×
„ვგრძნობ, რომ ყველაზე მეტად ახლა მაქვს ბალანსი“

ნინა მენთეშაშვილი

ანტერპრენერი, მარკეტერი


5638

ინტერვიუს შესახებ

ნინა მენთეშაშვილი, ანუ, ჩემთვის, ნინო - ჩემი მეგობრების ქალიშვილია. ამიტომ, თითქმის დაბადებიდან ვიცნობ. სასეირნოდაც წამიყვანია, როცა ერთიციდა იყო და საკუთარი თვალით მინახავს, მისი ულამაზესი, ხუჭუჭი თმის და ჭკვიანური გამომეტყველების შემხედვარე გამვლელებს სახეები როგორ უნათდებოდათ ღიმილით. 

დღეს სხვა მიზეზიც ბევრია, რის გამოც ეს ადამიანი - ნინა მენთეშაშვილი - ღიმილს და დადებით ენერგიას გადასდებს ადამიანებს.

წინასწარ მხოლოდ ერთ მიზეზს გაგიმხელთ: 29 წლის ახალგაზრდა ქალმა გაბედა და გააკეთა ის, რაზეც, შეიძლება, ბევრი ჩვენგანი მხოლოდ ოცნებობს - მიატოვა კარგი სამსახური და საკუთარი ბიზნესი წამოიწყო. დღეს, ოთხი წლის შემდეგ, მის კომპანიას ათი ფილიალი აქვს საქართველოში და უცხოეთის ათზე მეტ ქვეყანაში ყიდის თავის პროდუქტს - ფერად წინდებს.

დანარჩენს თვითონ ნახავთ...

როდესაც ინტერვიუს წაიკითხავთ, არ ვიცი, დამეთანხმებით თუ არა - მე კი, აი, ნინასნაირი მინდა, რომ იყოს საქართველოს მომავალი.

ია ანთაძე

- ნინა, ფრანგი განმანათლებელი ჟან-ჟაკ რუსო ამბობდა, ჩვენი ნამდვილი მასწავლებლები არიან გამოცდილება და გრძნობაო. როგორ ფიქრობ, სიტყვა „გრძნობა“ რატომ გაჩნდა ამ კონტექსტში?

- ძალიან საინტერესოა. ალბათ, პირველ რიგში იმიტომ, რომ ღრმა ბავშვობიდანვე ბევრ რამეს ვსწავლობთ შეგრძნების დონეზე. მარტო გამოცდილებით ან მარტო ტვინით ხომ არ ვსწავლობთ?! ეგ არის, ალბათ, საწყისი, რაზე დაფუძნებითაც რუსომ თქვა, რომ ყველაფერს გამოცდილებით ვერ ისწავლი, ზოგჯერ უნდა იგრძნო იმისათვის, რომ რაღაც ახალი შეიძინო. 

- რამდენად იყო გრძნობა შენი მასწავლებელი, შენი გზის გამკვლევი, როცა პროფესიად მარკეტინგი აირჩიე? 

- მე ხომ გულახდილად უნდა ვილაპარაკო ყველაფერი? - ასე მაქვს გადაწყვეტილი. ამიტომ, პროფესიაზეც გულწრფელად უნდა ვთქვა. ჯერ ერთი, როდესაც გადავწყვიტე, რომ მარკეტერი უნდა გავხდე, 16 წლის ვიყავი. ძალიან პატარა ასაკია იმისთვის, რომ ადამიანს გესმოდეს, რა უნდა იყოს შენი პროფესია. ბევრი შემთხვევა ვიცი, როდესაც სულ ახალგაზრდა ადამიანს პროფესიის არჩევანი უფროსებმა მოახვიეს თავს. ჩემს შემთხვევაში არავის არაფერი დაუძალებია, მაგრამ მე თვითონ გარშემო რომ მიმოვიხედე, ჩემთვის მეტ-ნაკლებად საინტერესოდ რაც მომეჩვენა, 16 წლის ასაკში - აღმოჩნდა მარკეტინგი. მამა და ძმა ფიზიკოსები არიან, დედა და ბაბუა სახელოვნებო სფეროს წარმოადგენენ, ბებიები კი ექიმები იყვნენ. მე ვიფიქრე, მოდი, რომელიმე პრაქტიკული პროფესიისკენ წავალ, რომელიც გამომადგება-მეთქი. მოკლედ, ამ საკითხს უფრო პრაგმატულად მივუდექი, ვიდრე შეგრძნებით. 

 

რატომ უნდა მქონდეს ასე ჩარჩენილი ეს ფრაზები?!

- ესე იგი, ვერ ვიტყვით, რომ გრძნობამ გაგიწია მარკეტინგისკენ. 

- გრძნობამ გამიწია იმდენად, რამდენადაც პრაქტიკულ  პროფესიებს შორის, ყველაზე მეტად ამან დამაინტერესა. კავკასიის ბიზნესსკოლაში, რომელიც დავამთავრე, იყო ფინანსები, მენეჯმენტი... იმათ შორის ჩემთან ყველაზე ახლოს აღმოჩნდა კომუნიკაციები, ხალხთან ურთიერთობა, პიარი, მარკეტინგი. 

- ბავშვობაში, შენი ეზოს მეგობრებთან ერთად, სპექტაკლებს დგამდი და თქვენი ყველაზე საპატიო მაყურებელი იყო შენი ბაბუა - რეჟისორი მიხეილ თუმანიშვილი. ნათქვამი გაქვს, რომ სახლშიც ყოველთვის გაკვირდებოდა, როგორ თამაშობდი. თეატრი ბავშვობიდან გიყვარდა, მაგრამ, ბაბუამ არ გირჩია, რომ მსახიობი გამხდარიყავი. მას მიაჩნდა, რომ ეს საშინელი, ძალიან რთული გზაა. როგორ ფიქრობ, ამ რჩევის მიზეზი  ის იყო, რომ რთული გზისთვის ვერ  გაგიმეტა, თუ ის, რომ შენში განსაკუთრებული მონაცემი ვერ დაინახა?

- არ ვიცი. ათი წლის ვიყავი, როცა მიშა ბაბუ გარდაიცვალა. ათი წლის ბავშვისთვის რთული შესაფასებელია ის, რასაც მეკითხები. 

- ეს არ მახსოვდა, ასე პატარა თუ იყავი, როცა ბაბუა გარდაიცვალა. 

- ის მახსოვს, რომ სულ ამბობდა, საშინელი პროფესია არისო და ამისთვის, რა თქმა უნდა, არ ვემეტებოდი. მაგრამ ათი წლის ბავშვი რამდენად შემაფასა, არ ვიცი. არასდროს უთხოვია, რომ მისთვის რამე (ეტიუდის მსგავსი) გამეკეთებინა. არც კი უცდია, რომ ენახა, რა გამომივიდოდა. ის აკვირდებოდა ჩემს თამაშს არა იმ კუთხით, რომ მე რაღაცას ვასახიერებ. ის აკვირდებოდა, როგორ ვეთამაშები ჩემს თოჯინებს; აკვირდებოდა პროცესს, ბავშვი როგორ კარგავს და ივიწყებს გარესამყაროს, როცა თამაშს იწყებს. როგორც მივხვდი, მერე ცდილობდა, ეს თავისი მსახიობებისთვის გადაეცა - როგორც ბავშვი ივიწყებს, რა ხდება მის გარშემო, როცა საკუთარ სამყაროში შედის, თქვენც ეს უნდა მოახერხოთ სცენაზეო. 

- შემდეგ, როცა გაიზარდე და ბაბუა ცოცხალი აღარ იყო, როგორ ფიქრობ, რამდენად იმოქმედა შენს გადაწყვეტილებებზე მისმა სურვილმა, მსახიობის მძიმე პროფესიას მისი ოჯახის წევრი არ გაჰყოლოდა? 

