×
„საკუთარი თავი რამდენად არსებობს, არ ვიცი“

ზურა ჯიშკარიანი

მწერალი


10990

ინტერვიუს შესახებ

ზუსტად ვიცოდი, რომ ზურა ჯიშკარიანთან ინტერვიუ არაერთ რისკს მოიცავდა. მაგრამ გულის სიღრმეში დარწმუნებული ვიყავი, რომ ყველაფერი ძალიან კარგად ჩაივლიდა. 

არაფერმაც არ ჩაიარა კარგად, ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის. ზურას ინტერვიუებს შორის ერთ-ერთი საუკეთესო მინდოდა მომემზადებინა და ერთ-ერთი ყველაზე უარესი გამოვიდა. 

ამ შესავალს ინტერვიუს დამთავრებისთანავე, გაბრაზებულ გულზე ვწერ. ოღონდ, ისიც არ ვიცი, ვისზე ვბრაზობ. 

P.S. ახლა, როცა ინტერვიუდან თითქმის ათი დღე გავიდა და ტექსტიც გამოსაქვეყნებლად მზად არის, კატასტროფის განცდა აღარ მაქვს. საბოლოოდ, თქვენი, მკითხველის რეაქცია დაადასტურებს, ჩემი თავდაპირველი შფოთვა უფრო ზუსტად ასახავდა ამ ინტერვიუს  დრამატურგიას, თუ ამჟამინდელი - ემოციური წონასწორობის მდგომარეობა. 
 

ია ანთაძე

- ზურა, ჩემი გაოცება თქვენი პიროვნებით იწყება თქვენი ბავშვობიდან, როცა, როგორც თქვენ ამბობთ, მამა განგსტერად გზრდიდათ, თქვენ კი სკოლაში ხუთოსანი იყავით, წიგნებს კითხულობდით, წერდით და ხატავდით. როდის და როგორ გაემიჯნეთ თქვენი ოჯახის მამაკაცების ოთხი თაობის განგსტერულ ტრადიციას? 

- ახლა ვისზეც ვსაუბრობთ, ეგ ადამიანი მთლიანად მე არ ვარ. ეგ არის ჩემი ერთ-ერთი სუბპერსონა, რომელსაც თავისი ბიოგრაფია აქვს. მაგრამ მე კიდევ მაქვს სხვა სუბპერსონები, რომელთა ბიოგრაფიები ერთმანეთისგან განსხვავდება. 

- მაგრამ ზურა ჯიშკარიანის არცერთი (როგორც თქვენ ამბობთ) ქვეპერსონის ბიოგრაფია ოჯახის მამაკაცების გზას არ გაჰყოლია, რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია. 

- არის ბიოგრაფიის ისეთი ნაკადები, რომლებიც მაგ გზასაც გაჰყვა. იყო ეგ გამოცდილებაც. ოღონდ, ეს ის სუბპერსონაა, რომელზეც ახლა დიდად არ მსიამოვნებს ლაპარაკი. 

- თქვენ არასდროს გაქვთ გულახდილობის პრობლემა. თუმცა, ცხადია, თქვენ წყვეტთ, რა შეგიძლიათ, რომ გაგვიზიაროთ მე და ჩვენს მკითხველებს. მოდით, იმაზე ვისაუბროთ, რომ ცხრა წლის ასაკში თქვენი სამყარო გქონდათ, რომელშიც იყო პლანეტები, უცხოპლანეტელები და ბევრი აგრესია... თქვენი მაშინდელი ჩანახატები და ჩანაწერები ახლახან წიგნად გამოვიდა. დაახლოებით იმავე ასაკში, სოხუმიდან დევნილი, ფოთში ცხოვრობდით და ქუჩის ბრძოლებში გიხდებოდათ თავის დამკვიდრება. იყო თუ არა უკვე მაშინ თქვენთვის აბსოლუტურად კომფორტული წარმოსახვითი სამყარო და დისკომფორტული - რეალური სამყარო? 

- სინამდვილეში, მთელი ამ დისკომფორტების მიღმა, ორივე სამყარო კომფორტული იყო. იცოდი, რომ კატასტროფაში ცხოვრობ. და როცა ზუსტად იცი, სად ცხოვრობ, რაღაცნაირ მაზოხისტურ კომფორტს გრძნობ. ამ ცხრა წლის ადამიანს მოლანდებები მქონდა. მაგალითად, ვხედავდი ანგელოზებს, ვხედავდი უცნაურ არსებებს და ომის მთელი აგრესია ცხრა წლის ბავშვის ნაწერში დაილექა. ძალიან უცნაურია, რომ ეს ცხრა წლის ბავშვი ჩემს სუბპერსონებში მარტო დავტოვე და ჯერ კიდევ ცხრა წლის იყო, როცა მისი წიგნი გამოვიდა. ჩემს შინაგან ბავშვს გაუხარდა წიგნის გამოცემა და, თითქოს, შემომირიგდა. იმიტომ, რომ ამდენი ხანი ამ ტკივილს ატარებდა და ახლა მისი ტკივილი გამოვიდა სინათლეზე, სადაც შეიძლება განიკურნოს. ადამიანები ხომ პორტალები ვართ სამყაროსთვის, რომელიც, ჩვენი გავლით, სხვადასხვა ენერგიის, სხვადასხვა არქეტიპის მანიფესტაციას ახდენს. იმის მიხედვით, რისი მანიფესტაციის უფლებას გაძლევს სამყარო, ყალიბდება პორტალის ფორმაც. ამ პორტალს შეიძლება ვუწოდოთ პერსონა, რომელსაც აქვს სუბპერსონები. ცხრა წლის ბავშვი გაჭედილი იყო ომში და სამყარომ ახლა მომცა საშუალება, რომ მეთქვა: ჩვენ ომის თაობა ვართ. ყველა ლაპარაკობს 1990-იანელების თაობაზე, მაგრამ ძალიან ცოტა ახსენებს ომის თაობას. 

- თქვენ საკუთარი თავის იდენტიფიკაციას სხვადასხვანაირად ახდენთ. მაგრამ ომის ხაზი სულ მიგყვებათ. „მე ომის შვილი ვარ, დღემდე ჩარჩენილი ვარ ამ ომში.“ - ეს თქვენი ფრაზაა. ჩვეულებრივ, სტრესი ინფორმაციაა, რომელსაც ან გადაამუშავებს ადამიანი და გაიზრდება, ან ვერ გადაამუშავებს და საკუთარ თავს დაიზიანებს. ფიქრობთ, რომ გადაამუშავეთ ომის ინფორმაცია და ამან გაგაძლიერათ? თუ პროცესი ჯერ არ დასრულებულა?

