონცეფცია სტერეოტიპების მსხვრევაა. მემორიალზე ცეკვა იქნება, იუსტიციის სამინისტროს წინააღმდეგ სარჩელის მოგება, სამოქალაქო აქტივიზმი თუ, ზოგადად, ქალის როლის წინ წამოწევა - ყველაფერი ბუნებრივად, ძალდაუტანებლად გამოგდით. მისიის განცდა თუ გაქვთ? 

- დიახ, ბევრჯერ მქონია ეს განცდა, რომ საზოგადოების ის პატარა ნაწილი ვარ, რომელიც თავის თავზე იღებს ცვლილებებისთვის ბრძოლას. ამას ყველაზე ცხადად, ალბათ, სკოლის გარემოში ვგრძნობდი. იმიტომ, რომ სკოლა იყო ჩვენი საზოგადოების მინი-მოდელი, სადაც სრულიად მარტო ვიყავი. ჩემი აქტივიზმი სკოლაში დაიწყო, იქაც ბევრი რამ შევცვალე. 

- როგორც ვიცი, დირექტორი გაუშვით სკოლიდან, როცა მოსწავლე იყავით.

- დიახ და ყოველდღიურობაშიც ბევრი დეტალი იყო. ღიად ვლაპარაკობდი ჩაგვრაზე, რომელსაც, ჩემ გარდა, ჩემი თანატოლებიც განიცდიდნენ. ისევ სრულიად მარტო ვიყავი ამ ბრძოლაში. იმის მიუხედავად, რომ ახლა ბევრი თანამოაზრე მყავს და უფრო ფართოა ჩემი სამყაროც, თვალსაწიერიც, - მაშინ გამიჩნდა განცდა, რომ რისიც მჯერა და რისი შეცვლის ძალასაც ვგრძნობ,  ის უნდა შევცვალო. მჯერა, რომ ჩემი ძალა, ენერგია და თვითრწმენა უნდა გამოვიყენო იმისთვის, რომ რამდენიმე ნაბიჯით წინ წავიდეთ. ეს არის ჩემი მისია. 

- წინსვლას როგორ განმარტავთ? 

- ჩემთვის წინსვლა არის რეალობის ისეთი გაუმჯობესება, რომ ადამიანებს ბედნიერების შესაძლებლობა ჰქონდეთ. 

- დიდი მადლობა უაღრესად საინტერესო საუბრისთვის. ინტერვიუს დავასრულებთ თქვენი კომენტარით ცნობილი ადამიანების ორ გამონათქვამზე. პირველი ციტატის ავტორია თანამედროვე ფრანგი (წარმოშობით ჩეხი) მწერალი მილან კუნდერა (1929): „სიყვარული ან არის და სიგიჟეა, ან საერთოდ არ არის.“ 

- შინაგანად სრულიად ვიზიარებ ამ მოცემულობას. ახლა, მე მგონი, ცოტა განსხვავებული გამოცდილება მაქვს, როცა ვსწავლობ ისეთ სიყვარულს, რომელიც არ არის სიგიჟე და არ მოითხოვს არც თავგანწირვას და არც ძალიან მძაფრ ემოციებს. უბრალოდ, თავის ადგილს იკავებს ბალანსსა და ჰარმონიაში. მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც ეს ვარ მე - რომ სიყვარული ან არის და სიგიჟეა, ან საერთოდ არ არის. 

- მეორე ციტატა ეკუთვნის იტალიელ მსახიობს - სოფი ლორენს (1934): „ცხოვრებაში აუცილებლად ყველაფერი უნდა გამოცადო და შემდეგ ზოგიერთი რამ სამუდამოდ დაივიწყო.“ 

- მეც ბევრი რამის გამოცდა მინდა ცხოვრებაში. მაგრამ არაფერს ვივიწყებ, თუ ჩემმა ტვინმა არ გადაწყვიტა, რომ რაღაცები ამოაგდოს. ასეთი შემთხვევებიც ყოფილა. ბევრი ცხოვრება მინდა ვიცხოვრო და ბევრი რამ შევიგრძნო. სამყარო იმდენად მრავალფეროვანია და ჩვენი ცხოვრება იმდენად პატარაა, რომ არ მინდა, ერთ წერტილში ჩაჭედილ ყოველდღიურობაში გავხარჯო. 

ფოტომასალა: ირაკლი გედენიძე

გუნდი

ირაკლი გედენიძე

ზურაბ ქურციკიძე

გიო კუსიანი

გიორგი ურუშაძე

თამთა ყუბანეიშვილი

ნანა ყურაშვილი

ინგა ქორიძე