- აშკარად იმოქმედა. შეიძლება არა გაცნობიერებულად, მაგრამ დღემდე იმდენად მკაფიოდ მახსოვს... რატომ უნდა მქონდეს ასე ჩარჩენილი ეს ფრაზები?! ჩემთვის დიდი ავტორიტეტი იყო. ალბათ, ამ თემაზე კი არა, ნებისმიერ სხვა თემაზე რასაც იტყოდა, ჩემთვის, მით უმეტეს, მაშინ, როცა 16 წლის ვიყავი, ყველაფერს განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა. ახლა რომ ვფიქრდები, არასწორია. არ შეიძლება, გადამწყვეტი მნიშვნელობა მიანიჭო, რომ ბაბუა ასე ფიქრობს, ან ბებია ისე ფიქრობს... შენ ხომ ინდივიდი ხარ და შენი გზა გაქვს?! მაგრამ ამას ახლა ვუფიქრდები და მაშინ, ასე მგონია, ჩემდაუნებურად ის გავაკეთე, რაც ბაბუაჩემს უნდოდა. 

 

არ შეიძლება, გადამწყვეტი მნიშვნელობა მიანიჭო, რომ ბაბუა ასე ფიქრობს, ან ბებია ისე ფიქრობს...

- იმის შემდეგ, ალბათ, ბევრჯერ თავიდან გაიაზრე შენი არჩევანი და გწყდება თუ არა გული იმის გამო, რომ ეს შესაძლებლობა - მსახიობი გამხდარიყავი - ხელიდან გაუშვი? 

- იმაზე მწყდება გული, რომ არცკი ვცადე. შეიძლებოდა მეცადა, ჩემგან არაფერი გამოსულიყო და მერე რაღაც სხვაც მეცადა. მაგრამ იმდენად ხაზი გადაესვა ამ საკითხს, რომ აღარასოდეს მიცდია. მერე უკვე მეც ისე შევხედე პროფესიის არჩევას, როგორც ვთქვი - უფრო პრაქტიკულად. ეს პრაქტიკული მხარეც იყო ჩემში და იმიტომ. ესეც ჩემი ნაწილია. 

- მოგვიანებით, როცა მარკეტინგში საუკეთესო აკადემიური განათლება მიიღე საქართველოში და შვეიცარიაში, სხვადასხვა დროს რამდენიმე კორპორაციის  მენეჯერი იყავი. მაგრამ დაქირავებული სამსახური მალე მიატოვე და საკუთარი ბიზნესი წამოიწყე. ეს იყო ფერადი წინდების ბიზნესი, რაც არანაირად არ ეხმიანებოდა შენი ოჯახის პროფესიულ პრიორიტეტებს. ვინ იყო ოჯახის ის წევრი, ვინც ყველაზე გვიან შეეგუა შენს არჩევანს ფერადი წინდების სასარგებლოდ? 

- ამას გეტყვი, მაგრამ მანამდე ორ რამეზე მინდოდა, მეპასუხა. შენ თქვი, მალევე დაანებე ამ სამსახურებს თავი და საკუთარი ბიზნესი წამოიწყეო. ჯამში შვიდი თუ რვა წელი ვიმუშავე სხვადასხვა სამსახურში და ჩემთვის ეგ რვა წელიც დიდი ხანი იყო. ვწვალობდი, ხან იქ ვცადე, ხან აქ...  ჩემს აღქმაში ეს იყო ჩემი ზრდასრული ცხოვრების საკმაოდ დიდი მონაკვეთი. 19 წლიდან დავიწყე მუშაობა და 29 წლის ვიყავი, როცა „ალტერსოქსი“ დავაფუძნეთ. მანამდე  ორი წელი შვეიცარიაში ვსწავლობდი. ჯამში ათი წელი გაგრძელდა ჩემი სწავლა-განათლება და, პარალელურად, სხვადასხვა სამსახური. მეორე, ის მინდოდა მეთქვა, რომ ოჯახში ჩემებისთვის ცოტა უცნაური იყო, როცა საკუთარი ბიზნესის კეთება გადავწყვიტე. ისინი ბევრად უფრო მარტივად აღიქვამდნენ, რომ განათლება მივიღე და ჩემი სპეციალობით დავიწყე მუშაობა; სტაბილური შემოსავალი მაქვს და ნორმალურ გამოცდილებას ვიძენ. სანამ სამსახურიდან სამსახურში უკეთეს პირობებზე გადავდიოდი - ან ხელფასის კუთხით, ან გამოცდილების კუთხით - ჩემებისთვის ყველაფერი  კარგად იყო. როცა ვთქვი, ამ სტაბილურ შემოსავალს თავი უნდა დავანებო, უნდა გავრისკო და ჩემი ბიზნესი წამოვიწყო-მეთქი, აი, ეს კი აღმოჩნდა მოულოდნელი და ცოტა გაუგებარი. პირველი კითხვა იყო - რატომ? და მერე იყო ეჭვი - რა ვიცოდი მაგ საქმის და საიდან რა უნდა გამეკეთებინა. მარტო ოჯახის წევრებს კი არა, ახლა რომ ვიხსენებ, მეგობრებსაც - ყველას ჩემ გარშემო - ცოტა ეჭვიანი პოზიცია ჰქონდა. 

- ესე იგი, როცა გადაწყვიტე, რომ საკუთარი ბიზნესი წამოგეწყო, ოჯახისთვის ეს უფრო მოულოდნელი აღმოჩნდა, ვიდრე შენი ბიზნესის შინაარსი?

 
- რისი ბიზნესი მექნებოდა, ეგ კიდევ შემდეგი ეტაპი იყო. მაგრამ თავისთავად ის გადაწყვეტილება, რომ მე, აი, ამ სამსახურიდან უნდა წამოვიდე - კი არ გამომიშვეს, ან კი არ გამომაგდეს, ან რაღაც ცუდი კი არ ხდება. უბრალოდ, მე თვითონ აღარ მინდა. მინდა, რომ სხვა ვცადო და ეს სხვა - რა გინდა, რომ ცადო? და, აი, ეს მინდა, რომ ვცადო - ჩემი ბიზნესი მინდა, რომ დავიწყო ჩემი ძალებით, ჩემი ნული გამოცდილებით ამაში, - ეს იყო პირველი მოულოდნელობა, მე რამდენადაც ვხვდები.

ეგ რომ ვთქვი, ბიზნესი მინდა-მეთქი, „ალტერსოქსამდე“ კიდევ რამდენიმე თვე გავიდა. ბოლო სამსახურიდან რომ წამოვედი, არც მკაფიო იდეა მქონდა, არც ბიზნესგეგმა მეჭირა ხელში. უბრალოდ, მინდოდა, მეცადა და გავიაზრე, რომ სანამ სამსახურში ვარ დილიდან საღამოს ექვსამდე, შვიდამდე და ხანდახან შაბათ-კვირასაც - ვერასდროს ჩემს საქმეს ვერ დავიწყებ. ეს იქნება იდეის დონეზე, რომ რაღაც მინდა, მაგრამ ვერ მოვიცლი, პრაქტიკულად ვერ გავაკეთებ. როცა ამას მივხვდი, ავდექი და წამოვედი სამსახურიდან. 

- მერე, როცა გაირკვა, რომ ფერადი წინდების ბიზნესი უნდა გეკეთებინა,  გაოცების და ეჭვების პიკი უკვე გადავლილი იყო?

 

ეს პრაქტიკული მხარეც იყო ჩემში, ესეც ჩემი ნაწილია.