- ორივე. ნაწილობრივ ამ ყველაფერმა გაგვაძლიერა და ნაწილობრივ ჯერ კიდევ მიდის გადამუშავება. თუმცა, ომის ხაზის გარდა, მე მაქვს სუბპერსონა, რომელიც, მაგალითად, სტარტაპის აღმასრულებელი დირექტორია. ამ სტატუსით დავდივარ ბიზნესშეხვედრებზე. ეს არის სტარტაპი, რომელიც პოსტბიოლოგიურ კომუნიკაციებზე მუშაობს. ამის გარდა, სხვადასხვა ადამიანთან გიწევს ურთიერთობა, მაგალითად, ბინის ქირის გადახდასთან დაკავშირებით. რომელ სუბპერსონაშიც ვარ, ხანდახან იმაში ვიძირები. მაგრამ ხანდახან შემიძლია, გარედან ვუყურო პროცესებს. ეს ყველაფერი ჰგავს სხვადასხვა ტელევიზორს: ერთში ომია ჩართული, სხვაში - აბსოლუტურად სხვა რამ. ეს ტელევიზორები სახლში გაქვს და, ასევე, გაქვს გადამრთველებიც. 

- გადამრთველი თქვენ გიჭირავთ ხელში?

- ჩვენ ახლა დავიწყეთ ამის შეგრძნება, რომ ხელში გვიჭირავს გარკვეული გადამრთველები, გარკვეული - ჯერ არა. 

- როცა მრავლობითში ლაპარაკობთ, თქვენს თავში არსებულ მრავალსახეობას გულისხმობთ?

- დიახ, როცა ინტერვიუში ვიტყვი „მე“, ესე იგი, რომელიღაც სუბპერსონა ჩაირთო და ის საუბრობს თავის თავზე. მაგრამ ამის ზევით მეტაპროგრამირებით არსებობენ სხვა სუბპერსონებიც და მათი გაერთიანება ვართ „ჩვენ“. 

- ხომ გულწრფელად ვსაუბრობთ? რა თქმა უნდა,  ეს ყველაფერი საკმაოდ დამაბნეველია. მაგრამ თქვენი ნებაა, პასუხები თქვენია. 

- გმადლობთ.

- იმის გამო, რომ ინტერვიუსთვის ზურა ჯიშკარიანი მოვიწვიე და ჩემთვის სიახლეა, რასაც ახლა ამბობთ, შეიძლება, ჩემი კითხვები თქვენს პასუხებს ასცდეს. 

- ეგ არ არის პრობლემა. 

- კარგით, ვცადოთ. ვნახოთ, რა გამოგვივა.

- შიზოანალიტიკური და საინტერესო იქნება.

- მაშინ, მე რამაც დამაინტერესა, იმას გკითხავთ და თქვენ როგორც მიპასუხებთ, ჩემთვის მისაღები იქნება, ნებისმიერ შემთხვევაში. 

- დიახ, ჩემთვისაც მისაღებია ასე საუბარი.

- სკოლაში კარგად სწავლობდით, მერე თქვენს პროფესიად სოციოლოგია აირჩიეთ, მაგრამ სამი წლის შემდეგ სწავლას თავი დაანებეთ. ეს თქვენი გააზრებული არჩევანი იყო, თუ ნაჩქარევი გადაწყვეტილება? ამას იმიტომ გეკითხებით, რომ რა მდგომარეობაშიც არ უნდა ყოფილიყავით, პიროვნული განვითარება არ შეგიწყვეტიათ, სწავლა კი შეწყვიტეთ. 

- უნივერსიტეტში სწავლა ორი მიზეზით შევაჩერე. ერთი ის იყო, რომ უნივერსიტეტი არაფერს არ მაძლევდა. ვგრძნობდი, რომ ჩემით უფრო მეტს ვსწავლობდი, ვიდრე იქ სიარულით. მეორე მიზეზი ის იყო, რომ მაშინ დავიწყე გარკვეული ტიპის ნარკოტიკების მოხმარება, რამაც სულ სხვა ტალღაზე გადამიყვანა და არ მეუნივერსიტეტებოდა. ახლა ზურა ჯიშკარიანის პერსონაზე ვლაპარაკობ. თუმცა, მისთვის არასდროს არ შეწყვეტილა ცნობისმოყვარეობა. ამ ცნობისმოყვარეობის ძალით, თვითონ ვითარდები, ვთქვათ, წიგნებს კითხულობ... კიდევ არის ცნობისმოყვარეობა, რომელიც ხალხისკენ გიბიძგებს - ეკითხები რაღაცას უფროს ადამიანებს, უმცროსებს, რჩევებს იღებ მათგან, მათ ისტორიებს უსმენ. ქუჩაში დადიხარ და გესმის შემთხვევითი ხმა და ამ ხმას აღიქვამ, როგორც იმ დღის დევიზს, ან სიგნალს. ეს ყველაფერი ზურა ჯიშკარიანისთვის იმდენად მიმზიდველი იყო, რომ მან შეძლო გარკვეული განათლების მიღება არააკადემიურ სივრცეში. 

- თვითონ სოციოლოგიამ აღარ დაგაინტერესათ, თუ რუტინამ? 

- რუტინამ აღარ დამაინტერესა, თორემ დღემდე მიმაჩნია, რომ სოციოლოგია ერთ-ერთი ყველაზე სერიოზული მეცნიერებაა, რომელსაც უამრავი ბმა აქვს სხვადასხვა სფეროსთან. თუ ადამიანები სოციოლოგიას თუნდაც ზედაპირულად გაეცნობიან, დაინახავენ ჩვენი საზოგადოების „მატრიცას“, სტრუქტურას. სოციოლოგია გასწავლის, რომ დაინახო სოციალურ აქტორებს შორის ურთიერთქმედებები, ურთიერთგადაკვეთები. 

- და ეს გაინტერესებთ?

- დიახ, იმიტომ, რომ სამყაროს უფრო რეალური თვალით გაჩვენებს. ხედავ, რომ არსებობს სტრუქტურები, სუბსტრუქტურები, სუბკულტურები. ხედავ, ვინ რა სოციალური ატომით არის ერთმანეთთან გადაჯაჭვული. ამ ყველაფერს რომ ხედავ, უფრო ფსიქოდელიურად აღიქვამ სამყაროს.

 

„მამაჩემისგან სულ რუსული მესმოდა, დედაჩემისგან - სულ ქართული.“

 


- უცხო ენები როდის ისწავლეთ ისე, რომ დღემდე რუსულად და ინგლისურად ბევრად მეტს კითხულობთ, ვიდრე ქართულად?