- პიკი გადავლილი იყო, მაგრამ არც ამ ფერად წინდებს შეხვედრიან დიდი ენთუზიაზმით. ისე არ მინდა გამოვიდეს, რომ ვინმემ მითხრა, არ გააკეთოო. ასეთი რამ არ ყოფილა. უბრალოდ, ყველას ჰქონდა ცოტა ეჭვნარევი დამოკიდებულება - ჯერ საერთოდ რა გამოუვა და, ახლა კიდევ, ამ ფერადი წინდებით რას მიაღწევს?! ასევე, ფერად წინდებზე ყველას ჰქონდა ასოციაცია, რომ რაღაც საბავშვოს ვაკეთებდი. მერე ვუხსნიდი, რომ ზრდასრულ ადამიანებსაც შეიძლება ეცვათ ფერადი წინდა. სინამდვილეში, მეც საერთოდ არ ვიყავი დარწმუნებული, რა გამოვიდოდა ჩემი ბიზნესიდან. ბიზნესში შეიძლება ყველაფერი ძალიან კარგად დაალაგო, გათვალო, დაგეგმო, მაგრამ - რა გამოვა, მაინც ვერ გეცოდინება. ამიტომ ვერავისთან პოლემიკაში ვერ შევდიოდი, რომ ჩემი იდეა დამეცვა. ძირითადად, იმაზე ვფიქრობდი, თუ არაფერი გამოვიდოდა, მერე რა უნდა მექნა.  მაშინ რა დანაზოგიც მქონდა, ყველაფერი ამ საქმეში ჩავდე. 29 წლის ვიყავი და  ჩემთვის არ იყო მარტივი, რომ მეფიქრა - დავკარგავ და არაუშავს. ეს ჰაერზე დარჩენის ტოლფასი იყო: სამსახურიდანაც წამოხვედი, არც ბიზნესი გამოვიდა და, რა გააკეთე, ესე იგი?! 

- ის, რომ შენი ბიზნესი დღეს წარმატებულია, რამენაირად თუ უკავშირდება მიხეილ თუმანიშვილის გააზრებულ და სისტემატურ შრომას, რომ თავის შვილიშვილებში წარმოსახვის უნარი განევითარებინა? როგორც შენ ყვები ერთ-ერთ გადაცემაში, ის ძალიან ხშირად თქვენთან ერთად ძერწავდა, ხისგან ფიგურებს თლიდა, რკოებისგან კაცუნებს აკეთებდა და ასე შემდეგ... 

- უნდა ვაღიარო, რომ ამაზე არასდროს მიფიქრია. არ მიფიქრია მაგ კუთხით, ბავშვობის გამოცდილება თუ დამეხმარა ბიზნესში და რაიმე როლი თუ ითამაშა. ალბათ. ბავშვობიდან მიყვარდა მაგ ყველაფრის კეთება, რაც შენ ჩამოთვალე. ოღონდ, ეგ მეკეთებინა, ოღონდ, მაგ სამყაროში ვყოფილიყავი... როცა ბაბუა აღარ იყო, ძალიან დამაკლდა ის, რასაც ერთად ვაკეთებდით. ჩემთვის ორგანულია, ეგ მჭირდება, რომ თავი კარგად ვიგრძნო. და ამ განცდას ვერსაიდან ვეღარ ვიღებ, უკვე რამდენი წელია. შეიძლება, ნაწილობრივ ახლა ჩემი საქმიდან ვიღებ. თითქოს, ახლანდელი საქმით ჩემს თავს ვუკომპენსირებ ბავშვობის გამოცდილების დანაკლისს.

- როდესაც სასწორის ერთ პინაზე დევს კორპორაციაში სტაბილური სამსახური და მეორე პინაზე - საკუთარი ინოვაციური ბიზნესი, რა უნარები და რა თვისებები სჭირდება ადამიანს, რომ არჩევანი ბიზნესის სასარგებლოდ გააკეთოს? 

- პირველ რიგში, არ უნდა იყო კომფორტულად სასწორის მეორე მხარეს. ჩემს თავს რომ ვიხსენებ, რომელიმე კომპანიაში რომ ვყოფილიყავი კარგად და კომფორტულად, არასდროს ვიფიქრებდი, მოდი, ახლა, გავრისკო-მეთქი. მით უმეტეს, ხელფასსაც გიხდიან, ნორმალური სამუშაო პოზიცია გაქვს, შეიძლება სოციალური სტატუსიც კი გქონდეს. მაგრამ არ ვიყავი მანდ კარგად. ამდენი სამსახურიც რატომ შევიცვალე ამ შვიდ-რვა წელიწადში? იმიტომ, რომ, თითქოს, სულ ვეძებდი... კარგი, საბანკო სექტორი არ გინდა? გასაგებია, შეიძლება, მოსაწყენია. საავტომობილო სექტორში წავედი. იქ რაღაც ვისწავლე, კარგი იყო, მაგრამ დიდხანს ვერ გავჩერდი. ღვინო, უძრავი ქონება - ამდენი სხვადასხვა სფერო ვცადე. ასე გიჟივით დავქროდი  სამსახურიდან სამსახურში. 

- შენი ხასიათის რა თვისება განაპირობებდა, რომ დაქირავებული მენეჯერის პოზიციაზე ყველგან დისკომფორტს გრძნობდი?

- ხასიათის თვისებას ამწუთას ვერ ვარქმევ სახელს, მაგრამ ჩემს თავთან დაკავშირებით რაც გავაცნობიერე, არის ის, რომ, ალბათ, ცხოვრებაში პირველად შემდგარ ადამიანად თავი მაშინ ვიგრძენი, როცა „ალტერსოქსი“ გავაკეთე. მანამდე, თითქოს, ამდენი სამსახური მქონდა; მაგისტრის ხარისხი ავიღე შვეიცარიაში, რაც ცუდი არ არის; ამ სამსახურებშიც ჯერ მარკეტინგის სპეციალისტი ვიყავი, მერე დეპარტამენტის ხელმძღვანელი გავხდი.

 
პრინციპში, რატომ არ ხარ შემდგარი, ასე გარედან რომ შეხედო - 29 წლის ადამიანი ხარ, ნაკლებიც... მთელი ეს წლები მუშაობ ნორმალურ სამუშაო პოზიციებზე. აი, არასდროს არ მქონდა იმის შეგრძნება, რომ რაღაცა გავაკეთე ამ ცხოვრებაში და, აი, მაგით ვიცხოვრე მთელი ეს წლები. და პირველად, როცა „ალტერსოქსი“ გავაკეთე და გამოვიდა კარგი და პირველი წარმატება მქონდა, მაშინ მქონდა შეგრძნება, რომ ძლივს, რაღაც ცხოვრებაში მეც გავაკეთე.

- თვითრეალიზაცია ბევრად მეტია, ვიდრე კეთილდღეობა. შეიძლება, გქონდა კეთილდღეობა, მაგრამ თვითრეალიზაციის განცდა თუ არ გქონდა, მაშინ გასაგებია, რატომ ვერ გაჩერდი იმ სამსახურებში.

- მქონდა ეს განცდა - სოციუმი აფასებს იმას, რომ მე კარგად მივდივარ ცხოვრებაში. ჩემი ოჯახიც, სხვებიც ხედავენ, რომ კარგად მივდივარ. მაგრამ შიგნიდან ვერ იყო ისე, როგორც უნდა ყოფილიყო. კიდევ ბაბუაჩემზე მინდა ვთქვა. ალბათ, ყველა ადამიანს განუცდია ეს, ვისაც ოჯახის წევრი - დედა, მამა, ბებია ან ბაბუა ჰყავს ისეთი ადამიანი, რომელსაც ბევრი პატივს სცემს, ბევრს უყვარს, ბევრი იცნობს. შენ, გინდა-არგინდა, იმის შვილი ხარ... იმის შვილიშვილი ხარ... მე მთელი ბავშვობა, მთელი ცხოვრება ვიყავი - „აი, ეს იცით, ვინ არის? ეს ბატონი მიხეილ თუმანიშვილის შვილიშვილია.“ და უკვე ყველას უყვარხარ, ყველა ამბობს, „რა კარგია!“

 
ეს ცუდი კი არ არის, ძალიან კარგია, მაგრამ, თითქოს... ამაში ხომ შენი მიღწევა არაფერი არ არის? შენ ეს ოჯახის წევრი გერგო. შენ არაფერი კონტრიბუცია ამაში არ გაგიკეთებია, შენით, შენ თვითონ. არც ეგ არ მაძლევდა არასდროს თვითრეალიზების შეგრძნებას, რომ რახან მე ასეთი კარგი ადამიანის შვილიშვილი ვარ, ამიტომ, მეც მაგარი ვარ! პირიქით. მე ვიყავი რაღაცნაირი... არაფერი... ამ ყველაფერში. ჩემი შინაგანი შეგრძნებით

ეს ამბავი გადაილახა სულ ბოლოს, „ალტერსოქსით“. 