- ქართული და რუსული სახლში თანაბარი ენები იყო. სოხუმში, ძირითადად, რუსულად საუბრობდნენ.  მამაჩემს ბავშვობიდან ჰყავდა ბერძენი, აფხაზი, სომეხი მეგობრები. მათი საურთიერთო ენა რუსული იყო. ამიტომ, მამაჩემისგან სულ რუსული მესმოდა, დედაჩემისგან - სულ ქართული. თუმცა, პირველი წიგნი, რომელიც წავიკითხე, რუსულ ენაზე იყო - ილუსტრირებული ბიბლია ბავშვებისთვის. სკოლაში ფრანგულს ვსწავლობდი. მერე მშობლებმა რაღაცნაირად შეაკოწიწეს ფული და ინგლისურის კერძო მასწავლებელთან გამიშვეს. 

- ეს უკვე ფოთში ხდებოდა?

- დიახ, ფოთში. ამიტომ გამომივიდა ასეთი მიქსი, რომ ენებიც სულ თავში ტრიალებდა: ქართული, მეგრული (ბებიაჩემი მეგრელია და მეგრულად საუბრობდა), რუსული (სოხუმური აქცენტით), ფრანგული, ინგლისური. დედაჩემი გერმანულს მასწავლიდა (თვითონ გერმანულის კარგი მცოდნე იყო). ეს ენები, თითქოს, ერთმანეთში აირია და ახლაც ასე აღვიქვამ. მაგრამ ახლა, წერის დროს, წინადადებები თავში ხშირად რუსულად ან ინგლისურად მომდის, მერე ტვინში ვთარგმნი და ისე ვწერ ქართულად. 

- ბლოგებს როცა წერთ, მაგალითად?

- დიახ.

- წიგნს როცა წერდით, მაშინაც ასე იყო? 

- კი, ხშირად იყო ასეთი მოვლენები. ხანდახან ანგელოზურ ხმებზე ჩამესმოდა რაღაც წინადადება, რომელიც, თითქოს, არც ჰგავდა წინადადებას. უბრალოდ, რაღაც ხმა იყო, რომელსაც ჩემი ტვინი ქართულ ენაზე თარგმნიდა. 

- თქვენი მშობლები სად ცხოვრობენ?

- ფოთში ცხოვრობენ, მაგრამ ახლა დროებით თბილისში არიან, ჩემს დას ეხმარებიან, რომელსაც ხუთი შვილი ჰყავს. პატარა ჯარი მყავს. 

- თქვენ ცალკე ცხოვრობთ? 

- დიახ, ზურა ჯიშკარიანი, რომელზეც ახლა ვსაუბრობთ, ცალკე ცხოვრობს, ქირით. 

- სულ ქირით იყავით? 

- ერთადერთი სახლი, რომელიც ზურა ჯიშკარიანს ჰქონდა, იყო ფოთში, როცა მშობლებმა პატარა ბინის ყიდვა შეძლეს. იქამდე ზურა ჯიშკარიანი ხან ნათესავებთან ცხოვრობდა, ხან ქირით. შემდეგ ჰქონდა პერიოდი, როდესაც სახლში ცხოვრობდა. როცა ოდნავ გაიზარდა და ეს პერიოდი დასრულდა, მას შემდეგ სულ ქირით უწევდა ცხოვრება. დღემდე ქირით ცხოვრობს და ესეც უცნაური ფენომენია. იმიტომ, რომ არაფერი არ არის შენთვის მუდმივი. სადღაც გადადიხარ შენი წიგნებით და ტანსაცმლით, მაგრამ იცი, რომ ცოტა ხანში აქედანაც წახვალ. ეს ნომადური ცხოვრების სტილი გამოდის, ანუ ცხოვრება მუდმივი საცხოვრებლის გარეშე. მაგრამ, ამ შემთხვევაში, ქვეყნიდან ქვეყანაში კი არ მოგზაურობ, არამედ, კორპუსიდან კორპუსში. ჩვენ გვინდა, რომ ზურა ჯიშკარიანი შევცვალოთ. მას მოჰყვება ომიდან წამოსული ექო, რომელიც ისევ გარეუბნებში აცხოვრებს (შანსი თუ მიეცემა, რომ გარეუბნიდან გამოვიდეს, მაინც არ გამოდის). ჩვენ გვინდა, ავუხსნათ ზურა ჯიშკარიანს, რომ უკვე დროა, გარეუბნიდან გამოვიდეს. იმიტომ, რომ გარეუბანში დიდი ხანი იცხოვრა და გარეუბნისთვის ძალიან ბევრი რამ გააკეთა. ბევრი ტექსტი დაწერა, ბევრი ლოცვა აღავლინა და შეეცადა, რომ გარეუბნებისკენ შუქი გადმოღვრილიყო, ხალხს იქით გაეხედა. 

- გარეუბანს დავუბრუნდებით, მაგრამ ჯერ მინდა, თქვენს სადებიუტო წიგნზე ვისაუბროთ. „საღეჭი განთიადები. უშაქროდ“ 2017 წელს გამოიცა. ერთხელ თქვით, მეგონა, ამ წიგნს ვერ გამოვცემდიო. კიბერპანკის ჟანრის წიგნია და ქართული ლიტერატურისთვის ნამდვილად დიდი სიახლე იყო. არათუ გამოეცით, არამედ, დებიუტისთვის „საბას“ პრემიაც აიღეთ, თან, უმძიმეს კონკურენციაში (გაბრიელ ტანიეს „ქანაანის შვილებთან“). როგორ ხსნით ამ წიგნის წარმატებას? 

- თავიდან ვიტყვი, რომ ეს სიცილით დაწერილი წიგნია; მე თვითონ მეცინებოდა, ამ წიგნს რომ ვწერდი. იქ, კიბერპანკის გარდა, ჩადებულია გნოსტიკური ტექსტები, რომლებსაც ვკითხულობ. იქ ჩადებულია შუასაუკუნეების ესპანური კაბალა, იცხაკ ლურიას ნაშრომების სახით. იქ ჩადებულია ჩემთვის საინტერესო ეზოთერული ინფორმაცია. სრულიად „წაუკითხვადი“ წიგნია იმიტომ, რომ პერსონაჟებიც გაუგებრები არიან... საერთოდ ვერ ვხვდები, რატომ მოიგო ამ წიგნმა ან ერთი პრიზი, ან მეორე პრიზი. 

- მეორე პრიზი რა იყო? 

- ლაშა ბუღაძის „პატარა ქვეყანასთან“ ერთად, ილიაუნის მიერ წლის საუკეთესო წიგნად დასახელდა. ზუსტად მაგ დაჯილდოებაზე ეცვა ზურა ჯიშკარიანს აფხაზეთის დროშიანი მაისური, რასაც მერე დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. „საბას“ დაჯილდოება ფრანკფურტში ჩატარდა და მაგ დაჯილდოებაზე არ წავედი. გამარჯვებას არ მოველოდი. იმ დროს ფრანკფურტში კი ვიყავი, მაგრამ დაჯილდოებას არ დავსწრებივარ, არც მახსოვდა... ჩემი გამომცემელი გამოვიდა სიტყვით, ჩემ მაგივრად. 

- რით ხსნით ამ წიგნის წარმატებას? 

- მე მგონი, წიგნში კარგად არის ასახული საქართველო, მიუხედავად იმისა, რომ აბსოლუტურად ფსიქოდელიური წიგნია. მთავარი გმირი სრულიად განსხვავებულია ტიპური ადამიანისგან, როგორებიც ჩვენ ვართ. წიგნი ასევე კარგად აღწერს შინაგან ფსიქოლოგიურ მომენტებს და ფსიქოდელიურ წარმოსახვას, რომელიც ყველას გვაქვს. ამ სამი კომპონენტისგან შედგება, მე მგონი, წიგნის წარმატება, თუ შეიძლება ასე დაერქვას. სხვა ვერაფრით ვერ ვხსნი. დღე არ გადის, ვინმე რამეს არ მწერდეს წიგნის შესახებ.

 

„თამასებს უნდა ვუყურო? თუ გავაგრძელო იმის კეთება, რაც მიყვარს?“

 


- ნამდვილად ძალიან პოპულარული წიგნია, მეც ვადასტურებ. 

- ოღონდ, არ ვიცი, პოპულარობა ამ წიგნისთვის კარგია, თუ დამღუპველია. არამარტო ამ წიგნისთვის, არამედ, ავტორისთვის, ზურა ჯიშკარიანისთვის. 

- რას გულისხმობთ?

- ეს წიგნი გამოცემამდე ექვსი წლით ადრეა დაწერილი. უბრალოდ, წარმოდგენა არ მქონდა, რომ მისი გამოცემა შემეძლო. ბლოგებს რომ ვწერდი, 2017-ში შემომთავაზეს, წიგნს ხომ არ დაწერო. მაშინ გამახსენდა, რომ წიგნი უკვე დაწერილი მაქვს. მაგრამ ახლა ვფიქრობ, „საბას“ და ილიაუნის პრიზი კარგია თუ დამღუპველია წიგნისთვის და ავტორისთვის. 

- რატომ შეიძლება, რომ დამღუპველი იყოს?

- ბევრი მიზეზის გამო. ერთ-ერთი მიზეზი ის არის, რომ ავტორს არ გაუქრეს შინაგანი პროტესტის შეგრძნება, რომლითაც წიგნს წერდა. ეს იყო შინაგანი პროტესტი სამყაროს წინააღმდეგ და ბევრი სხვა რამის წინააღმდეგ. სიტკბოში არ გადავიდეს და ოვაციების ოპიუმში არ აღმოჩნდეს ავტორი. ეს ერთი. მეორე - პრაქტიკული მიზეზის გამოა საშიში. ძალიან ადრე ხომ არ გაუჩნდათ მკითხველებს მოლოდინი, რომ შემდეგი წიგნი კიდევ უფრო მაგარი უნდა იყოს? ამის გამო ავტორი სერიოზულად იძაბება. არადა, ავტორს უნდა ჰქონდეს „ლუზერული“ (მარცხის) წლების სივრცე. ზურა ჯიშკარიანს თამასა აუწიეს და უთხრეს, ახლა ამ თამასაზე ქვევით არ უნდა ჩამოხვიდეო. თამასებს უნდა ვუყურო? თუ გავაგრძელო იმის კეთება, რაც მიყვარს?

- რა გაქვთ პასუხი? 

 
ზურა ჯიშკარიანი, როგორც სუბპერსონალია, ხშირად ფიქრობს ამ რაღაცებზე. ხშირად არა, როცა წერა უნდა. იმიტომ, რომ როცა წერ, ხანდახან წარმოიდგენ, ვისთვის წერ. და მე როცა წარმოვიდგენ, რომ ვწერ მკვდრებისთვის და ბავშვებისთვის ტექსტებს, მაშინ ყველაზე კარგად გამომდის ტექსტის წერა. მუსიკას ცოცხლებისთვის ვაკეთებ. მე არა, ზურა ჯიშკარიანზე ვსაუბრობ.

ტექსტის წერა, ერთი მხრივ, თერაპიაც არის, მაგრამ მერე ფიქრობ, შენ რომ ტრავმების მანიფესტაცია მოახდინე და წერა თერაპიად გამოიყენე, შეიძლება, სხვა ადამიანი არ არის მზად ამ ტრავმის მისაღებად და რატომ აქვეყნებ? 

- მაგაზეც ფიქრობთ? 

 
კი, ვფიქრობ, რომ საერთოდ ნუ წერ, ნუ აქვეყნებ. გქონდეს შენთვის ფიქრად. მაგრამ რომ არ ვწერო, არ შემიძლია.

 

- ერთხელ თქვით, რომ ახლაც მუშაობთ წიგნზე. 

- კი, რამდენიმეზე. და ეს იდეები არეული მაქვს თავში. ხან ერთი წიგნის სიუჟეტის განვითარებაზე ვფიქრობ, ხან მეორე წიგნში რაღაცას ვამატებ, ხან მესამეში... ხან რომელიღაცაში. ხშირად რთულად მიდის პროცესი. იმიტომ, რომ, ამის გარდა, უბრალოდ ვწერ ხოლმე რაღაცებს. 

- უბრალოდ წერთ - რას ნიშნავს? რასაც არ გამოაქვეყნებთ?

- როცა, უბრალოდ, ნაკადში ხარ. ეს უბრალოდ წერაა, მაგიის კეთებაა, მედიტაციის პროცესია. თუმცა, შესაძლებელია მერე აღმოაჩინო, რომ შენ რასაც „უბრალოდ წერას“ ეძახდი, მშვენიერი მოთხრობაა. ან მშვენიერი ტექსტია, რომლის გამოქვეყნებაც შეიძლება. ხანდახან ასეც ხდება. 

- თქვენი წიგნი „საღეჭი განთიადები“ ეძღვნება თქვენს მეგობარს, გრინჩს (თაზო ლიპარტელიანს), რომელმაც წიგნის გამოსვლამდე ერთი წლით ადრე თავი მოიკლა. გრინჩს და თქვენ ბევრი საერთო გამოცდილება გქონდათ.

- 12 წელი ვიყავით ძმაკაცები, ძმები.

- რა იყო მთავარი, რაც გრინჩის სიცოცხლემ და სიკვდილმა გასწავლათ? ამ ადამიანმა რა ცოდნა დატოვა თქვენში?