- შენს ამბებს კიდევ დავუბრუნდებით. ახლა მინდა,  საზოგადოებრივ თემებზე ვილაპარაკოთ. შენ თვითონ წერდი, რომ, სტატისტიკის მიხედვით, ერთ წარმატებულ სტარტაპ (დამწყებ) ბიზნესზე 99 წარუმატებელი ბიზნესი მოდის. 

- დაახლოებით, ასეა. 

 

ბოლო სამსახურიდან რომ წამოვედი, არც მკაფიო იდეა მქონდა, არც ბიზნესგეგმა მეჭირა ხელში.

- რა არის იმ წარუმატებლობების მიზეზი, რომელსაც ამხელა პროცენტული მაჩვენებელი აქვს სტატისტიკაში - ეს არის არასაკმარისი ცოდნა, არასაკმარისად განვითარებული უნარები, თუ საქმის მიმართ არასწორი დამოკიდებულება?

- რაც ჩამოთვალე, ნებისმიერი ფაქტორი შეიძლება გახდეს მიზეზი. იცი, რა ეშლებათ ადამიანებს? თვითონ რაღაც იდეით აენთნენ; თვითონ ხომ მოსწონთ და თავის გარშემო შეიძლება ხუთ ან ათ ადამიანს უთხრეს და მათაც მოეწონათ. ეს ადამიანები ჩვენი ახლობლები არიან, ისინიც ჩვენსავით ხედავენ ამ სამყაროს და მეტ-ნაკლებად ერთმანეთს ვგავართ. მათ რომ მოეწონათ, ეს საერთოდ არ ნიშნავს იმას, რომ შენი იდეა შეიძლება იმდენს მოეწონოს, რაც შენს ბიზნესს არსებობისთვის ეყოფა. არ ვიცი, შეიძლება, ცუდად გამოვიდეს, მაგრამ ზოგჯერ ადამიანები თავიანთი იდეით თვითონვე მოინუსხებიან და აღარ აკეთებენ საკმარის ანალიზს, არც ფინანსურს, არც მარკეტინგულს. იდეიდან განხორციელებამდე შეიძლება ერთი ნაბიჯი იყოს, თუ ყველა სხვა ნაბიჯს გადაახტები. ბევრად უფრო სწორია, რომ ყველა ნაბიჯი გაიარო. ნელი პროცესია და მეტს წვალობ, მაგრამ ჯობია, გააკეთო ის კვლევაც, ანალიზიც. შეაფასო, აწონ-დაწონო... ეს ყველაფერი ისწავლება, სახელმძღვანელოში გიწერია, იდეიდან განხორციელებამდე რა ეტაპები უნდა გაიარო. მაგრამ ხშირად ანტერპრენერები სწორედ ის ადამიანები ხდებიან, რომლებსაც ბიზნესში ფორმალური განათლება შეიძლება სულაც არ ჰქონდეთ. 

- შენ ზუსტად იმ საქმეში გაქვს კარგი აკადემიური განათლება, რასაც შემდეგ ხელი მოჰკიდე. რამდენად დაგეხმარა ეს ცოდნა? 

- სულ ვამბობ, რომ ეგ ცოდნა ძალიან დამეხმარა. ასევე დამეხმარა ყველა სამსახური, რომელშიც ვიმუშავე. საბოლოოდ, ხომ აღარ მომინდა და წამოვედი, მაგრამ ყოველი დღის მადლიერი ვარ იმიტომ, რომ უამრავ რამეს სწავლობ. ახლაც, როცა მცალია, ლექციებს ვკითხულობ. ანტერპრენერშიპს, ანუ მეწარმეობას (ასე ითარგმნება ქართულად) ვასწავლი. ძალიან ბევრი სტუდენტია, რომლებსაც უკვე მეორე და მესამე კურსიდან უნდათ, საკუთარი ბიზნესი დაიწყონ. მაგრამ არ არის აუცილებელი, პირდაპირ უნივერსიტეტის მერხიდან გავარდე ბიზნესში. მართალია, ანტერპრენერობის ასაკმა ჩამოიწია მარკ ცუკერბერგის და ზოგიერთი სხვა ასეთი ვარსკვლავის გამო, რომლებმაც უნივერსიტეტიდანვე მიაღწიეს დიდ წარმატებას. ყველას იგივე უნდა. რასაც ჟურნალებში ვხედავთ, ამ ასაკში ადვილად ვიჯერებთ. მე კი სულ ვეუბნები, რომ, პირიქით, ჯერ იმუშაონ, ბევრგან იმუშაონ. იმდენ რამეს ისწავლიან, რაც მერე გამოადგებათ.

- ბევრჯერ მსმენია, რომ საქართველოში სტარტაპების ბუმია. 

- სერიოზული ბუმია, დიახ.

- რა არის დამხმარე და ხელის შემშლელი ფაქტორები იმისთვის, რომ სტარტაპების შრომამ რეალურად მოიტანოს შედეგი ჩვენი ქვეყნისთვის? 

 

ზრდასრულ ადამიანებსაც შეიძლება ეცვათ ფერადი წინდა.

- რამდენიმე სახელმწიფო პროგრამა არსებობს, რომლებიც პირდაპირ აფინანსებს სტარტაპ პროექტებს, კონკურსის წესით. შეიძლება დაბალპროცენტიანი სესხიც მოგცენ. მეორე მხრივ, მხარდამჭერი პოლიტიკაა იმ კუთხით, რომ ჩვენნაირ ბიზნესებს საზღვარგარეთ უფრო ფართო ასპარეზი სჭირდება. სხვადასხვა საერთაშორისო გამოფენაში მონაწილეობა რამდენიმე ათასი ევრო ღირს. შეიძლება ეს დაგიფინანსონ, გითხრან, ბილეთი შენ იყიდე, მაგრამ მონაწილეობის ხარჯს მე - სახელმწიფო - გადაგიხდიო. არჩევენ რამდენიმე სტარტაპ კომპანიას და ევროპაში ან ჩინეთში დიდ გამოფენებზე უშვებენ. ჩემი აზრით, ეს ნამდვილად არის ხელშეწყობა და დასაფასებელია. მაგრამ, მეორე მხრივ, ძალიან დიდი დარტყმაა ის, რომ თუ დღგ-ს გადამხდელი გახდი, შეღავათები გადასახადების მხრივ აღარ არსებობს. როცა დამწყები ხარ და ისედაც უამრავ რამეს შენ თვითონ აკეთებ, რომ თანხა დაზოგო, უცბად, 18% დღგ გემატება გადასახდელი. უზარმაზარი კორპორაციაც 18%-ს იხდის და შენც. მაგ მომენტში გაქვს უსამართლობის განცდა.  ჩვენც გვქონდა არჩევანი, რომ თურქეთში წავსულიყავით. იქ უფრო იაფია წარმოება, ვიდრე ჩვენთან. მაგრამ არა, გადავწყვიტეთ, რომ ქართული ბიზნესი გვქონდეს. კარგი ამბავია: ქართველი სტარტაპერი ვარ და ვაწარმოებ საქართველოში.

- ჩვენი სტუმარი ზვიად ციკოლია ამბობდა, საქართველოში ძალიან ეშინიათ სიახლის და ბევრად ურჩევნიათ, შაქარი შემოიტანონ და გაყიდონ, ვიდრე თუნდაც ოდნავ რისკზე წავიდნენ და სიახლეზე იფიქრონო.

- ზუსტად! 