- (პაუზა) ერთი მხრივ, იმის ცოდნა, რომ ყველა ვკვდებით და ვქრებით, რაღაც მომენტში. მეორე მხრივ, იმის ცოდნა, რომ ყველა ვცოცხლობთ და უნდა ვიცოცხლოთ. გრინჩის წასვლამ ჩემზე ისე იმოქმედა, რომ მთელი ჩემი სოციალური ატომები ჩამოიშალა. ბევრ მეგობარს ჩამოვშორდი. აბსოლუტურად არ ველოდი ამას. არადა, სუიციდის იდეა გრინჩამდე მე მქონდა და ხშირად მითქვამს სოკოს „თრიფში“, რომ მინდა, ჩემი ცხოვრება სუიციდით დამთავრდეს; მინდა, ჩემი სიკვდილი მე მეკუთვნოდეს. სიკვდილი ხომ ჩვენზე ნადირობს და განრიგი უნდა არიო, რომ ვერ მიხვდეს, სად ჩაგისაფრდეს. გრინჩის წასვლამ კიდევ უფრო გააძლიერა ჩემში სუიციდური ფიქრები. გააჩნია, როგორ ხასიათზე ვიღვიძებ. თუ ფსიქოდელიურ ხასიათზე ვიღვიძებ, მაშინ სიცოცხლე მიყვარს და მჭირდება. მე არ მინახავს ადამიანი, ვისაც ცხოვრება გრინჩზე მეტად ჰყვარებოდა.

- გაქვთ განცდა, რომ მისი გადარჩენა შეგეძლოთ?

- კი, ეს განცდა დღემდე მომყვება. ბოლო დღეს მასთან ვიყავი სახლში. ისეთი პერიოდი იყო, რომ სასწრაფოდ უნდა დამელომბარდებინა ლეპტოპი და ბინის ქირა გადამეხადა. გრინჩთან მე და კოკა  არჩვაძე ავედით. ვნახეთ, რომ ძალიან ცუდად არის. ამბობდა, თავის მოკვლას ვაპირებო. დავაწყნარეთ. ვუთხარით, რომ დავბრუნდებოდით. ბევრი დამამშვიდებელი ჰქონდა დალეული და გვეგონა, დაიძინებდა. დავპირდი, რომ საღამოს დავბრუნდებოდი. ლეპტოპი ძლივს სადღაც დავალომბარდე. ძალიან ცუდი გამოცდილება იყო. მერე მეგობრებთან წავედი დასალევად და იმ საღამოს გრინჩთან არ მივსულვარ. ერთადერთი, რაც გავაკეთე, დავურეკე მაქსს (მაჩაიძეს), დავურეკე გრინჩის დედას და ვუთხარი, თუ შეგიძლიათ, გაუარეთ-მეთქი. მაგრამ მე არ გამივლია. დროულად რომ გამევლო, შეიძლება, სხვანაირად ყოფილიყო ყველაფერი. და ეს განცდა მაქვს... ძლიერად. თუმცა, ახლა დიდად არ გვსურს ზურა ჯიშკარიანის ამ ტრავმაზე საუბარი. 

- ხშირად ამბობთ, რომ ბავშვობიდან მოყოლებული, ბევრი სიკვდილი გინახავთ. ინტერესი სიკვდილის მიმართ ასევე გასდევს თქვენს ცხოვრებას. ჩემი აღქმით, ხან სიკვდილს ეძებთ, ხან უკვდავებას ეძებთ... ის, რასაც თქვენ საქმიანობთ, თითქოს, უფრო უკვდავებისკენ არის, ვიდრე სიკვდილისკენ. მაგრამ იმაზე თუ გიფიქრიათ, რომ რასაც თქვენ უკვდავების გამოდევნებას ეძახით, ბევრი ადამიანისთვის სულ სხვა რამ არის?

- ზურა ჯიშკარიანის ციფრულ პროექტებს გულისხმობთ? 

- დიახ, იქნებ, გვითხრათ ცოტა რამ ამ ციფრულ პროექტებზე და იმაზე, თუ აცნობიერებთ, რომ სხვებისთვის შეიძლება არ იყოს მისაღები ის, რასაც აკეთებთ.

- ჩემი დამოკიდებულება რატომ უნდა იყოს სხვისთვის მისაღები? ყველა ადამიანს თავისი სამყარო აქვს. ეს სამყაროები ერთმანეთს ეხახუნება და, ხშირ შემთხვევაში, ქმნის ტკივილს. მაგრამ, ხშირ შემთხვევაში, ქმნის ალიანსებს. ჩვენი ციფრული პროექტების იდეა, გარკვეულწილად, სიკვდილის დამარცხებაა, ანუ ადამიანების აციფრულება იმისთვის, რომ მათ სიკვდილის შემდეგაც შეეძლოთ საუბარი საკუთარ შვილებთან, შვილიშვილებთან. გვინდა, ეს ტექნოლოგიების გამოყენებით გავაკეთოთ.

- კონკრეტულად, რის გაციფრულებას გულისხმობთ? 

- რეალურად, ამ ეტაპზე რაც შეგვიძლია გავაკეთოთ, ეს არის ადამიანის მოგონებების აციფრულება; რომ მისი მოგონებები გახდეს ინტერაქტიური, შეგეძლოს ამ მოგონებებთან საუბარი. მომავლის კიბერანთროპოლოგები, სოციოლოგები ნახავენ, ამ დროს ადამიანები რაზე ოცნებობდნენ, საკუთარი თავის საუკეთესო ვერსიები როგორ ააციფრულეს. იმიტომ, რომ ადამიანი სულ შეეცდება, საუკეთესო ვერსია უკვდავყოს, ასე ვთქვათ. 

- თუ ადამიანს უნდოდა, თავისი ნააზრევი დაეტოვებინა, ამ ფორმით თუ იმ ფორმით, საუკუნეების განმავლობაში, ამას აკეთებდა. 

- საუკუნეების განმავლობაში, ვისი ისტორიები ვიცით? ფარაონების, მეფეების, პოპვარსკვლავების... უნიკალური გამოცდილების მატარებელი მილიარდობით ადამიანის ისტორიები არ ვიცით. 

- რა კულტურის დანერგვისკენ უბიძგებს ეს პროექტები? მე მიბიძგებთ, რომ დღეს გავხდე უფრო „გამჭვირვალე“? თუ ჩემს შემდეგ მეხუთე თაობას უბიძგებთ, რომ ჩემს პიროვნებაზე ჰქონდეს ხელმისაწვდომობა?

- ამ აპლიკაციის გამოყენებით თვითშემეცნების პროცესს ვეხმარებით. მაგალითად, აპლიკაცია სვამს კითხვას: რა არის ჩემი ყველაზე დიდი ოცნება? დაფიქრდები - რა არის ჩემი ყველაზე დიდი ოცნება? მოდი, ვიფიქრებ. ან: რა არის ჩემი ყველაზე დიდი კოშმარი? რასაც ჩემს თავსაც ვუმალავ, იქნებ, ესეც ავაციფრულო? საინტერესო ექსპერიმენტია, რომ დავიწყოთ ადამიანების მოგონებების, გამოცდილების, სიყვარულის, ტრაგედიების შენახვა. ადამიანი იმას დატოვებს, იმ ხარისხით და იმ დოზით, რასაც თვითონ აირჩევს. ტექნოლოგიები თუ განვითარდა, ამის ერთ-ერთი გვერდითი ეფექტი ის იქნება, რომ მომავალში ვიღაცას შესაძლებლობა ექნება, ესაუბროს ადამიანს, რომელიც უკვე გარდაცვლილია. 