- შენი დაკვირვებით, შენი გამოცდილებით, ბიზნესში რამდენად სერიოზული ფაქტორია შიში სიახლის მიმართ? 

- არის ნამდვილად. მაგრამ დღეს უფრო მეტ ადამიანს ვხედავ, ვინც ასეთი მარტივი გზით არ მიდის და, ვთქვათ, ჩვენსავით ცდილობს, რაღაც განსხვავებული გააკეთოს. განსხვავებული პროდუქტი თან გირთულებს საქმეს, მაგრამ თან გეხმარება. შაქარი ყველგან არის და ყველგან ერთნაირია. ახალი პროდუქტით უფრო ვიწრო სეგმენტზე გადიხარ, მაგრამ კონკურენტი ბევრად ნაკლები გყავს. 

- მე როგორც წავიკითხე, ის, ვინც ბიზნესში უკვე გატკეპნილი გზით მიდის და სტაბილური შემოსავლით კმაყოფილდება, მეწარმეა; ხოლო ანტერპრენერი არის ის, ვინც ახალ  პროდუქტს ქმნის და ცდილობს, რისკების ფასად, თავისი შემოსავალი ნახტომისებურად გაზარდოს. 

- დიახ, მეწარმე არის ადამიანი, რომელიც იყიდის შაქარს, დაამატებს თანხას და გაყიდის. ანტერპრენერი არის ადამიანი, რომელიც იყიდის შაქარს, მისგან დაამზადებს სხვადასხვა ფიგურას (ან რაიმე სხვა პროდუქტს) და იმას გაყიდის. 

- სწორი იქნება თუ არა, რომ ვთქვათ: მეწარმეები შედარებით უფროსი თაობის ადამიანები არიან  და ახალგაზრდებს უფრო ანტერპრენერობა იზიდავთ?

 

ოღონდ, ეგ მეკეთებინა, ოღონდ, მაგ სამყაროში ვყოფილიყავი...

- ნამდვილად ვატყობ, რომ ასეა. ბოლო 5-10 წლის განმავლობაში წამოვიდა ეს ტალღა - არა მეწარმეობის, არამედ, ანტერპრენერობის. ახალგაზრდებს უფრო ტექნიკური ტვინი აქვთ და მეტ ინოვაციაზე ფიქრობენ. ტექნოპარკშიც აქვთ საშუალება, რომ მივიდნენ და რაღაც ცადონ. სხვანაირი თაობა წამოვიდა, რაც ძალიან კარგია, ჩემი აზრით. 

- რამდენადაც წავიკითხე, უცხოეთში ანტერპრენერობა ძალიან არის დაკავშირებული კვლევებთან (რადგან ინოვაციებთან გვაქვს საქმე). ამ ტიპის ბიზნესი მჭიდრო ურთიერთობაშია უნივერსიტეტებთან. ჩვენთან რა ხდება ამ მხრივ? 

- ჩვენთანაც, ბოლო წლებში, თითქმის ყველა უნივერსიტეტმა შექმნა სტარტაპ ლაბორატორიები და  სტარტაპ აქსელერატორები. ახალგაზრდებს ძალიან ეხმარებიან თავიანთი იდეების გატანაში; ტექნოპარკთანაც თანამშრომლობენ. 

- ეს არ ვიცოდი. ახლა მინდა, გუნდზე ვილაპარაკოთ. თქვენი ბიზნესის მთავარი გუნდი ხართ შენ და რეზი ბესელაშვილი, შენი მეუღლე. თუ არსებობს თქვენს ბიზნესში რაიმე დეტალი მაინც, რომელზეც უარყოფით გავლენას ახდენს ის ფაქტი, რომ თქვენ ცოლი და ქმარი ხართ? 

- (პაუზა) არ მგონია, არაფერი მახსენდება. ზოგადად, მე და რეზი კარგი გუნდი ვართ. ასე მგონია, ცოლი და ქმარი რომ არ ვყოფილიყავით, მეგობრები ან კოლეგები რომ ვყოფილიყავით, მაინც კარგად გამოგვივიდოდა ერთად საქმის კეთება. მგონია, „ალტერსოქსის“ კუთხითაც კარგად მუშაობა რომ გამოგვდის, ეგ დამოუკიდებელია ოჯახის წევრობისგან. ვერ ვხედავ, რომ რამეში გვაფერხებდეს ეგ ფაქტორი. 

- თუ გაქვს განცდა, რომ ბიზნესში თქვენი ფუნქციები ყოველთვის სწორად არის გადანაწილებული? 

-  მაგ მხრივ, განსხვავებული პერიოდები გვაქვს. თავიდან, როცა ვიწყებდით, რეზის სტაბილური სამსახური ჰქონდა. მე რომ გავრისკე და ჩემი სამსახურიდან წამოვედი, რეზი თავის სამსახურში დარჩა. პირველი ერთი წელი რეზის ხელფასით ვცხოვრობდით. ამიტომ, მხოლოდ დღის ბოლოს, გვიან იცლიდა „ალტერსოქსისთვის“. მაშინ რეზის შემოქმედებითი ნაწილი ეხებოდა  - დიზაინების ხატვა და ასე შემდეგ... ტექნიკური, „შავი“ საქმე კი, დისტრიბუციიდან დაწყებული, ყველა დეტალით დამთავრებული, ჩემი პასუხისმგებლობა იყო. მერე, როცა რეზიც წამოვიდა სამსახურიდან, უფრო კარგად შევძელით საქმის გადანაწილება. ახლა გვაქვს პერიოდები, როცა რეზი უფრო მეტს მუშაობს „ალტერსოქსისთვის“ და გვაქვს პერიოდები, როცა მე უფრო მეტს ვმუშაობ. ბოლოხანს მე გარკვეული დრო წამართვა ფიტნესის კუთხით გამოცდის ჩაბარებამ. ფიზიკურად ყველაფერს ვერ ავუდიოდი და ბევრი რამ რეზიმ გადაიბარა. 

 

ასე გიჟივით დავქროდი სამსახურიდან სამსახურში.

- შეიძლება თუ არა, ითქვას, რომ თქვენს ბიზნესში თქვენ ორს შორის ერთ-ერთი არის ლიდერი? 

- (პაუზა) თუ ლიდერობას შევხედავთ იმ კუთხით, ვინ უფრო მეტად მართავს გუნდს, ალბათ, უფრო მე ვარ. აუცილებლად ვესწრები ახალი თანამშრომლის აყვანას. არის საკვანძო საკითხები, რომლებშიც აუცილებლად ვმონაწილეობ. მაგრამ არის ბევრი საკითხი, რაშიც რეზი უფრო დომინანტურია ჩვენს კომპანიაში. 

- საერთოდ, არის თუ არა აუცილებელი, რომ ბიზნესს ერთი ლიდერი მართავდეს? 

- ჩვენს თანამშრომლებს რომ ვკითხოთ, საინტერესოა, რას იტყოდნენ - ვინ არის ჩვენს კომპანიაში ლიდერი. ვის ხედავენ, ერთ-ერთს ხედავენ თუ ორივეს. რატომღაც მგონია, რომ ორივეს ხედავენ. 

- გადაწყვეტილება მიიღება მხოლოდ მაშინ, როდესაც თქვენ ორს შორის კონსენსუსია? თუ შეიძლება, რომ რამეზე ვერ შეთანხმდეთ, რაც ბიზნესს ეხება? 

- დიახ, როგორ არა. და მერე რომელიმე ვთმობთ. მაგასაც შევეგუე, რომ რაც არ უნდა ერთნაირად ხედავდეთ ბევრ რამეს ადამიანები - ცხოვრებაშიც და ბიზნესშიც - აუცილებლად დადგება მომენტი, როცა ის სხვანაირად ხედავს და შენ სხვანაირად ხედავ. შეგნებულ დათმობამდე მივდივართ ხოლმე, ან შეიძლება, კონსენსუსიც გამოგვივიდეს. ასეთი ერთპიროვნული ლიდერი არ ვართ არცერთი, რომ დავიჩემოთ, მე ასე ვხედავ, მე ასე მჯერა და ბოლომდე ჩემი გავიტანო. ასე არ ხდება. 

- ის განცდა თუ გაქვთ, რომ რაკი ბიზნესი წარმატებულია, ესე იგი, სწორად იმართება კომპანია?

- ბიზნესი ბავშვივით არის - პირველ შვილზე რომ ყველაფერზე გული უსკდებათ, მერე კი ეჩვევიან. ბიზნესსაც შენ ზრდი, ღამეებს უთენებ, ნერვიულობ. მერე  ის ფაქტი, რომ ოფისი დავიქირავეთ, თანამშრომლები ავიყვანეთ და პასუხისმგებლობები გადავანაწილეთ, იმას ჰგავდა, პატარა ბავშვს რომ ძიძას უტოვებენ პირველად და დედამ რომ არ იცის, როგორ უნდა წავიდეს თვითონ და ბავშვი უცხო ადამიანს როგორ უნდა დაუტოვოს. უბრალოდ, სხვა გზა არ იყო. პირველი წელიწადნახევარი აბსოლუტურად ყველაფერს ჩვენ ვაკეთებდით და, ამის გამო, განვითარებაზე, სტრატეგიულ თემებზე ვეღარ ვფიქრობდით. მივხვდით, რომ უნდა გავჩერდეთ და პრიორიტეტები გადავალაგოთ, დელეგირება მოვახდინოთ, ავიყვანოთ თანამშრომელი, რომელიც საქმეს გადაიბარებს და შენ დაგრჩება დრო, რომ ისევ „ალტერსოქსზე“ იფიქრო, მაგრამ სხვანაირად. უფრო დიდი სურათი დაინახო. ესეც გამოცდილება იყო, ესეც ვისწავლეთ. 

 

შემდგარ ადამიანად თავი მაშინ ვიგრძენი, როცა „ალტერსოქსი“ გავაკეთე.

- ამ სტრატეგიულ გადაწყვეტილებებზე რა გარემოში ფიქრობთ? ოფისში, სამუშაო საათების დროს? სახლში, სადილის დროს? სეირნობის დროს? თუ ეს ყოველთვის შეიძლება მოხდეს?

- ძალიან ხშირად, პირად ცხოვრებასა და ბიზნესს შორის ზღვარი წაშლილი გვაქვს. ზოგჯერ გვითქვამს, რომ, ვთქვათ, დღეს საღამოს რვა საათის შემდეგ აღარ ვსაუბრობთ ჩვენს კომპანიაზე და ვსაუბრობთ სხვა თემებზე. კი, სხვა თემებზე ვიწყებთ საუბარს, მაგრამ წავალთ-წამოვალთ და, ჩვენდაუნებურად, მაინც ბიზნესს ვუბრუნდებით. ჩვენი ნაწილია, მართლა შვილივით არის. ბევრი სტრატეგიული გადაწყვეტილებაც ზუსტად ასეთ არაფორმალურ გარემოში მიგვიღია. ისევე, როგორც ინსპირაცია შეიძლება მივიღოთ ყველგან და ყველაფრისგან. ხშირად გვეკითხებიან და დედაჩემსაც სულ ეშინოდა, როდემდე მოიფიქრებთ ამ განსხვავებულ  თემებსო. წელიწადში რამდენჯერმე გვაქვს ახალი კოლექცია და ბევრი ახალი დიზაინი. მაგრამ ინსპირაცია მოდის ყველაფრისგან. შეიძლება, დღეს აქ რაღაც ფორმა დავინახო, ან ფერი, მერე ფოტო გადავუღო და რეზის ვაჩვენო - ნახე, აქედან რაღაც საინტერესო გამოვა. 

- ანუ 24 საათი ჩართულები ხართ.

- დიახ, ოღონდ, ჩვენდაუნებურად. ტვინი სულ ჩართულია, არ ითიშება.

- როდესაც ცხოვრება ასეთი ინტენსიურია, საქმე კი - შემოქმედებითი; როდესაც არ არსებობს დასვენების საათები და უქმე დღეები, როდესაც არ გაქვთ არდადეგები, - რა მნიშვნელობას ანიჭებთ დასვენებას და როგორ ისვენებთ? 

- სხვათა შორის, ახლანდელი ჩვენი რეჟიმი ბევრად უკეთესია, ვიდრე აქამდე იყო. როცა მეოთხე წელია, სტაბილურად ხარ ბაზარზე, უკვე დამწყებიც აღარ გქვია. ფაქტობრივად, სამი წელი ითვლება სტარტაპ პერიოდად ბიზნესისთვის. ადრე დასვენებაზე საერთოდ ფიქრიც არ მახსოვს. მაგრამ ახლა ვცდილობთ, ცოტა ვიმოგზაუროთ ან საქართველოში, ან საზღვარგარეთ.  შეიძლება, მეგობრები ვნახოთ. ხანდახან ჩემთვის დასვენება ის არის, რომ საღამოს სახლში ვიყო და წიგნი წავიკითხო, ან რაღაცას ჩემთვის საინტერესოს ვუყურო. ხანდახან მაქვს მაგის დრო, მაგრამ ტვინით იმდენად გადართული ვარ მიმდინარე საქმეებზე, რომ დასვენებას გულს ვერ ვუდებ. ახლა ჩემთვის გამოწვევაა, ის მოვახერხო, რომ როცა ფიზიკურად დრო მაქვს, საქმე  გავთიშო და დასვენებისკენ გადმოვერთო. ეს შინაგანი გადმოწყობა მიჭირს. 

- ჩემი მეგობრის დედამ თქვა ერთხელ და არ მავიწყდება: თუ არ მოისვენე, ვერ დაისვენებო. 

 

„აი, ეს იცით, ვინ არის? ეს ბატონი მიხეილ თუმანიშვილის შვილიშვილია.“

- ზუსტად! ადრე, როცა კომპანიებში ვმუშაობდი, ზღვარი მაინც უფრო მკაფიო იყო სამსახურსა და პირად ცხოვრებას შორის. შემდეგ ეს ზღვარი სულ წამეშალა და ახლა მიწევს, რომ თავიდან ვისწავლო ამ ხაზის გავლება. 

- ახლა ვისაუბროთ ჯანსაღი ცხოვრების წესზე, რომელიც რეზის და შენი ცხოვრების წესად იქცა. თითქმის ყოველდღე ვარჯიშობთ. ბოლოს გამოცდა ჩააბარე და  სერტიფიკატი აიღე ამერიკაში, რომელმაც ფიტნესის საერთაშორისო მწვრთნელის სტატუსი მოგანიჭა. რამე ხომ არ მეშლება?

- დიახ, ავიღე ეგ სერტიფიკატი, მაგრამ ამ თემაზე არსად მილაპარაკია და ცოტა მერიდება კიდეც. ძალიან დამწყები ვარ ამ სფეროში. ჯერ ერთი, ბევრი ვიმეცადინე. უზარმაზარი წიგნი ჩამოვიდა ამერიკიდან და ვიფიქრე, მეორე მაგისტრატურას ვაბარებ-მეთქი. არ წარმომედგინა, რომ ფიტნესის სფეროში ამ მოცულობის სპეციალური ლიტერატურა მექნებოდა სასწავლი. გამოცდა კარგად ჩავაბარე, საერთაშორისო სერტიფიკატიც ავიღე და გამიხარდა. მაგრამ ეს, დაახლოებით, რას ჰგავს, იცი? მართვის მოწმობას რომ აიღებ, მაგრამ მერე იწყება მთავარი - მანქანა ქუჩაში როგორ ატარო. ახლა არის ჩემს  ცხოვრებაში ის პერიოდი, როცა პრაქტიკულად ვსწავლობ იმის კეთებას, რაც თეორიულად უკვე ვიცი: ვეხმარები ჩემ გარშემო ადამიანებს - ძირითადად, ოჯახის წევრებს და მეგობრებს - რომ სწორად ივარჯიშონ. ზოგს ზედმეტი წონა აქვს, ზოგს რაღაც აწუხებს... გამოცდა მხოლოდ ფუნდამენტია.