- ჭკუის საკითხავი ადამიანები ფიქრობენ, რომ ხელოვნური ინტელექტი ადამიანისთვის ადგილს აღარ ტოვებს. თქვენ თუ გისაუბრიათ ვინმესთან, ვინც ასე ფიქრობს? 

- ბევრჯერ. გვისაუბრია ძალიან წყნარად. მაგრამ ხელოვნური ინტელექტი უცნაური თემაა. ისე ვითარდება, რომ ადამიანების ნაწილი შეერევა ტექნოლოგიას და, ასე ვთქვათ, კიბორგი გახდება. მაგრამ თუ ხელოვნური ინტელექტი მართლა შეიძენს ცნობიერებას, არ ვიცი, ეს ცნობიერება ადამიანური იქნება თუ არაადამიანური. შეიძლება, საერთოდ ვერ დავამყაროთ მასთან კონტაქტი.

- იმიტომ, რომ მანქანა სწავლობს, როგორც ისწავლოს და ის მერე რას ისწავლის...

- დიახ, არავინ არ იცის, რას ისწავლის. ჩვენს ენაზე დაგვიწყებს ლაპარაკს, თუ სიცოცხლის განსხვავებული ფორმა გახდება. ევოლუციამ შექმნა ადამიანი, რომელიც ქმნის რაღაც სხვა არსებას, რომელიც შეიძლება ამ ევოლუციისგან აბსოლუტურად შორს დგას. ცოცხალი არსებები შეიძლება ვერ შევიდნენ მასთან კონტაქტში. 

- ამ მოვლენაში მხოლოდ დადებით მხარეს ხედავთ? 

- არა, ჩვენ ამ მოვლენაში ყველაფერს ვხედავთ - დადებით მხარესაც, უარყოფით მხარეებსაც, რომლებზეც ღიად დაიწყეს საუბარი ადამიანებმა. უბრალოდ, ჩვენ ახლა ამ პორტალიდან ვმანიფესტირებთ ცვლილებების ღმერთს, რომელსაც აინტერესებს, როგორია ცვლილებები, რომლებიც, ჯერ არ იცი, რა შედეგებს გამოიღებს. მოგზაურობაა, რომელიც შუა პროცესშია და არავინ იცის, შემდეგ მიწა გამოჩნდება, თუ არ გამოჩნდება. მაგრამ მოგზაურობა გიყვარს მოგზაურობისთვის და იმ ინტერესისთვის - სად მიხვალ.

 

„ზურა ჯიშკარიანი დღემდე არის გეტოების და გარეუბნების პრინცესა.“

 


- ერთ-ერთ გადაცემაში აფხაზების და ქართველების შესახებ თქვით: „თუ სადმე შევხვდით ერთმანეთს, ისინი მოვლენ თავისი მკვდრებით, ჩვენ მივალთ ჩვენი მკვდრებით. და წავა მკვდრების დატოლება: „აი, ეს ქნა შენმა ტყვიამ!“ უნდა დავივიწყოთ ჩვენი მკვდრები, ერთმანეთს შევხვდეთ და ვთქვათ: კი, მოხდა, მაგრამ, მოდი, წინ წავიდეთ.“  თქვენს ამ მოსაზრებას რაიმე გამოხმაურება თუ მოჰყვა? 

- დიახ, ბევრნაირი გამოხმაურება მოჰყვა. ზურა ჯიშკარიანი და მისი მეგობრები (გარკვეული ნაწილი) ბევრს ფიქრობენ ალტერნატიულ გზებზე, რომლებიც ჯერ დიდად პოპულარული არ არის საქართველოში. ახლა არ გვსურს ამ თემაზე საუბარი. 

- აფხაზეთში თუ გეგულებათ ვინმე, ვინც ამ ხედვას იზიარებს?

- ზუსტად მაგ თემაზე არ გვინდა საუბარი. 

- სოხუმზე გაქვთ ნათქვამი: „ეს არის ქალაქი რომლის ერთგულებიც დავრჩით.“ ამ შემთხვევაში, მრავლობით რიცხვში ვის გულისხმობთ? 

- ზურა ჯიშკარიანს და დევნილებს, რომელთა შორის, გარკვეულ შემთხვევაში, ტოლობის ნიშანია. 

- „ერთგული დავრჩით“ - რას ნიშნავს?

- ზურა ჯიშკარიანს რომ ჰკითხოთ, რა უბნელია, გეტყვით, რომ სოხუმელია. მისი იდენტობის ძალიან დიდ ნაწილს იკავებს ეს ქალაქი. ეს ფანტომური ქალაქი, რომელიც მისია, მანდ დაიბადა; მეხუთე თაობაა, მანდ იბადებიან. თან, სადღაც შორს არის. როგორ უნდა მოიქცე, რა უნდა გააკეთო, რა არ უნდა გააკეთო... ეს ყველაფერი თან მოჰყვება ამ ქალაქს. ზურა ჯიშკარიანისთვის ფანტომური ტკივილია, რომ არის ქალაქიდან, რომელშიც ვერ ჩადის. 

- რეალობის მიმართ გაჯიუტებაც ხომ არ არის, რომ  თქვენ სოხუმელი ხართ? 

- რეალობას არ გავურბივარ. ახლა თბილისში ვარ და ვამბობ, რომ თბილისში ვარ. არ ვამბობ, რომ სოხუმში ვარ. მაგრამ სოხუმი არის ადგილი, სადაც მინდა, რომ საბოლოდ მოვხვდე. ან სოხუმში, ან მარსზე. ჯერჯერობით, ორივეს შანსი თითქმის ნულის ტოლია. მაგრამ, ვნახოთ... 

- დევნილთა გეტოებს მინდა დავუბრუნდეთ. ხშირად ახსენებთ ამ გეტოებს და მაინტერესებს, თქვენი ცხოვრების ის ეტაპი თუ დადგა, როდესაც საკუთარი თავი გეტოს გარეთ ინტეგრირებულად მიგაჩნიათ? 

- ზურა ჯიშკარიანი დღემდე არის გეტოების და გარეუბნების პრინცესა. იმდენი ხანი იცხოვრა ჯერ გეტოებში, სადაც სიცივე და შიმშილი იყო; მერე გარეუბნებში, საიდანაც ყველაფერი შორს არის, სადაც სულ სხვანაირი ესთეტიკაა… ჩვენ ახლა გვინდა, რომ გარეუბნებიდან გამოვიყვანოთ ზურა ჯიშკარიანი. გააკეთოს თავისი სტარტაპი და გადაყვინთოს სხვა სამყაროში, უფრო საინტერესო სამყაროში, სადაც შეუძლია, პოსტბიოლოგიურ კომუნიკაციებზე იმუშაოს. 