- რას გაძლევს ეს ცოდნა - თეორიულიც და პრაქტიკულიც? 

- წელიწადნახევრის წინ, როგორც კი ცოტა მოვიცალე,  ინტენსიურად დავიწყე ვარჯიში. ფაქტობრივად, ჩვენთან ახლა იკიდებს ფეხს ფიტნესის, ჯანმრთელობის და სწორად კვების კულტურა. თავიდან კვირაში სამი დღე ვვარჯიშობდი. ბევრი კითხვა გამიჩნდა. სულ ინტერნეტში ვეძებდი პასუხებს, რატომ არის ეს ვარჯიში ამისთვის კარგი, ის ვარჯიში - სხვა რამისთვის? ადამიანის ორგანიზმი ამას როგორ აკეთებს? იმას როგორ აკეთებს? მივხვდი, რომ პასუხებს იმ შემთხვევაში ვიპოვიდი, თუკი ამ სფეროში გარკვეულ განათლებას მივიღებდი. იმაზეც ვიფიქრე, რომ თუ ვინმეს რამეს ვურჩევ და რამეში დავეხმარები, ესეც ცოდნას უნდა ეფუძნებოდეს. მარკეტინგში და მენეჯმენტში მაგხელა წიგნებს ვეღარ ვკითხულობ. ფიტნესი რომ ახალი იყო, დამაინტერესა და შევძელი. 

- საბჭოთა სკოლებში და უნივერსიტეტებში იყო საგანი ფიზკულტურა. გვინდოდა თუ არ გვინდოდა, შეხება გვქონდა ვარჯიშთან. მაგრამ, სინამდვილეში, ვარჯიში, როგორც კულტურა, საქართველოში ვერც მაშინ დამკვიდრდა, როცა სავალდებულო იყო, ვერც მერე. სისტემატური ვარჯიშის და ჯანსაღი კვების თემამ ქართველები, თითქოს, ვერ მიგვიზიდა. 

 

იდეიდან განხორციელებამდე შეიძლება ერთი ნაბიჯი იყოს, თუ ყველა სხვა ნაბიჯს გადაახტები.

- ასე ხელაღებით არ ვიტყოდი, რომ ვერ მიგვიზიდა. ბოლო დროს ძალიან შევიცვალეთ ამ კუთხით. რომ ვადარებ, სად ვიყავით და სად ვართ... სპორტდარბაზების რაოდენობაც მკვეთრად არის გაზრდილი. ჩემს დარბაზში ექვსი საათის შემდეგ უამრავი ხალხია. ეს ნიშნავს, რომ ადამიანებმა დაიწყეს თავისი სხეულის და ჯანმრთელობის სხვაგვარად  გააზრება. სხვათა შორის, ჩვენს ოჯახში ბაბუა  ვარჯიშობდა. სულ ფეხით დადიოდა და სახლში ტრენაჟორიც ჰქონდა. 

- სპორტული დარბაზები ელიტარული მოდის ნაწილი ხომ არ არის? ძალიან მცირე მგონია იმ ადამიანების რიცხვი, რომლებიც, მაგალითად, ქუჩაში დარბიან. შენ თუ ხედავ ქუჩაში მორბენალ ხალხს? 

- ვერ ვხედავ, რადგან ჩვენი ქალაქი ძალიან მოუხერხებელია ამისთვის. პარკი ისეთ მანძილზე უნდა იყოს, რომ ფეხით მიირბინო, იქაც ირბინო და წამოხვიდე. თბილისში, როგორც წესი, მანქანით უნდა მიხვიდე ასეთ ადგილთან. ვერავის ვამტყუნებ, ვინც თბილისში ფეხით არ დადის, ან არ დარბის. დარბაზი კი ბევრნაირია - ელიტარულიც და საშუალო სეგმენტზე გათვლილიც. 

- ამბობენ, რომ როგორც სხეულის, ისე სულის ვარჯიშსაც ერთნაირი თვითდისციპლინა სჭირდება. სულისთვის რას აკეთებ? 

- ვარჯიში ყოველთვის ფიზიკურ აქტივობასთან ასოცირდება. მაგრამ როგორც ფიტნესის გურუები ამბობენ, ვარჯიში გვეხმარება, რომ სულიერადაც გავძლიერდეთ. ვარჯიშის დროს ორგანიზმში მიდის პროცესი, რომელიც გამშვიდებს, გონებას გიხსნის, სტრესისგან გათავისუფლებს. ვარჯიშის შემდეგ კი ენდორფინი - ბედნიერების ჰორმონი - გამოიყოფა. ეს არ არის მხოლოდ ძვლების და კუნთების გასამაგრებელი ამბავი, მენტალურადაც გაძლიერებს, ამტანობას გასწავლის, უფრო მებრძოლს გხდის; სულიერ საზრდოსაც გაძლევს და შემართებასაც. მე ჯერ კიდევ დიდი გზა მაქვს გასავლელი, მაგრამ ვატყობ, რომ სისტემატურმა ვარჯიშმა შემცვალა. ეს ჩემთვის ბევრად მეტია, ვიდრე ფიზკულტურა. 

- პირადად შენ როგორ შეგცვალა? 

- ბევრად უფრო მომთმენი გამხადა. გამომიმუშავდა ის შეგრძნება, რომ მიზნის მიღწევას სჭირდება დრო, მოთმინება, დისციპლინა და ძალისხმევა. 

- ადამიანი ყოველთვის ერთნაირ ხასიათზე არ არის და ყოველთვის ერთნაირად არ უნდა, სახლიდან წავიდეს და ივარჯიშოს. რა არის სისტემატური ვარჯიშის საუკეთესო  სტიმული? 

 

განსხვავებული პროდუქტი თან გირთულებს საქმეს, მაგრამ თან გეხმარება.

- ეს ძალიან კარგი კითხვაა. ყველა ადამიანს მოსვლია, რომ ენთუზიაზმით დაიწყებს რაღაც ახლის კეთებას, მით უმეტეს, ვარჯიშს, მაგრამ ერთ-ორ კვირაში თავს ანებებს. ეს ადამიანურია და კარგად მესმის. მოტივაცია კი ისეთი რამ არის, რაც მიდის და მოდის. ყოველთვის მოტივირებული ვერ გაიღვიძებ. ზუსტად მანდ თამაშობს დისციპლინა დიდ როლს. როცა ვარჯიში უკვე იქცა შენი ცხოვრების ნაწილად, მოტივაციის გარეშეც ადგები, ჩაიცვამ და წახვალ. იმიტომ, რომ ეს არის შენი დიდი მიზნის ერთ-ერთი მონაკვეთი, რომელიც არ გინდა, რომ ჩააგდო. არის მომენტი, რომ,  ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ვერ წახვედი. ეგეც „მოსულა“. ხანდახან შენს ორგანიზმს უნდა მოუსმინო. არის რაღაც, რისი გაკეთებაც გეგმით გეკუთვნის, მაგრამ არ გაქვს განწყობა, არ გააკეთებ და ამით ქვეყანა არ დაიქცევა. 

- ახლა თქვი, ვარჯიში დიდი მიზნის მონაკვეთიაო და ეს დიდი მიზანი რა არის?

- დიდი მიზანი, იცი, რა არის? ვარჯიში ჩემთვის ის გზაა, რომელიც საშუალებას მომცემს, რომ ბევრი წლის მერე, როცა ასაკში ვიქნები, კარგი ხარისხის ცხოვრება მქონდეს. ეს არის ჩემთვის შანსი, რომ შევინარჩუნო ჯანმრთელობა და ასაკში როცა ვიქნები, უკან მოვიხედო და ვთქვა - რა კარგია, ეს რომ გავაკეთე. ეგ არის ჩემი დიდი მიზანი.

- რაც ხარ და რაც გაქვს, როგორ ბალანსშია ერთმანეთთან? 

- მთელ ჩემს განვლილ გზას თუ ავიღებთ, ახლა ყველაზე მეტად არის ბალანსი, ვიდრე აქამდე ყოფილა. თუ არის, ახლა არის, - ეს შემიძლია ვთქვა. ბავშვობაში რომ ეკითხათ ანტერპრენერობაზე, ვერც მეცოდინებოდა, თუ ეგ მე ვარ; ვერც ფიტნესზე ვიფიქრებდი, რომ ეს შეიძლება ჩემი ნაწილი იყოს. ახლაც ბოლომდე არ ვიცი, კიდევ რა შეიძლება ვარ, ან არ ვარ. ისიც არ ვიცი, რა შეიძლება მქონდეს. მაგრამ ვგრძნობ, რომ ყველაზე მეტად ახლა მაქვს ბალანსი. 

- რა არის ის, რაც გინდა, რომ გქონდეს, მაგრამ არ გაქვს, ჯერჯერობით. 

- მინდა, რომ ნანახი და მოვლილი მქონდეს მთელი აზია, სამხრეთ ამერიკა. ზოგადად, მინდა, უფრო მეტი ვიცოდე და მქონდეს ნანახი, ვიდრე ახლა. 

 

ზოგადად, მე და რეზი კარგი გუნდი ვართ.

- შენში უფრო მეტია ბავშვური თუ რეზიში?

- რეზიში. საერთოდ, მგონია, რომ ორივე ძალიან ბავშვურები ვართ. ამ ყველაფრის ფონზე, რომ ბიზნესი გვაქვს, ლექციები წავიკითხეთ, სტატიები დავწერეთ და ასე შემდეგ... ხომ თითქოს „დიდურად“ ჟღერს, მაგრამ, საბოლოო ჯამში, ორივე საკმაოდ ბავშვურები ვართ. რეზი კიდევ უფრო მეტად, ვიდრე მე, ალბათ... 

- რის საფუძველზე ამბობ ამას?

- რეზი კიდევ უფრო შემოქმედებითია, ვიდრე მე ვარ და მაგ ორ რამეს ერთმანეთთან ვაკავშირებ. ეს ბაბუას შემთხვევაშიც ასე იყო და რეზისაც რომ ვუყურებ, ნამდვილად კავშირდება. უფროსი ადამიანის ბარიერი საერთოდ არ მქონდა ბაბუაჩემთან, როცა პატარა ვიყავი. შენსავით ითამაშებდა, პირიქით, თვითონაც პატარავდებოდა. 

- რეზი როცა ძვირფასი გახდა შენთვის, მაშინ თუ აცნობიერებდი ამ მსგავსებას? 

- ბაბუასთან მსგავსებას? მე მგონი, მაშინ ვერა, მაგრამ იმას ვაცნობიერებდი, რომ რეზი ძალიან შემოქმედებითი იყო. ახლა მე „მბრალდება“, თითქოს, მე დავინახე შემოქმედებითი მხარე რეზიში, თითქოს, ისე არ ჩანდა. მაგრამ იმდენად დიდი მხარეა ეს ამ ადამიანის, რომ მანამდე როგორ არ ჩანდა, არ ვიცი. მხატვარი და მსახიობი არ არის, მაგრამ ყველაფერში შემოქმედებითია, თავისი მოცემულობით. 

- შენი საზოგადოებრივი იმიჯი არის ძალიან ენერგიული, დადებითი, ხალისიანი. საზოგადოება გხედავს ისეთს, როგორიც ჩანხარ. მაგრამ, დარწმუნებული ვარ, შენ ირგვლივ არიან ადამიანები, რომლებიც, იმიჯით კი არა, გრძნობით ხედავენ, როგორი ხარ. ამ ადამიანების რაოდენობა თუ არის იმდენი, რამდენიც  შენთვის საჭირო და საკმარისია?

 
- ალბათ, ცოტა უფრო ნაკლები არის, ვიდრე იქნებოდა საკმარისი. არა იმ კუთხით, რომ მაგის დანაკლისს ასე ვგრძნობ. მაგრამ, ალბათ, უფრო მეტი რომ ყოფილიყო, როგორ ვთქვა, არ ვიცი. რამოდენიმე ადამიანია სულ. და ეს რამოდენიმეც შეიძლება იყოს, რა თქმა უნდა, საკმარისი, მაგრამ, ალბათ... ალბათ, მაინც ცოტაა... ჩემთვის.

შეიძლება ჩემი ბრალია, მე ასე ადვილად არ ვიხსნები და, სულაც, მე უნდა ვისწავლო რაღაც მაგ კუთხით, რომ უფრო მეტი ასეთი ადამიანი გაჩნდეს. 

- დიდი მადლობა საინტერესო, გულწრფელი ინტერვიუსთვის. საუბარს დავასრულებთ შენი კომენტარით ცნობილი ადამიანების ორ გამონათქვამზე. პირველი ციტატის ავტორია ესპანელი დრამატურგი პედრო კალდერონი (1600 – 1681): „ვისაც მისთვის საყვარელი ადამიანის ნაკლი არ უყვარს, ვერ იტყვის, რომ ნამდვილად შეყვარებულია.“ 

 

ბიზნესი ბავშვივით არის - შენ ზრდი, ღამეებს უთენებ, ნერვიულობ.

- ეს ისეთი ციტატაა, მაშინვე რომ უნდა დასთანხმდე. როგორ უნდა თქვა, რომ ასე არ არის. მაგრამ, სინამდვილეში, რთულია, რომ ნაკლიც მიიღო და გიყვარდეს. დროც უნდა. ადვილად არ მოდის ამ ნაკლის სიყვარული. და თუ ადამიანი არ გიყვარს, საერთოდ არ მოდის, სავარაუდოდ. რეზი იმ იშვიათ ადამიანთაგანია, ვისმა კარგმა თვისებებმა მეც კარგისკენ შემცვალა და ძალიან მადლიერი ვარ ამისთვის. თან, კი არ ცდილობდა, რომ შევეცვალე, არამედ შემცვალა იმით, როგორიც თვითონ არის, პირადი მაგალითით - რაც ყველაზე მეტად გეხმარება. 

- მეორე ციტატა ბევრად რთული მგონია და ეკუთვნის ინგლისელ მწერალს, დეტექტივების ავტორს, აგატა კრისტის (1890-1976): „არაფერი ისე არ ამძიმებს ადამიანს, როგორც ერთგულება.“ 

- ოჰო, მართლაც რთულია! 

- რა საღი აზრი შეიძლება იდოს ამ ფრაზაში?

- საერთოდ, ხომ აპრიორი ითვლება, რომ სიყვარული და ერთგულება ასე ხელჩაკიდებულები დადიან - თუ გიყვარს, ერთგულებაც ავტომატურად გეძლევა. მაგრამ ცხოვრებაში ბევრ გზას გავდივართ და ჩვენი თავიც ბევრნაირი გვახსოვს. ალბათ, არ არის ადვილი, რომ მთელი ცხოვრება ყველა ადამიანის ერთგული იყო, ვინც გიყვარს. ერთგულებაც სამუშაოა, როგორც ყველაფერი სხვა: ურთიერთობაც, სიყვარულიც,  პასუხისმგებლობაც, საკუთარი თავის აღქმაც გარედან, შიგნიდან... იმდენ ეტაპს გადიხარ ცხოვრებაში, რომ ვხედავ, არის შანსი, რომელიღაც მომენტში ერთგულება ტვირთად გექცეს. კიდევ უნდა ვიფიქრო ამ ფრაზაზე.

ფოტომასალა: ზურაბ ქურციკიძე

გუნდი

ირაკლი გედენიძე

ზურაბ ქურციკიძე

გიო კუსიანი

გიორგი ურუშაძე

თამთა ყუბანეიშვილი

ნანა ყურაშვილი