- გამოდის, თქვენთვის სტარტაპი არის გზა, რომ გარეუბნის გამოცდილება დაძლიოთ? 

- ზურა ჯიშკარიანს უნდა, რომ დაძლიოს გარეუბნის და ქირით ცხოვრების ძალიან დიდი გრავიტაცია. გიყვარდება ეს გარეუბნები, იქაურ ესთეტიკას აღიქვამ, იქაურ ხალხს, მათ ჩაცმულობას, ერთმანეთზე მიჯრილ კორპუსებს და მინჯღრეულ-მონჯღრეულ განათებებს. ზურა ჯიშკარიანი იკარგება ამ გარეუბნის ტკბობაში. იცის გარეუბნის სულიერი გრამატიკა. 

- ზოგადად, არსებობს ცენტრი და პერიფერია. გარეუბნის გრავიტაციის დაძლევის შემდეგ, როგორ ფიქრობთ, სად აღმოჩნდებით? 

- გემი მიდის სადღაც, შეუცნობელში და არ ვიცით, სად აღმოჩნდება. ეს შეუცნობელი მაინტერესებს - რა იქნება, როგორი იქნება. გლობალურ გარეუბანს აქვს თავისი მინუსები და მარგალიტებით მოჭედილი პლუსები. აქ ილექება ის იდეები, რომლებიც ცენტრიდან განიდევნა. მერე ფორმები შეიცვალა, უფრო საინტერესო გახდა, უფრო უხეში, უფრო ელეგანტურიც... გარეუბნებში ილექება და აქვე აქვს განვითარების პერსპექტივა გარკვეულ იდეებს, რომლებიც მერე ისევ ცენტში ხვდება და იქაურ სტრუქტურას არღვევს. 

- ამ გრავიტაციას რომ დასძლევთ და სადღაც აღმოჩნდებით, შეიძლება, ის თქვენთვის საერთოდ არ იყოს საინტერესო. 

- შეიძლება, ასე მოხდეს, ზურა ჯიშკარიანისთვის საბედნიეროდ თუ სამწუხაროდ. თუ ასე იქნება, ასე იყოს. ზურა ჯიშკარიანს არ აქვს პრობლემა, რომელიმე სივრცეში არსებობდეს. იცის, რომ მგელ-ანგელოზია. თავის სტრუქტურაში და სისხლში 50% მგლის აქვს და ნებისმიერ სივრცეში ეს მგელი დაიღრენს, თუ იქ ყოფნა არ მოეწონება. მერე იქ წავა, სადაც უნდა იყოს. ასევე, აქვს ანგელოზური მხარე, რომელსაც შეუძლია, ანგელოზურ სივრცეებში ძალიან კომფორტულად იგრძნოს თავი.

 

„ქართველს შეუძლია, იყოს ის, რაც არის და უკვე ევროპელია.“ 

 


- გლობალური პერიფერია ახსენეთ. თქვენ ამბობდით და თქვენამდე ჩემი სხვა სტუმრებიც ამბობდნენ, რომ ახალგაზრდებს, რომლებიც საქართველოში ცხოვრობენ, ხშირად აქვთ ამ ქვეყნის, თავისი ოჯახის, წინაპრების და საკუთარი თავის მიუღებლობა. ამიტომ ისინი ცდილობენ, რომ სხვა იდენტობა იპოვონ. თქვენ ამბობთ: „ბევრ ადამიანს, თითქოს, ზიზღი აქვს: არა, ქართველი არა, მე უნდა ვიყო, როგორც ბელგიელი იმისთვის, რომ ევროპელი ვიყო. არ არის საჭირო, მაინცდამაინც ბელგიელი იყო. შენი თავი შეგიძლია, რომ იყო. იპოვე ის სიღრმე, რაც აქვს ამ ქვეყანას, არქეტიპულ დონეზე.“ რა შეიძლება გახდეს ის პლატფორმა, ის საძირკველი, რაც მათ თავისი იდენტობისკენ მოაბრუნებს? 

- ძალიან საინტერესოა. ადრე ზურა ჯიშკარიანსაც არ უყვარდა ეს ქვეყანა; დიდი მიუღებლობა ჰქონდა და ამ ქვეყნის ყველა არქეტიპზე უარს ამბობდა. „ვეფხისტყაოსანი“ არის ყველაზე მაგარი სიმბოლო. ჩვენ ვართ ევრაზიელები, ევროპის და აზიის სინთეზატორები. ეს არის საქართველოს ფუნქცია - აზიური და ევროპული კულტურების მიქსი. აქედან არიან ამოზრდილი ქართველი ახალგაზრდები. მამების და დედების თაობამ გააფუჭა საქმე, მაგრამ მათი ბრალი არ არის. ომი იყო... დარჩათ საბჭოთა ბაბუები და ბებიები და შეძულდათ საკუთარი ქვეყანა. მაგრამ, მე მგონი, ყველა მიხვდება, ან იგრძნობს მაინც, რომ ჩვენი ცეკვა, ჩვენი სინთეზი არის მთავარი. ევროპელიც ხარ, აზიელიც ხარ, ამდენი სიმდიდრე გაქვს. ამ სიმდიდრეში უნდა ჩაყვინთო, ამოიტანო ნაპირზე, მიიღო და სხვასაც ანახო. ქართველს შეუძლია, იყოს ის, რაც არის და უკვე ევროპელია. 

- თქვენ ამბობთ, რომ ომის შემდეგ გამოგყვათ პოსტტრავმული სტრესული აშლილობა, ქრონიკული ფორმით; რომ წლების განმავლობაში ნივთიერებების მოხმარებით ბლოკავდით ტკივილებს;  რომ ფსიქიატრიულ საავადმყოფოშიც მოხვდით ერთი კვირით და იქიდან თავის დაღწევა ადვილი არ ყოფილა. შეიძლება თუ არა, მთელი ეს მოგზაურობა შევადაროთ ჯადოსნური ზღაპრის და მითოსის გმირის სახიფათო გზას, რომლის გავლის შემდეგ გმირი შინ ახალი ცოდნით ბრუნდება? 

- შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ზურა ჯიშკარიანი ნამდვილად ცხოვრობს მაგ ათასსახიანი გმირის წრეში. ზუსტად ეგ იგრძნო ზურა ჯიშკარიანმა, რომ ქვესკნელშია და აქედან უნდა ამოვიდეს. ქვესკნელში ყოფნა - ეს უკიდურესი მომენტი ზურა ჯიშკარიანის ცხოვრებაში - დიდხანს გაგრძელდა. ახლა ნელ-ნელა ამოდის, სხვადასხვა ცოდნით. 

- ეს ცოდნა გაზიარებას თუ ექვემდებარება? 

- აუცილებლად. გმირის მოგზაურობის პრინციპი ეგ არის, რომ ახალ ცოდნას უზიარებს მთელ ტომს, ყველას, ვინც ირგვლივ ჰყავს. ზურა ჯიშკარიანმა უნდა გააზიაროს თავისი გადამუშავებული ტრავმები, რომლებიც ბრილიანტებად იქცა. ეს ბრილიანტები უნდა დაარიგოს. იმიტომ, რომ ბევრი ადამიანია იმ მდგომარეობაში, რომელშიც ზურა ჯიშკარიანი იყო საშინელ უფსკრულში და შეიძლება, მათ ზუსტად მისი ნაწერის წაკითხვა დაეხმაროს. 

- თქვენი აზროვნების მასშტაბი და თქვენი შესაძლებლობების ჩარჩო როგორ ბალანსშია ერთმანეთთან? ეს ბალანსი ცხოვრებაში ხელს ხომ არ გიშლით?

- შესაძლებლობების ჩარჩო მიშლის ხელს.

- იმიტომ, რომ რესურსია შეზღუდული?

- ზუსტად. და გლობალური პერიფერიის შეგრძნება. ზურამ რომ წიგნი დაწერა ექვსი წლის წინ და მხოლოდ ექვსი წლის შემდეგ გამოსცა, ესე იგი, ექვსი წელი დაიკარგა. ჩვენს ქვეყანაში დრო ნელა გადის. ათი თუ თერთმეტი წელი ველოდებოდი, რომ ხელოვნურ ინტელექტზე მუშაობის საშუალება მქონოდა. არ იყო უნილაბი, არ იყო ჯეოლაბი... არსებობდა იდეები და იყო ნახევრად ჩამოქცეული ქვეყანა. მაგრამ ზურა ჯიშკარიანს და ჩვენ არ გვიყვარს გადაბრალება, განსაკუთრებით, ამორფულ სტრუქტურებზე. 

- ბოლო კითხვა მაქვს: ახლა, ამ წუთას, რამდენად მისაღებია თქვენთვის ზურა ჯიშკარიანი ისეთი, როგორიც ის არის? 

- 50/50-ზე. 50% მოგვწონს, 50% საოცრად არ მოგვწონს და გვინდა, რომ ზურა ჯიშკარიანს ამაზე დაველაპარაკოთ. მადლობა, რომ მკითხეთ.

- ზურა, ძალიან მაინტერესებს, მთელ ამ ჩვენს საუბარში იყო თუ არა თამაშის ელემენტი? 

- აბსოლუტურად არ ყოფილა! უბრალოდ, ჩვენ მოვედით და მერე მოგვიწია ბევრი საუბარი ზურა ჯიშკარიანის სუბპერსონებზე. ვფიქრობდით ხოლმე, ჩვენ გვეპასუხა, ზურა ჯიშკარიანს ეპასუხა, თუ ჩვენ გვეპასუხა ზურა ჯიშკარიანის ნაცვლად. ერთადერთი ეს იყო. 

- ჩემთვის ასე შევაჯამებ. აქამდე რაც არსებობს თქვენი საჯარო მასალა და რითიც ვემზადებოდი თქვენთან შესახვედრად, იქ იყო ზურა ჯიშკარიანი და მე მქონდა კითხვები ზურა ჯიშკარიანთან. 

- დიახ. 

- ახლა მაქვს უკმარისობის განცდა - შეიძლებოდა თუ არა, რაღაც სხვაზეც გველაპარაკა, რაც უკეთესად გაგვაცნობდა ზურა ჯიშკარიანს, თავისი ათასი სახით. მაგრამ ამისთვის მზად არ ვიყავი და ახლაც არ ვიცი, სხვანაირად როგორ უნდა წარმემართა ეს ინტერვიუ. 

-  ზურაც არ იყო მზად. ეგონა, რომ თვითონ მოდიოდა და მაგრამ მერე სხვადასხვა ნაკადი მოვიდა ერთად. 

-  მოდით, ჩემს თავს არ დავაბრალებ იმას, რაც მოხდა. 

- არავითარ შემთხვევაში! ზურა ჯიშკარიანიც მოდიოდა, როგორც ზურა ჯიშკარიანი, უბრალოდ, მერე ჩავერთეთ ჩვენ, დაუგეგმავად გამოვჩნდით. 

- კარგით, გმადლობთ, რომ მოხვედით და ვისაუბრეთ. ინტერვიუს დავასრულებთ თქვენი კომენტარით ცნობილი ადამიანების ორ გამონათქვამზე. პირველი ციტატის ავტორია ფრანგი ფილოსოფოსი მიშელ დე მონტენი (1533-1592): „აი, ყველაზე დიდი რამ ამ ქვეყანაზე: შეგეძლოს, ეკუთვნოდე საკუთარ თავს.“

- სოციალურ შრეში ეს სწორი აზრია. მაგრამ უფრო ღრმა შრეს თუ ჩავხედავთ, საკუთარი თავი რამდენად არსებობს, არ ვიცი. არსებობს მდგომარეობა, რომელსაც ეძახიან „საკუთარ თავს“ და თუ ეს მდგომარეობა კაბელებით კარგად არის მიერთებული პორტალთან, პრინციპში, მაშინაც უნდა ეკუთვნოდე საკუთარ თავს. 

- მეორე ციტატის ავტორია ქართველი მწერალი ოთარ ჭილაძე (1933-2009): „ვაჟკაცობა თავის გამოდება და სიკვდილი კი არა, გადარჩენაა, რადაც არ უნდა დაგიჯდეს ის.“

- აქ ახლა ზურამ უნდა აარჩიოს: ვაჟკაცობა, როგორც გადარჩენა, თუ ვაჟკაცობა, როგორც სიკვდილი. ასე ვიტყვი: თავის გამოდება და სიკვდილი გმირობაა. გადარჩენას კი ვაჟკაცობის დიდი ხარისხი სჭირდება, ისე ვერ გადარჩები. 

- სიკვდილი გმირობაა? 

- დიახ, ასე თქვა ზურამ. 

- მაინც სიკვდილისკენ ხართ?

- კი, სიკვდილი საოცრად ლამაზი და საინტერესოა. ერთადერთი ფაქტია, რაც ნამდვილად მოხდება და ცხოვრების სწორი მოდუსია მზადება მაგ მომენტისთვის. 


 

ფოტომასალა: ზურაბ ქურციკიძე

გუნდი

ირაკლი გედენიძე

ზურაბ ქურციკიძე

გიო კუსიანი

გიორგი ურუშაძე

თამთა ყუბანეიშვილი

ნანა ყურაშვილი

ინგა ქორიძე